Waarom doen we niet gewoon aan Kerstspreiding?

December is bést een drukke maand.

Niet alleen omdat je zoveel móet, maar gewoon, omdat zovéél mensen zoveel moeten. Dus: file onderweg, rijen voor de kassa en winkels waar je je kont niet kunt keren.

Bepotelen

Cadeautjes bestel ik zoveel mogelijk online. Maar dat werkt natuurlijk niet altijd. Soms moet ik het leuks gewoon even bepotelen voordat ik weet of iets geschikt is voor (schoon)moeder, man of kind. Of ik wil in een tijdje in de etalage loeren om inspiratie te krijgen. Maar ja, daarin ben ik niet de enige.

Geen keukenprinses

Ook wat eten betreft is december één groot drama. Ik ben geen keukenprinses en áls ik dan een keertje iets bijzonders maak (rosbief is bij mij al heel exotisch), dan wil ik er wél een leuke versiering bij. Het recept roept om dingen als mierikswortel, steranijs en guavepitten. En dat terwijl ik doorgaans al moeite heb met het vinden van een pak melk. Tel daarbij op: een ramvolle supermarkt en een volkomen onduidelijk boodschappen-navigatiesysteem en ja, een paniekaanval ligt op de loer!

Hysterische toestanden

En dan heb ik het nog niet eens over school gehad! Over de hysterische toestanden die dáár aan de kerstvakantie vooraf gaan. Iets maken voor het kerstdiner, nette (als het even kan nieuwe) kleren scoren en helpen met versieren en knutselen (kwam je vroeger nog wel eens weg met een stuk oasis voor een kerststukje, tegenwoordig worden er complete pallets ontmanteld om houten kerstbomen te maken!). Vind je het gek dat alle ouders halverwege december sterretjes zien en het op een zuipen zetten tijdens de glühweinborrel in de aula?!

Gezanik

De schaapjes zijn ondertussen ook toe aan vakantie – moe & mekkerig – en die maken het er niet gezelliger op. Gezeur over cadeautjes, gejengel bij het uit bed komen, gymspullen die net in de was zitten blijken opeens nodig en hoepsasa, drinkbeker nummer zes is kwijtgeraakt tijdens het oefenen van het kerstspel. Lekker weer.

Zucht. Nog een weekje, dan is het schoolgedoe in elk geval voorbij. Kunnen we achter aansluiten in de (kassa) rij bij het tuincentrum of in de file staan onderweg naar opa en oma. Waarom, bedenk ik me terwijl ik dit stukje schrijf, waarom doen we met Kerst niet aan spreiding, zoals met bijvoorbeeld de zomer- en herfstvakantie?

Kerstspreiding

Dan viert deze regio het gewoon een maandje eerder dan de rest? En een andere regio een maand later? Lijkt me echt ideaal. Geen files, geen massahysterie en eeuwig uitverkoop.

Wat? Niet handig in verband met (familie) bezoeken? O. Tja. Dat vond ik er nou juist zo lekker relaxed aan! 🙂

Meer lezen van mij? Op www.esthervuijsters.nl gaat het vandaag over mijn puberdochter!
Advertisements

Meegaan met je tijd? Check deze Kerstcadeautjes?

“Ik wou dat ik met mijn ogen kon inzoomen!” zei Annabel (9) laatst.

“Dan moet je een Google Glass voor Kerst vragen,” antwoordde Liz (11) prompt.

Wetenschap rules

De wetenschap krijgt ons steeds meer in zijn greep. Bedrijven grijpen crises aan om mensen versneld te vervangen door technologie. Robots namen al 154.000 administratieve banen over! Therapeuten zijn het ‘veiligst’ wat hun baan betreft, dat las ik een tijd geleden in de Volkskrant. Verpleegkundigen gaan het zwaar krijgen.

3D Dino koekjes bakken!Hersenchirurg?

