2015 is kicking in!

Nog zo’n twee weken en dan is het zover.

2015 is ‘kicking in’ en wie niet in het oude jaar wil blijven hangen, verdiept de komende tijd vast in trends-to-come. Want dán weet je tenminste dat je gewoon kan doorgaan met cupcakes bakken, dat ‘comfy food’ steeds hipper wordt en dat ‘ice cream-sandwiches’ straks booming business zijn.

Wrapped & colored

Qua inrichting gaan we in 2015 voor wrapped and colored – Christo is er niets bij – en wat deze trend betreft ben ik razend enthousiast. Hoe meer we inpakken, hoe meer ons leven een cadeautje wordt. Een kleurig cadeautje, wel te verstaan.

Welke kleuren dan? Nou, volgens Histor komen we in 2015 vooral verschillende blauwtinten en geel tegen, maar naturel en vezelkleurig (?) mogen natuurlijk ook. (Hm. Jammer. Geen roze!)

Digitale make-over

De meest interessante trends vind je echter op het snijvlak van technologie en lifestyle. Zo lees ik dat ‘de digitale make-over’ dé trend wordt van 2015. “We nemen ons dagelijks leven onder de loep en geven verschillende aspecten van de routine een digitale make-over”, aldus dit artikel op de site van Forbes.

Zo komt het Finse bedrijf Cosmethics met een app om cosmetica te scannen! Je ziet dan direct of er schadelijke of giftige ingrediënten zijn gebruikt. Indien dat het geval is, wordt een alternatief aangeraden. (En ja, daar verdienen ze aan, dat is dan weer jammer.)

Was-app

Ook wassen gaat straks via de app, als we de Japanse media moeten geloven. Vieze was laat je achter in een soort kluis. Daar wordt het opgehaald, krijgt het een barcode en wordt het na het wassen netjes weer teruggebracht. Je krijgt een sms als de was klaar is en door de barcode kan je elk kledingstuk individueel volgen.

“Even mijn telefoon checken of mijn onderbroeken al klaar zijn!”

Kantoortuin 3.0

En de allermooiste trend: een ecosysteem voor op kantoren. Plantenmuren moeten ervoor gaan zorgen dat de luchtvochtigheid altijd optimaal is. En de lucht zuiver. Via de cloud wordt voeding en irrigatie afgestemd op het binnenklimaat. Alles is computergestuurd en als je ’s ochtends binnenkomt zet je niet alleen de lampen en de koffie aan, maar ook de groene muur.

Tablet & Phablet

Kortom, de meest hippe trends hebben allemaal te maken met tablet, phablet, smartphone en apps. En dat terwijl ik me nou juist had voorgenomen om vooral mee te gaan met de Zen-trend waarbij je minder met je mobiel te maken hebt.

Adem in en…

Nou ja. Hopelijk hebben we hier binnenkort op kantoor ook zo’n groene muur. Kan ik in 2015 in elk geval even adem-in-adem-uit met frisse lucht doen, als ik weer eens niet weet welke trends ik moet volgen om nog een beetje hip te blijven!

muur.

Foto: The NaturVention enclosed ecosystem in action / Credit: NaturVention

Meer van mij? Bekijk mijn blog op www.esthervuijsters.nl

Advertisements

Onderbroekenlol

Collega M. is een heerlijk mens.

Neem nou vandaag. We zitten op kantoor, rustig achter onze computers, vraagt ze opeens: “Hé Es, heeft Paul wel eens lingerie voor je gekocht?” Ik kijk op van de zaak waaraan ik werk. Ik behandel op dit moment een lastige schade waarbij een psychiatrisch patiënt is betrokken, dus het is even omschakelen.

“Ja,” mompel ik. “Ja, hij heeft wel eens lingerie voor me gekocht. Althans, ik weet niet of je het echt lingerie kan noemen. Het was meer soort sexy setje wat hij eh ergens vandaan had.” M. grinnikt. Ze snapt me. “En? Was het een succes?” Ik schud mijn hoofd. “Nee,” zeg ik. “De B.H. zat prima. Maar het broekje niet.” Ik rommel in mijn papieren.

M. laat me niet met rust. Ze vraagt verder. Ik zucht en laat mijn kin rusten op mijn handen. “Hij had niet op de maat gelet,” leg ik uit. “Toen ik het broekje wilde aantrekken kreeg ik het niet eens over mijn bovenbenen, laat staat over mijn kont. ‘Gewoon even doortrekken,’ zei hij. Dat deed ik en toen scheurde het ding in twéé.” M. barst in lachen uit.

“Ja lach maar,” mopper ik. “Het was heus lullig hoor!” “Ach joh,” sust ze. “Weet je hoe het bij mij ging? Ik kreeg óók een sexy setje. En het broekje was véél te klein. En míjn man had wél op de maat gelet. De verkoopster had namelijk gevraagd wat voor maat ik droeg, waarop hij achteloos had gezegd: ‘gewoon normaal’. Toen moest ik hem even wat uitleggen. Ik greep hem bij zijn trui, wees op mijn achterste en riep heel hard: “Kijk. Dit. Is. Niet. Normaal.”

En dan moeten M. en ik heel hard lachen. Om onze mannen én om onze eigen dikke billen. We lachen zó hard dat andere collega’s verbaasd opkijken. M. wuift hun vragende blik weg. “Je had erbij moeten zijn,” hikt ze. “Alhoewel…” “Onderbroekenlol,” grinnik ik. “Wie kent ’t niet.”

