Historisch moment


Nee, die titel slaat niet op het songfesitval. Het slaat op mijn gewicht. Ik ben vandaag officieel tien kilo minder gezellig dan twee maanden geleden.

Tien kilo!
Wel alle songfestivalkandidaten nog eens aan toe! Die twintig pond speklapjes heb ik er toch maar mooi even af geshaket, geslenderd en gesport!

En het grappig is, het valt niet eens echt veel mensen op. En daar ben ik eigenlijk heel blij om. Ik was namelijk voor die tijd ook gewoon leuk. Alleen iets euh… leukér, zeg maar. En ik blog er wel over, maar in de gesprékken over mijn figuur zit vaak niet al teveel lijn.

“Hé, ben je afgevallen?”
“Ja, ik was wat aan het lijnen.”
“Goed zeg, hoeveel ben je nou kwijt?” *
“Paar kilootjes. Koffie?”

Afijn. Moeten ze dus mijn blog maar lezen. Net als jullie. En net als mijn gezin, want Annabel had zo-even alweer door dat ik een stukje aan het tikken was. Ze las over mijn schouder mee.

“Ben je tien kilo afgevallen mamma?”
“Ja.”
“En hoeveel wil je nog?”
“Drie.”
“Tien en drie is… dertien. Dat zou ik niet doen. Dertien is een ongeluksgetal. Dat haal je natuurlijk nooit.”

Misschien toch mijn doel even bijstellen?

*‘Hoeveel ben je nou kwijt’, vréselijk dat eufemisme! Net als ‘geholpen worden’ in een ziekenhuis. En: ‘van je man/vrouw afzijn’ over een echtscheiding. ‘Mondje teruggeven’ over babyvoeding, brrrr. Wie kent er meer?

2012, het beste


Normaal ben ik altijd een beetje onrustig op de laatste dag van het jaar.

Dit jaar echter ben ik de rust zelve. Misschien omdat ik al een week vakantie heb, misschien omdat we gisteren zo lekker geschaatst hebben. Of omdat ik zo slecht heb geslapen vannacht en nu nog duf ben, wie zal het zeggen. Misschien wel gewoon omdat het ‘goed’ is. Het is goed dat dit jaar voorbij is, het is goed dat er een nieuw jaar komt. Ik heb zin in nieuwe dingen.

En terwijl de meisjes van hot naar haar rennen en Paul oliebollenmix maakt buig ik me over mijn evaluatie. Ik wacht op vriendin C. met wie ik straks hapjes voor vanavond ga maken en ik denk na over het afgelopen jaar. Heerlijk vind ik dat, even de tijd nemen en stil te staan bij de dingen die indruk hebben gemaakt.

Weet je wat, ik zal ze met jullie delen.

2012 – in willekeurige volgorde –

De ergste schrik: Lizzy met haar arm door het raam
Meest bijzondere feest: boekpresentatie “Je kan er maar beter om lachen”
Mooiste boek: De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween
Mooiste films (video): The curious case of Benjamin Button en Avatar
Verdrietig: omi overleden
Vervelend: auto aan gort gereden
Prettig: auto weer gemaakt
Leukste liedje: Somebody that I used to know
Mooiste sportmoment: Annabel die tweede werd bij de onderlinge turnwedstrijden, op de voet gevolgd door Epke, dat was natuurlijk ook best goed!
Indrukwekkende kwestie: het ongeluk van Friso
Gezondheid: zeer goed. Op nog immer de schouderklacht na dan.
Ontwikkeling: ik ging op facebook
Beste actie van Paul: in zijn eigen hand boren tijdens het klussen
Nieuw: vogelkooi, boekenkast, tuindeuren
Mooiste uitdrukking: ogen op sap
Vakantie: Frankrijk, gorges du Verdon
Vuurwerk: uiteindelijk wel, man moest er twee keer voor naar Belgie!
Mooiste uitspraak van Klets: Liz: “Mam, ze hadden alleen nog ijsberensla!” Bel: “Waarom staat er ‘kut’ op mijn pyjama?” (Cute)
En tenslotte, de mooiste foto: deze natuurlijk!

Ik wens jullie allemaal een hele fjne oudjaarsdag en een gezellige jaarwisseling.
Tot volgend jaar!

Tja, ‘t blijven meiden he?


Sinds het WK van vorige zomer zijn de meiden helemaal into het Nederlands elftal
.

Het oranjegevoel, het sparen van beessies en vooral de gezelligheid van het ‘samen kijken’, het is ze allemaal bijgebleven. Ze kunnen niet wachten tot het EK 2012 begint en dus zaten ze gisteravond gebadderd en gepoederd – verwachtingsvol – stipt om zeven uur voor de buis voor de kwalificatiewedstrijd Nederland-Finland.

Vlak voor de wedstrijd belde Paul.
“Hoe is het op vakantie?” vroeg Liz.
“Vakantie? Ik ben aan ’t werk hoor,” zei Paul ietwat beledigd.
“Je bent toch in het buitenland? Nou, dan ben je op vakantie.”

Veel tijd om medelijden met hem te hebben hadden we niet want de wedstrijd begon. De eerste vijf minuten bleef alles rustig, daarna begonnen de meiden te vragen ‘tot hoe laat’ ze mochten kijken. Voetbal = laat opblijven.
“Half negen,” zei ik. “Dat is laat zat.”
“Krijgen we chips?”
“Ja. Als je nu je snavel houdt.” Voetbal = lekkers

Na een kwartier scoorde Heitinga maar het doelpunt werd afgekeurd.
“Waarom telt hij niet?”
“Het was buitenspel.”
“Wat is buitenspel?”
“Vraag dat maar aan je vader.”

Na twintig minuten zei Liz dat ze haar oranje voetbalarmbandjes ging zoeken. Ze vertrok naar boven, samen met Annabel die op jacht ging naar haar “Nederland”-T-shirt en pas tegen de rust kwam het stel weer beneden.
“Hoeveel staat het?” vroeg Liz.
“Is het al game-over?” vroeg Annabel.
“Nee,” zuchtte ik. “Het is rust.”

Het begin van de tweede helft waren de dames vooral druk met het bedenken van jingles en aanmoedigingskreten. Steeds geïrriteerder vroeg ik of ze hun even hun mond konden houden. Ik kon niet eens het commentaar op de wedstrijd verstaan.
“Hoor je dat, ze roepen boe,” zei Liz.
“Ik hoor alleen jullie gesnater,” zei ik boos.

Uiteindelijk vertrokken de meiden naar boven om een voetbaldans te bedenken op Annabel haar kamer.
“Tot half negen mochten we toch opblijven?” vroeg Liz.
“Roep jij effe als er een doelpunt is?”

Ik zuchtte diep en schonk mezelf een wijntje in. Man man, het valt niet mee, voetbal kijken met twee meiden. En dan willen ze nog beweren dat gezinnen met twee dochters het gelukkigst zijn (klik hier). Dat onderzoek hebben ze vast niet gedaan tijdens het WK of EK.