Dat wordt knallen!


Paul heeft een missie
.

En het is vanwege deze missie – die best wel een beetje geheim is, dus ssstt, mondjes dicht en hopen dat de AIVD mijn weblog niet leest – dat hij vandaag vrij is.

Mijn man (in de media ook wel Paul S. uit A of 00Paul genoemd.). gaat vandaag namelijk naar het buitenland, samen met Rob van der L. (ook uit A.). Ik zeg niet naar welk buitenland ze gaan, daarvoor is de missie te geheim (denk hier even een James Bondachtig muziekje bij). Maar het is een missie met gevaar voor eigen leven (zeker met al die sneeuw) dus die mogen we zeker niet onderschatten.

In tegenstelling tot 00Paul moet ik vandaag gewoon (legaal) werken. Heel degelijk op kantoor. Míjn enige missie is het tevreden houden van de klanten en dus volgt een emotioneel afscheid op het schoolplein. De kindjes zijn met een zorgvuldig uitgekozen Sinterklaascadeautje hun klas in gehuppeld, en nadat Paul S. en ik nog één keer naar ze hebben gezwaaid, kus ik mijn geheim agent gedag. Ik geef hem een extra dikke knuffel want met zo’n geheime missie in het vooruitzicht weet je het tenslotte maar nooit.

“Succes,” fluister ik, terwijl 00Paul met één hand zijn auto sneeuwvrij maakt en met de andere zijn zonnebril opzet. “Ik hoor het wel als ik je borgtocht moet komen betalen.” (O, waarom val ik toch altijd op zulke gevaarlijke mannen?)
Paul S. grinnikt en zegt dat het allemaal wel mee zal vallen. Hij volbrengt deze missie elk jaar rond deze tijd dus hij is het gewend. Hij zal (weer) héél voorzichtig zijn, géén al te opvallende transacties doen én hij zal met iets moois thuiskomen. “Nee schatje, niet alleen maar met lawaai!” Hij gaat weer naar ‘dat ene winkeltje’, zei hij. Dat winkeltje waar ze ‘lekker veel’ hebben. “Dat wordt weer knallen,” glundert hij.

Afijn. Het beeld is duidelijk. Sinterklaas is weg, samen met zijn paard en de pieten. De cadeautjes zijn uitgepakt en de pepernoten opgegeten. Het feest voor de kleine kinderen is voorbij.

Het feest voor de grote kinderen kan beginnen!

Naar de knoppen

Lizzy en ik knutselen een computer.

“Plak jij de knoppen er maar op” zeg ik. Ik overhandig haar een doosje met blingbling-stickers. Lizzy plak een blauwe en een roze sticker op. “Deze is om de computer áán te zetten,” licht ze toe “en deze om hem weer uit te zetten.” “En die?” Ik wijs op een grote glimmende rode ‘knop’. “Die is voor als je iets doms doet,” zegt Lizzy “dan maakt de computer het meteen weer goed voor je.”

Ik trek een wenkbrauw op.

Duidelijk hoogbegaafd.
Gates, geef dat kind een baan bij Microsoft.