N.B. Heb jij ook een lekker gênant verhaal over niet-passende kleding, verkeerd gekozen cadeautjes of mislukte fantasieën? Laat ons dan even meegenieten!

Jongetjes

De tuin bij de peuterspeelzaal wordt vernieuwd.

Paul zou gaan scheppen, samen met de andere vaders. Van die pappa’s zou een aantal de kinderen meenemen dus had ik mezelf opgeworpen als ‘juffie’. Fluitend stopte ik een puzzelboekje in mijn tas. Ik zou me wel vermaken.

Maar dat liep anders. De vaders brachten namelijk een aantal jongetjes mee. En ik had niet gerekend op jongetjes. Dat soort ken ik niet. Ik weet niets van jongetjes. Ik weet alleen van meisjes. Rustige, tuttebellende meisjes.

Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat jongetjes niet gewoon rustig gaan spelen (“Kom we gaan rennen!”). En ik wist ook niet dat jongetjes werken volgens afwijkende constructiewetten (als het niet past dan sla je erop tot het wel past) en dat ze weinig ophebben met het begrip blokkades (doorrammen tot het opzij gaat). Ik wist niet dat jongetjes puzzels heel ruimtelijk zien (stukjes in de lucht gooien geeft een 3-D effect) en ik had er al helemaal geen weet van dat jongetjes zoveel kabaal konden produceren.

Ik nam mijn toevlucht tot een spannend voorleesboek. Dat hielp. Vijf minuten. Want toen ging de telefoon. “Blijf zitten, beweeg je niet,” zei ik en ik liep naar de gang. Maar jongetjes kunnen niet stilzitten. En dat wist ik niet. Dus toen ik luttele minuten later terugkwam in de zaal, en alles eruit zag alsof er onverwachts een tollende suiswind was binnengekomen, kreeg ik zowat een hartverzakking.

Ik heb nu héél véél respect voor moeders die één of meerdere jongetjes hebben.

Een beetje hoop

Tuffy is nog niet terug.

De kinderen beginnen er een beetje aan te wennen, al is ons verdwenen huisdier nog steeds het gesprek van de dag. En niet alleen binnenshuis, ook op straat wordt hij besproken. De ‘vermissingbriefjes’ doen hun werk. De buurt is alert. “Ik kijk in alle bomen hoor!” horen we regelmatig.

Lizzy vond het rondbrengen van de ‘Tuffypost’ erg spannend. In het donker langs de huizen; vermissingbriefjes door de deuren doen, het heeft indruk op haar gemaakt. Zóveel indruk dat ze gisteravond smeekte om nog éven te gaan ‘posten’. Zinloos, leek mij. Maar goed, als zíj dat wilde, vooruit dan. Lizzy zei zó vaak dat ze brieven rondbrengen helemaal super vond dat ik grapte dat ze maar snel een krantenwijk moest nemen.

De laatste straat – onze brieven raakten op – lag wat verder van ons huis. “Dit is precies de richting die hij opvloog,” zei ik terwijl we langs een groot raam liepen. “Ik zie Fleur,” zei Lizzy. “Hier woont Fleur, mag ik even gedag zeggen?” We klopten op de deur en Lizzy deed haar verhaal. Ze gaf haar vriendinnetje één van onze laatste blaadjes.

“Dat is bizar,” zei de moeder van Fleur, die over de schouder van haar dochter meekeek. “Ik ben gek op vogels en ik weet er vermoedelijk wat meer van dan een ander. Zaterdagmiddag heb ik door het raam staan kijken en ik zag een vogel fladderen die ik niet kon thuisbrengen. Ik dacht: ‘het lijkt wel een parkiet maar dat is onmogelijk’. Hij zat ergens in de tuin. Hij was grijs, met geel.”

Lizzy en ik gingen opgewekt terug naar huis. Wat een goed nieuws! Wat onmogelijk had geleken was gebeurd! Iemand had Tuffy gezien! En hadden we vanmiddag niet een verhaal gehoord over een kanarie die – in de winter – na dríe maanden weer thuis opdook?! Nou dan!

Alles wat we nodig hadden was een klein wonder.

Multi culti weekend

Het weekend was druk en smakelijk.

Dat begon vrijdagavond al. Een dineetje bij vrienden. De man des huizes – hij kan heerlijk koken én heeft ‘iets’ met Thailand – had zich uitgeleefd op pompoensoep met koriander, twee soorten curry’s én een gerecht met ossenhaas. Heerlijk.

Zaterdagmiddag kregen we bezoek van schoonzus en zwager. Zwager – hij is Surinamer – vond het weer eens tijd voor een ‘hapje thuisland’ en bracht een paar goed gevulde bakken roti, noodles ander lekkers mee. Wederom smullen.

Zondag – die afspraak stond al een tijdje – heb ik met vriendin C. sushi gemaakt. Terwijl de mannen zich met de kinderen vermaakten knutselden wij met vis, ingelegde groenten en speciaal gebakken ‘sushiomelet’ orientaalse heerlijkheden in elkaar.

Vanochtend werd ik – voor mijn gevoel ettelijke kilo’s zwaarder – wakker met rommelende ingewanden. Mijn maag voelde een beetje raar, mijn darmen gaven een noodsignaal. Ik rende meteen naar het toilet. En daar zit ik nu nog steeds.

Volgens mij heeft mijn Hollandse lijf rust nodig.