Waar is Esther

Op de fiets.

Ik ben gek op roze. Echt. Maar niet zó gek dat ik in een roze auto zou gaan rijden. Kom nou. Een roze auto! Dan ben je niet gek op roze, dan ben je gewoon gek. Ziet er namelijk niet uit, zo’n rijdende sorbet. Extreem idioot om je in zoiets voort te bewegen.

De dame voor me denkt er waarschijnlijk anders over. Zíj rijdt immers in zo’n metalige milkshake. Ik kan haar niet goed zien, maar ik stel me zo voor dat ze op een Barbie lijkt. Of minimaal een babyface heeft. Zou ze een hondje hebben met een roze jasje?

Terwijl ik de suikerspin bestudeer, besluit de bestuurder haar (ik ga er vanuit dat het een vrouw is) knipperlicht aan te doen. Ze wil linksaf. Ik passeer de auto aan de rechterkant. Inderdaad, een vrouw. Blond. Ook dat nog. Geen hondje. Jammer.

Ineens besluit Barbie dat ze toch níet linksaf wil. Knipperlicht gaat uit en ze wil rechtdoor. Maar daar rijd ik nu. Ze schrikt van de fiets die plotseling voor haar rijdt en trapt hard op haar rem. Ze wijkt uit en haalt me dan snel in. In het voorbijgaan zie ik haar boos naar me kijken.

Er zijn heel veel onderzoeken gedaan over autokleurkeuze versus rijgedrag. Blauwe bestuurders zijn rustig. Rode agressief. Ik heb echter nog nooit iets gelezen over de bestuurders van roze auto’s. Ik stel voor dat roze auto’s in het eerstvolgende onderzoek worden meegenomen.

Mogen jullie alvast een omschrijving van de gemiddelde ‘roze’ bestuurder geven.