Best of both worlds

Het is een mythe dat het ouderschap gelukkig(er) maakt, dat blijkt althans uit dit onderzoek.

Maar het is een féit dat je – wanneer je eenmaal kinderen hébt – éxtra gelukkig wordt van de tijd die je exclusief met je partner kan doorbrengen. Die tijd is namelijk kostbaar en wat kostbaar is, dat is vaak bijzonder. (Dat geldt ook voor die kinderen natuurlijk, maar dat is een ander soort blog.)

In stilte

In dat opzicht hebben Paul en ik veel mazzel met de opa’s en oma’s. Die vinden het altijd heel gezellig wanneer de meiden komen logeren en ja, dat vinden wij dan ook weer gezellig! Natuurlijk, omdat het soms praktisch is – er moet tussen Kerst en Nieuwjaar óók gewerkt worden – maar vooral ook omdat het gewoon heel heerlijk is om in alle rust van de stilte te kunnen genieten.

Kerstblur

Na de Kerstdagen (vier dagen dit jaar, het weekend werd hier ook meegenomen in de grote Kerstblur) waren we elkaar hier een beetje zat, dat merkten we allemaal. De meiden werden steeds klieriger, onze lontjes werden korter en er was vooral veel gemopper. Kortom, de uitnodiging van mijn moeder voor een logeerpartij was erg welkom.

Samen poetsen

Gistermiddag brachten we de meiden weg. En toen we thuiskwamen ging de Top2000 aan. Zelfs het samen schoonmaken was gezellig. Helemaal met het vooruitzicht dat er die avond vrienden zouden komen. Eten & spelletjes als volwassenen onder elkaar.

Balen!

“Ik voel me bijna schuldig hoe lekker ik het vind dat ze even weg zijn”, zei ik tegen Paul. “Daar heb ik geen last van”, antwoordde deze vanaf zijn vaste plek op de bank. “Ik zit alleen nu al te balen dat ze over drie dagen weer thuiskomen.”

Geluksniveau?

De conclusie van het eerdergenoemde onderzoek is dat mensen met kinderen aanvankelijk iets gelukkiger zijn dan mensen die kinderloos blijven. Maar zodra de kinderen er eenmaal zijn, slaat de kleine voorsprong om in een achterstand. Pas wanneer de kinderen uit huis gaan, herstelt het geluksniveau zich.

Ik zeg, gewoon af en toe even uit logeren sturen. Dan heb je best of both worlds en hoef je niet te gaan zitten wachten tot ze het huis uit gaan.

Meer van mij lezen? Mij volgen? Kijk eens op mijn blog www.esthervuijsters.nl

 

Advertisements

“Jouw hamburger is ook niet bepaald duurzaam!”

Annabel (9) heeft iets gehoord.

Zonne-energie is duurzaam: het raakt niet op en er komt geen broeikasgas bij vrij. En dus wil Annabel nu zonnepanelen. Voor Kerst. (Ik zei nog: “Waar is de tijd gebleven dat kinderen gewoon een pop vroegen?”) Twee stuks. Op het dak.

Zonnepanelen op school

School krijgt ook zonnepanelen. En er zijn lessen geweest over ‘duurzaamheid’, en ‘het milieu’. Toen ik niet direct mijn portemonnee greep – ‘lieverdje, zonnepanelen zijn nogal duur, dus misschien moeten we daar even mee wachten’ – kreeg ik de wind van voren. We moesten goed voor de aarde zorgen en deze netjes achterlaten voor onze kinderen. Sowee! Milieuactivistje-in-de-dop dit!

Hamburger

Paul probeerde de zaak te redden door de bal terug te kaatsen. “Jouw hamburger is ook niet bepaald duurzaam hoor!” zei hij. “Want die komt van een koe en koeien zijn met hun scheten verantwoordelijk voor een groot deel van het gat in de ozonlaag.”

“Jij laat anders ook behoorlijk wat scheten”, zei Annabel nuffig.

Andere oplossingen

Een paar dagen later kwamen de zonnepanelen weer ter sprake. Of we echt geen zonnepanelen konden nemen, want dan zouden we echt iets goeds doen voor de aarde. En juist met Kerst moest je goede dingen doen. “Misschien over een tijdje”, zei ik. “Als de techniek wat goedkoper is.” Ik stelde voor om in plaats van zonnepanelen voor nu ándere duurzame oplossingen te bedenken.