Nieuwe technologieën. Onze kinderen groeien er mee op en ze weten niet beter. Liz wordt twaalf en gaat naar de middelbare. Ze vraagt een smartphone voor haar verjaardag. Ze wil hersenchirurg worden en Ebola genezen (ja, ik moet nog even uitleggen dat dat niet bij elkaar hoort). Als ik haar vertel dat ik mijn eerste mobieltje kreeg toen ik in de twintig was, is ze geschokt. “Ik ben blij dat ik in een moderne tijd leef!”

Verlanglijstjes Kerst

Als ik de verlanglijstjes voor verjaardag & Kerst bekijk weet ik niet of ik moet lachen of huilen. Hoesje voor iPod, beltegoed, nieuwe oordopjes en, o ja, een eigen account voor Netflix. Annabel wil een “3-Dee printer!” Welja. Ik weet, het klinkt erger dan is hoor. Ze lezen nog steeds elke avond een ‘gewoon’ boek en onze nieuwe familiekwartet komt regelmatig op tafel. Maar ik voel me zo oud als ik weer eens zeg: “Wij gingen gewoon bij onze vriendinnen lángs was we wilden afspreken.”

Smartphone-home

Natuurlijk wil ik met mijn tijd meegaan. De smartphone gaat er komen en – naast Stratego – koop ik ook gewoon de felbegeerde selfie-stick. Al googlend naar originele cadeautjes – om te laten zien dat mamma heus wel met de tijd meegaat – kwam ik terecht op deze site. Cadeautjes gebaseerd op de toekomst. For science-lovers!

Ik zoek niet verder. (Ik vind vooral de knuffel-microben leuk, jullie dan?)

Meer lezen? Ook een origineel cadeautje? Lees deze blog en win ook zo’n superleuk DIY familiekwartet!

De groene kersthel

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik kan echt geen kerstbal meer zien!

Niet alleen heb ik uren met een stel kinderen plastic fotokerstballen zitten knutselen, ik ben gisteravond ook weer tot tien uur op school geweest om de kerstmeuk netjes op te bergen voor volgend jaar.

Vooral dat laatste viel nog niet mee, want we waren ’s middags  ‘geholpen’ door groep zeven en acht, die in hun enthousiasme alle takken van de nepkerstbomen door elkaar geslingerd hadden. Het resultaat: ongeveer de hele avond bezig met het ontwarren van alle kluwen van iets dat zich nog het beste laat omschrijven als ‘de groene kersthel’.

Kerst, geen bal ‘an

En ook hier thuis is het inmiddels bal. Annabel heeft gisteren de lievelingskerstbal van Liz kapot laten vallen en ondanks mijn enthousiaste uitroep dat scherven geluk bengen, viel het humeur van mijn oudste niet meer te lijmen. Ik vrees dat er niets anders opzit dan met gevaar voor eigen leven naar de Interatuin te sjezen om een nieuw ornament te kopen. Over hysterische toestanden gesproken.

Als een balletje

Afijn, niet zo gek dat mensen zo rond de feestdagen naar de fles grijpen. Ik denk terug aan de afgelopen dagen, aan de problemen met mijn planning (man een borrel, ik een afspraak, gaaaah, wat te doen met de kids?!), het dwangmatige denken aan kerstamuses en ben acuut toe aan een borrel. En dat om tien uur ‘s morgens!?

Nog mazzel  trouwens, dat ik zzp’er ben en dus niet ontslagen kan worden omdat ik dronken op een kerstborrel sta. Stel je voor!

De ballen

Al surfend, opzoek naar ontspanning, vond ik deze site, waarop de redenen van kerststress prachtig geïllustreerd zijn. In woord en beeld. Leuk, kakkerlakken als kerstcadeau en massahysterie in warenhuizen. Altijd fijn om te zien dat het erger kan.

Het artikel eindigt trouwens positief: als de sfeer er maar inzit, komt alles weer goed. Nou ja, dat is natuurlijk wel zo. En sfeer maken we zelf. Weet je wat, ik hang nog maar een paar extra ballen in de boom. Wordt het alsnog een feestje!

Aju, fijne Kerst, en eh.. de ballen!

Word jij ook gek van de decemberdrukte? Lees de nieuwe gastblog van Judith over ‘wanneer ben je nou gek’ en doe de test!

