Tutti Frutti – deel zoveel –


Het zijn er niet superveel maar ze zijn wel leuk!

Staat ‘jouw’ Tutti Frutti er niet tussen, post hem dan gerust hieronder.

“Het voelt echt als een warm bedje.”

“Ik ging erheen met lood in mijn knieen.”

“Ik probeerde een groen blaadje te halen.”

“Hoe kijken jullie daar tegenover?”

“Die heeft de brui aan Maarten gegeven.”

“Ik kneep mijn tenen bij elkaar.”

“Het loopt op roosjes.”

“Op een droog houtje bijten.”

“Ze liggen voor het inkoppen.”

En dat mijn eigen dochter inmiddels ook wel weg weet met een fijne tutti blijkt wel uit haar opmerkingen vanochtend: “Ha, hier is de Labello! Daar heb ik me vanochtend bont en blauw naar gezocht!”

3D o jee…


Als u ergens in de regio Utrecht een harde gil hoort, schrik dan niet.

Het is géén Klets die hier van de trap valt, er wordt niemand mishandeld, noch vermoord en het is ook niet zo dat ik Paul betrapt heb terwijl hij rondliep met één van mijn BH’s aan. Nee, het is niets van dat alles.

Het gegil, mocht u het willen weten, wordt veroorzaakt de Kletsen die samen een 3D onderwaterfilm kijken. Met donkere 3D bril en al zitten ze samen op de bank alwaar ze hun handen uitsteken om de vissen aan te raken en het koraal te pakken. Af en toe komt er een grote vis, een haai of een kwal recht op ze af en dan gaan ze tekeer als gillende keukenmeiden.

Ik sla ze vanaf mijn plek achter de computer gade en lig echt dubbel. Ik heb de salontafel inmiddels voor de bank geschoven omdat ik bang ben dat ze in hun grijpijver op de grond zullen vallen, zo ver hangen ze naar voren om iets uit het luchtledige te kunnen ‘vissen’. 3D is leuk omdat het zo écht is. Ze zijn er bij, ze zijn onderwater. Ze zwemmen met de dolfijnen mee.

Afijn, ik wil net verder gaan met het fotokwartet dat ik online aan het maken ben als het opeens doodstil wordt in de kamer. Geen gegil, geen gegiechel en de afwezigheid van geluid wordt onderstreept door een collectief ademinhouden.

“Nee…”
“Hij..”
“Nee toch?”
“Hij… hij vreet ‘m op…”
“Nou zeg!”
“Ah.. dat schattige schildpadje…”
“In één hap …”
“Vlak voor mijn neus.”
“Wat gemeen…”

De brillen gaan af. De TV gaat uit. Volgende keer toch maar weer gewoon de smurfen opzetten. 3D natuurfilms zijn leuk, maar soms is het beeld een beetje té echt.

Tutti Frutti XIII

Laten we de week met een lach beginnen!

“Ik weet niet zo slap die ouders in de was zitten.”

“Ging het niet door, moesten ze alle mensen weer afblazen.”

“Het is een feest met alle toeters en bellen d’r op en d’r aan.”

“Hij strooit iedereen zout in de ogen.”

“Dat is tegen de kraan inzwemmen.”

“Vrijheid van meningsuiting staat hier in een heel hoog vaandel.”

“Je moet het ijzer plukken als het heet is.”

“Hij was een beetje het zesde wiel aan de wagen.”

“Schijten als een reiger.”

“Het water stond haar boven de pet.”

“Echt, de druppel valt niet ver van de boom!”

Kredietcrisis

Maatschappijen, notarissen, leveranciers, banken.

Normaliter zetten ze in december allemaal hun beste beentje voor. Altijd leuk. Mijn persoonlijke wijnvoorraad wordt rond deze tijd aangevuld, hier en daar geven we cadeautjes weg en we lachen om malle gadgets als miniklokken en vreemde mobieltjeshouders.

Begin december bracht de post de eerste ‘kerstwens’. Twee flessen wijn. “Zet maar op dat lege bureau,” zei ik tegen mijn collega. “We verzame- len alles daar alles en verdelen het vlak voor kerst. Of we verloten het.” Goed idee, vond iedereen. De twee flessen wijn werden op het lege bureau gezet.

En nu ís het vlak voor kerst. En ze staan er nog steeds, die twee flessen wijn. Maar dat was het dan ook wel. Er is namelijk niets bijgekomen. Tot grote hilariteit van ons allemaal is het bureau helemaal leeg gebleven. Op die twee treurige flessen wijn na. “Aldus ons kerstoptimisme,” grinnikt een collega. We staren naar onze ‘kerstopbrengst’.

“Eh, allemaal een glaasje dan maar?” opper ik.

Mijn Kerstwens gaat naar …

Vandaag kan iedereen zijn of haar digitale kaarsje branden.

En wel hier. Op mijn weblog. Voor díe persoon die het lichtje in het komende jaar goed kan gebruiken. Dat kan persoonlijk zijn, omdat iemand het zwaar heeft, zakelijk, omdat je zulke leuke collegae hebt, of heel egoïstisch, omdat je er zelf beter van wordt.

In elk geval geldt; “Mijn Kerstwens gaat naar…” is een speciale, éénmalige weblogactie, waarvoor Jomanda speciaal mijn plek op Vrouwonline heeft ingestraald. Goed dat je meeleest dus, want op dit moment spettert de positieve energie al van je scherm af!

Denk goed na over je Kerstwens. En aan wie je hem wil geven. Gepost is gepost. De magie werkt maar één keer. En op eerste kerstdag zal ik de leukste, mooiste en origineelste wensen in een speciale Kerstblog verwerken.

Mijn Kerstwens gaat naar …

Waar is Esther III

Op een Sinterklaasviering.

De Pieten strooien pepernoten. “Weet je nog,” zegt Lizzy tegen Annabel. “Dat jij vorig jaar op het podium je rode laarsjes ging halen?” Annabel schudt haar hoofd. Ze weet het niet meer. Ze weet nog wel dat er toen ook pepernoten waren. En cadeautjes.

Het is een gezellige middag. Met dansende kinderen en veel muziek. Annabel struikelt over haar te lange jurk maar ze staat lachend weer op. Je moet er wat voor overhebben om op je grote zus te lijken. Als twee échte Spaanse danseressen dwarrelen de meisjes over het podium.

“Zeg mamma,” zegt Lizzy na afloop. “Er is iets raars met die Sinterklaas.” Vragend kijk ik mijn meisje aan. “Wat dan?” “Nou,” gaat Lizzy verder. “Deze Sinterklaas lijkt helemaal niet op die uit het winkelcentrum.” “O nee?” zeg ik verbaasd. “Maar die had toch ook een rode mantel en een witte baard.” “Dat wel,” knikt Lizzy. “Maar déze Sinterklaas heeft een heel ander gezicht bóven zijn baard. En véél bollere wangen.”

“Die gelooft niet lang meer,” fluister ik Paul in zijn oor.