Hellraiser


Het is net twaalf uur geweest als ik gemorrel aan de deur hoor.

Paul. Hij is de hele dag op een festival geweest en hij heeft het erg naar zijn zin gehad. Tenminste, getuige zijn sms’jes. Ik verwacht dan ook een vrolijke man – ongetwijfeld ietwat beneveld – die lichtvoetig het bed in zal dansen. In plaats daarvan strompelt er een kreupele ziel binnen die zich kreunend op bed laat vallen.

“Ooo liefje,” kraakt Paul. “Ik ben me net toch op mijn bék gegaan?!”
Ik kijk opzij en zelfs in het donker zie ik dat zijn gezicht behoorlijk gehavend is. Een beetje geschrokken knip ik de lamp aan. Blauw oog, ontvelde wang, geschaafde kin. Zelfs zijn oor heeft schade. Paul laat me zijn opgezette hand zien en wijst tenslotte op een bloederige knie.

“Hallo zeg, wat heb je gedáán!?”
“Dat zeg ik toch. Op mijn bek gegaan. Met de fiets. Echt een enorme schuiver gemaakt! Ging hárd jongen, hárd!”
“Je wang is ook helemaal dik. Wil je er wat ijs op? Er staat nog genoeg in de vriezer.” (Haha!)
Paul schudt zijn hoofd. O God, hij ziet eruit alsof hij zo uit een horrorfilm is weggelopen.
“Laat me het in elk geval even schoonmaken.”

Even later ben ik in de weer met steriele doekjes en Betadine. Esther Nightingale. “Ik mis alleen het witte rokje nog,” mompelt Paul. Voor straf gooi ik een flinke scheut Betadine op zijn knie. Als mijn man naar mijn idee voldoende ontsmet is ruim ik de rommel op.

“Lekker dan,” moppert Paul als hij in de spiegel naar zijn geschonden gelaat kijkt. “Sta ik volgende week de hele week op een beurs. In mijn nette pak en met een kop alsof ik zo uit Hellraiser kom. Jezus, wat ging dat hárd zeg!”
“Wees blij dat je niets gebroken heb,” zeg ik.
Ik trek het witte dekbed recht en probeer niet te denken aan de onuitwasbare bloedvlekken die Paul nu op de schone lakens maakt.
“En als ik nou nog een stoer verhaal had,” moppert Paul verder, “maar nee, nu kan ik honderd keer gaan uitleggen dat ik gevallen ben met mijn fiets. Met de fíets!”

“Tja,” zeg ik terwijl ik de dop op het Betadine flesje draai. “Je kan ook zeggen dat je Badr Hari ben tegengekomen.”

~~~~~
Klik hier voor de wedstrijd van Je kan er maar beter om lachen.
Klik hier om Je kan er maar beter om lachen te bestellen.

Splaakvelwalling

“Mamma, wat betekent Joejiedan?

“Wat?”
“Joejiedan. Wat betekent dat?

Ik zet de wasmand op het bed en loop naar de trap. Halverwege tref ik Annabel. Haar vragende blik is omhoog gericht.
“Joejiedan? Zegt me helemaal niets.”
“Dat zegt de computer.”

Ik denk even na. Annabel is een meester in het verhaspelen van woorden, vooral de Engelse. Het heeft heel lang geduurd voor we hadden uitgevogeld dat ‘sjoeferhouwer’ ‘superpower’ betekende, en ‘tinkelona’ ‘I think we’re alone now’. Maar we kwamen er altijd uit. Van ‘Joejiedan’ kan ik echter, zo tussen de bonte en gekleurde was door, geen chocola maken.

“Echt geen idee, schat, wat Joejiedan betekent. Speel maar even lekker verder.”

Vijf minuten later.
“Wat betekent Lieja?”
“Lia? Dat is een meisjesnaam.”
“Nee. Lieja, dat zegt de computer steeds. Lieja, Lieja.

Ik zet de wasmand weer op het bed en loop weer naar de trap.
“Annabel,” zeg ik ietwat geïrriteerd, “ik ben bezig en ik versta er echt helemaal niets van want jij steeds zegt. Ben je met die rare speelgoedlaptop van Lizzy aan het spelen? Die heeft mamma nooit begrepen.”
“Hij zegt LIE-JA!
“Zegt me echt helemaal niets. Je zal het wel verkeerd verstaan.”

Een paar minuten later ligt alle wasgoed weer netjes in de kast. Ik loop naar beneden om thee te zetten.
“Nu zegt hij nasjiesjei.”
“Klinkt alsof er iemand niest.”
“Jij weet ook niets.”

Met twee koppen thee loop ik even later de woonkamer in. Annabel zit nog steeds achter de laptop.
“Liejai, liejai,” klinkt het.
Ik hoor het ook.
“Zie je wel,” zegt Annabel. “Dat hij Lieja zegt.”
En dan ben ik het zat. Als ik die computer al niet begrijp, hoe moet die Klets het dan snappen?!
Ik trek het speelgoed naar me toe en druk op ‘menu’.
Choose your language, staat er. Gevolgd door: Chinese.