Foto is van Aranka’s kookblog.

(On)veilig

Het is zo ver.

Ons huis wordt verkocht. Ik begrijp niet waarom, maar blijkbaar zijn we uit elkaar. Het is verwarrend. Ik weet niet precies wat er gaande is, maar ik weet dat Paul weg is. Is dat mijn schuld? Heeft hij een ander? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat hij weg is.

Gek genoeg maak ik me niet al teveel zorgen over de kinderen. Het is alsof ze er niet zijn. Ik maak me vooral zorgen over waar ik ga wonen. Ik raak mijn (ons) veilige huis kwijt, ik moet weg uit deze heerlijke buurt. En waar ik ook heen ga, waarschijnlijk hier ver uit de buurt, ik zal alleen zijn.

Paniek heeft me in zijn greep. Ik wil praten met Paul maar ik kan hem niet vinden. Plotseling ben ik in een ziekenhuis, niet als patient, maar op bezoek bij iemand. Bij wie? Ik heb geen idee, maar blijkbaar moet ik hier blijven slapen. Ik mis mijn kinderen. En Paul. En mijn huis.

Net als ik wil wegrennen, weg uit dit steriele ziekenhuis, schrik ik wakker. Lizzy staat naast mijn bed met een kop cappuccino.

“Dit moest ik van pappa even brengen.”

Bel-mania

Ik keek door het raam van de Etos naar buiten.

Twee meisjes fietsen al bellend langs. Ze reden naast elkaar. “Ze zouden toch niet met elkáár bellen?” vroeg ik me verschrikt af.

Ergens in de winkel hoorde ik een ringtoon. “Met Anneke.” Ik kon het niet helemaal volgen, maar ondanks dat het gesprek nogal lang duurde begreep ik dat Annneke ‘over vijf minuten’ terug zou bellen. Ze wilde de telefoon net in haar tas stoppen toen deze wéér begon te rinkelen.

Tenslotte kwam ik aan bij de kassa. De man voor me haalde, terwijl hij afrekende, een of ander fancy apparaat uit zijn zak. Het bleek, jawel, zijn telefoon. “Waar ben je nu?” De welbekende vraag. Er liep een vrouw de winkel binnen. Ook bellend. “Hier ben ik,” zei ze. “Ik ga even naar de groenenboer.” En weg was ze. “Dag,” zei de man en verbrak de verbinding.

En op dat moment vroeg ik me wérkelijk af of we niet een béétje aan het doorslaan waren.

Blauw van het lachen

Er lag een blauwe envelop op de mat.

Een voorlopige aanslag. Flink bedrag, want freelancer. En aangezien ik het extra confronterend vind om zélf mijn belasting af te dragen, had ik er meteen de pee in.

Met die pee in mijn achterhoofd, besloot ik maar meteen de hele administratie te doen. Dat vind ik namelijk óók stom. En zinloos. Ik wéét dat het niet zinloos is, maar zo voelt het wel. En daarnaast kost het geld.
Ik ging voortvarend te werk. De papieren vlogen door de kamer. Paul kwam vragen of de chaos het resultaat was van een woedeaanval. Ik legde uit dat ik de administratie deed en hij droop snel af. Paul vindt administratie óók stom.

Tegen het einde van de avond had ik alles opgeruimd. “Zo,” dacht ik tevreden. “Nu alleen nog even die aanslag betalen.” Maar wáár was dat ding nou toch gebleven? Ik doorzocht de ene map na de andere. Nergens.

Uiteindelijk vond ik de aanslag. Hij lag, in stukjes gescheurd, onderin de prullenbak. Tja, als ik opruim, doe ik het goed. Soms een beetje té goed. En dan raak je wel eens wat kwijt. Kan de beste overkomen.

Vanochtend belde ik de belastingdienst. Gelukkig hadden ze alle begrip voor de situatie. “Mevrouw,” zei de jongen aan de telefoon. “Zoals u waarschijnlijk wel weet raken we zélf ook wel eens wat kwijt.” Grinnikend verbrak ik de verbinding.

Wie zei er dat ze het niet niet leuker konden maken?!