Sorry…

Anderhalve week heeft ze hem nu.

Haar mobieltje. En ze is te gierig om er mee te bellen of om zelfs maar een sms te sturen. Welbeschouwd is de enige lol die ze van het ding dus heeft, het feit dat ze gebeld kan worden. Of dat ze een sms ontvangt.

Gelukkig gebeurt dat regelmatig. Ik stuur een sms vanaf mijn werk als ik weet dat ze thuis is, oma belt en sms’t (je weet wel, oma Tokkie), haar vader stuurt haar berichtjes en zo zijn er nog wat vrienden en bekenden die van tijd tot tijd iets later horen.

Vorige week stuurde ik een sms ’s avonds vanuit het zwembad. Ongeveer op het moment dat zij naar bed ging. Gisteren vroeg ze of ik dat weer wilde doen. En dan mocht ik het niet tegen pappa zeggen want dan ging zij de sms in haar bed lezen. Wilde ik wel doen, vond ik wel schattig.

“Niet vergeten hè?” fluisterde ze toen ik wegging.

Maar ik vergat het wel. Ik kwam het zwembad binnen en begon een gesprek met heksvriendin S. en daarna met I. en toen begon de aquarobicles. Pas toen ik om negen uur het water weer uitkwam, herinnerde ik me mijn belofte. Ik zag dat arme kind al met haar mobiel in bed liggen, wachtend op een bericht van mamma. Dat niet kwam.

“Sorry, sorry, sorry,” sms’te ik, ook al wist ik dat ze het niet meer zou lezen. “Veel te laat maar ik hou wel van je.” Ik voelde me erg schuldig.

Heksvriendin S. vroeg wat ik daar in al mijn nattigheid nou stond te sms’en. “Ik sms mijn dochtertje,” zei ik. “Sorry dat ik te laat ben.”

“Ach,” zei juf R. laconiek (die oudere kinderen heeft) “over een paar jaar gaat ze jou nog vaak genoeg hetzelfde flikken. En dan is het nog maar de vraag of ze netjes sorry zeg.”