Maandagochtend


Ik wist niet of ik het wel zou halen.

Om te beginnen viel het bepaald niet mee om de Kletsen uit bed te krijgen. Ze waren, na een week vakantie, gewend aan het lekkere lange liggen en ze hadden niet veel zin om op te staan. Liz was haar poncho kwijt en Annabel de kluts.

Eenmaal beneden hadden de meiden moeite met ontbijten én met het openhouden van hun ogen. Ze zaten apatisch op de bank. Ik pakte hun tassen in, kieperde hier en daar iets een opengesperde mond (‘kom vogeltje, doe eens open’) en besefte dat de koffie er even niet in zat. Wilde ik op tijd komen dan moest ik nú weg.

Liz werd door pappa naar school gebracht terwijl ik Annabel richting auto dirigeerde. Op naar de dermatoloog. (De kleine Klets heeft al sinds haar vierde heel veel last van kalknageltjes en aangezien ze nog geen medicijnen mag gebruiken blijft ze er maar mooi mee zitten. De pedicure waar we trouw elke zes weken naar toegaan wees ons op een nieuwe methode: laseren. Vandaag is de intake.) Fijn dat we zo snel terecht konden. Alleen had ik de afspraak beter niet op maandagochtend kunnen plannen. Man, wat had ik koffie nodig.

In de auto kreeg ik ruzie met de routeplanner. Hij wilde me wel naar het gewenste adres brengen maar alleen als ik ongeveer honderd kilometer (!) om zou rijden. Flink wat gepruts aan diverse knopjes (en een bijna-aanrijding) later bleek dat Nemo (waar we gisteren waren) als tussenadres was ingevoerd dus dat verklaarde een hoop. Kijk, dat krijg je ervan als je zonder fatsoenlijke ‘latte’ op pad gaat.

Het bleek behoorlijk druk onderweg dus ik bad, smeekte en sneed iedereen van de weg af (ja, ik lijk zo lief he? schijn bedriegt) zodat ik in elk geval tijd zou hebben voor één kopje koffie. In die klinieken hebben ze altijd goed geoutilleerde wachtruimtes, daar kon ik vast wel wat scoren. Annabel gaapte naast me en ik deed gezellig mee. Precies op tijd meldde ik me bij de receptie. Ik overhandigde legitimatie, verwijsbrief en verzekeringspas terwijl mijn getrainde neus alvast probeerde de koffierichting te detecteren.

“Alles is in orde,” zei de receptioniste. “U mag plaatsnemen in de wachtruimte. We lopen iets uit.”
Mooi zo, dacht ik. Mooi zo. Tijd voor twéé kopjes koffie!
“Mag jij koffie en thee pakken,” zei ik tegen Annabel terwijl ik de jassen op hing.

“Mamma,” klonk het even later uit de wachtkamer. “Wat betekent ‘defect’?”

Mogen jullie raden wat mamma antwoordde.

Er staan weer leuke – extra nieuwe – blogs op Miss Perfect (klik).

Advertisements