Minder vlees

“Jij kan er bijvoorbeeld voor zorgen dat de lichten uit zijn als je de kamer uitgaat. En misschien minder lang douchen. De oplader uit het stopcontact als je ipod is opgeladen.”
“Precies”, viel Paul bij. “En minder vlees eten. Géén hamburgers meer!”
Dat laatste viel niet lekker. “Maar hamburgers zijn harstikke lekker!” riep Annabel. Gevolgd door: “Dat vind ik nou zo flauw van jullie. Dan heb ik een goed idee en dan komt het er weer op neer dat ík iets niet mag!”

“O jee”, zei Paul bezorgd. “Ik geloof dat ze het leven begint te begrijpen!”

Meer lezen van mij? Op mijn blog www.esthervuijsters.nl lees je alles over korte lontjes en kerstwensen.

Wat wil jij aan je lichaam veranderen?

Vraag een volwassene wat hij of zij aan zijn of haar lichaam wil veranderen en je hoort steevast ‘mijn oren!’, ‘ik wil grotere ogen!’ en ‘o, een beter huid’.

Verrassende antwoorden

Stel kinderen dezelfde vraag en je krijgt heel andere antwoorden. Om te beginnen wordt er héél lang nagedacht. Sommige van hen weten het antwoord gewoon echt niet, zijn verbaasd over de vraag. “Ik vind mijn lichaam eigenlijk gewoon goed!” zegt een meisje ietwat verlegen. En wanneer er dan nóg langer wordt nagedacht, “tja, als ik dan tóch mag kiezen…” dan komen er heel verrassende antwoorden.

Grote Mensen-Wereld

Ikzelf zat aan het einde van dit prachtige filmpje met tranen in mijn ogen. Ik weet niet precies waarom. Was het de eerlijkheid van de kinderen, de treurige waarheid van de Grote Mensen-Wereld of het zo scherp in beeld gebrachte verlies van onze onschuld ergens onderweg naar volwassenheid?

Jubilee project

Benieuwd? Kijk zelf en laat je betoveren door de eerlijkheid van de mensen uit dit filmpje van Jubilee project.

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl lees je vandaag over de voordelen van… een nieuwe keuken!

Stof tot nadenken!

Sinds anderhalf jaar maak ik mijn eigen huis schoon. Ik schreef daar al eerder over, hier en hier, en ik moet zeggen, het bevalt me prima. Elke week een gratis work-out, een slanker huishoudboekje en alles wordt op míjn manier gedaan. Alleen merk ik wél dat het poetswerk regelmatig vragen oproept.

Zoals: ‘wat is ‘stof’ nou eigenlijk?’ (En waarom verzamelt het zich altijd onder de bedden?)

stofzuigen

Zweverig stof

Ik heb het opgezocht. Stof bestaat uit deeltjes die zo klein zijn dat ze enige tijd in de lucht kunnen blijven zweven. Huidschilfers en haren (van mens en dier), dode insecten, voedselresten, vezels van kleding en beddengoed en van buiten meegenomen zand en roetdeeltjes.

Stof houdt van gezelligheid.

Een beetje stof trekt meer stof aan. Vooral op een gladde vloer, onder bed en bank, ontstaan vaak Stof Hotspots. Stof Hotspots ontstaan door luchtstromen in je huis. Of doordat je altijd een bepaalde route loopt. Het voordeel van de Stof Hotspot is, dat stofzuigen een bevredigend werkje wordt.

Wisselend recept

Ook buiten de woning komt stof voor. De ‘ingrediënten’ kunnen wisselen. Papiervezels, kledingvezels, bouwmaterialen,  stuifmeel en zwammen. In de ruimte zit kosmisch stof. Stof begint ongezond te worden vanaf een hoeveelheid van 3 tot 5 mg/m3, zoiets komt voor bij mensen die niet vaker dan één keer per maand (!) stofzuigen.

“Mensen die angstig zijn voor stof hebben een amathofobie. Dat is iets anders dan smetvrees, waarbij men feitelijk bang is voor de ziektes die kunnen worden veroorzaakt door vuil, viezigheid en bacillen.”

Erger dan het stof zelf,  zijn de huisstofmijten die erop afkomen. Huisstofmijten (spinachtig diertje, met het blote oog niet waarneembaar) zijn an sich nuttige beestjes, ze eten namelijk het stof op. Maar hun uitwerpselen en vervellingshuidjes zorgen nogal eens voor allergische reacties. Toch maar beter voorkomen dus. Netjes één keer per week stofzuigen als je géén huisdieren hebt, twee keer per week als je ze wel hebt. Vaker bij (heel) kleine kinderen.

Stofmonsters

Mijn eigen stofmonsters van elf en zeven helpen inmiddels ook mee in het huishouden, in de vakanties maken ze hun eigen kamer schoon. Het invoeren van die regel ging niet zonder slag of stoot en ja, het leverde stof tot nadenken op. En op het moment dat er eentje écht een grote mond gaf, heb ik de dames voor straf op afbeeldingen laten googlen met de zoekterm ‘huisstofmijt!

Ik heb ze nog nooit zo snel met een emmer naar boven zien rennen.

Op www.esthervuijsters.nl lees je hoe mijn weekend was en hoe het staat met me vs. de koolhydraten!

De foto’s leende ik hier, hier en hier.

Mijn ervaring met BN’ers

Mijn ervaring met BN’ers is beperkt.

Maar de ervaring díe ik met ze heb, is niet onverdeeld positief. Zo zei Yvon Jaspers eens tegen me – in de tijd dat we beiden columneerden voor Viva – “Jij heb het zóveel makkelijker als columnist, omdat je geen bekende Nederlander bent”, wat ik niet zo heel aardig vond.

Alle ballen verzamelen

Van Lucille Werner viel me tijdens een opname van Lingo op, dat ze het publiek niet groette (of bedankte) – vond ik ook raar – en bij de finale van Boekenbakkers bleven de coaches keurig de hele dag uit het zicht. Ze kwamen alleen tevoorschijn wanneer de camera’s draaiden. “Ze zullen er wel gek van worden”,  zei Paul. “Van al die aandacht!”

Tja. Maar om dat nou zo overduidelijk te laten merken…

Zapp Kids Top 20

Maar er zíjn natuurlijk ook hele leuke en toegankelijke BN’ers. Die ‘gewoon’ bijzonder zijn. En die niet bang zijn om buiten de camera’s om een grapje te maken of een gesprekje te voeren. Neem nou Frans Bauer. Hij was gisteren te gast in Dierenpark Amersfoort, voor de opnames van de Zapp Kids top 20. Ik was daar ook want Annabel & vriendjes mochten bij de opnames zijn.

Heel enthousiast kwamen de meiden ’s middags naar buiten. Frans was superleuk – Annabel mocht naast hem zitten tijdens een interview – en hij was grappig, en hij… en hij… en hij… etc. Even later zag ik Frans naar buiten komen. Ik gedachten bedankte ik hem voor de leuke ochtend die hij mijn dochter bezorgd had.

Twitter

“Frans Bauer heeft mij vandaag in het echt gezien!” grapte ik die avond op Twitter.

“Ja. Dat klopt”. Twitterde Frans spontaan terug.

Kijk. Dat bedoel ik dus. Aardig. En grappig. Ook búiten de spotlights. Toppie Frans!

De betreffende uitzending van Zapp is aanstaande zaterdag 4 oktober om 08.10 en deze wordt herhaald op zondag 5 oktober om 14.15 uur.

Foto’s heb ik geleend hier en hier. Ik blog verder hier.

Zoiets zou een vrouw nooit overkomen!

Enthousiast komt Paul thuis.

Zijn vervolgcursus Russisch is goed begonnen. Veel geleerd, “Ja njemnoka kavarjoe paroeskie“*  en raad eens wat!? Hij was in gesprek geraakt met een medecursist, die nota bene een vriend bleek te zijn van zíjn Russische collega! Tjonge, wat is de wereld toch klein hè?!

Nog kleiner

Maar. De wereld was nog véél kleiner dan Paul dacht, want bij het horen van de voornaam van de cursist, in combinatie met het soort werk dat hij kennelijk deed, begon ik te vermoeden dat Paul nog wat ánders met de man gemeen had,

“Hoe heet die gast van zijn achternaam?”

“Weet ik niet, heb ik niet gevraagd.”

“Vraag eens aan jullie gezamenlijk Russische maatje dan!”

(Paar apps later) “Verrek, je hebt gelijk! Dat is ’m. Hoe weet jij dat?”

“Omdat zijn kinderen bij die van jou ik de klas zitten. Al zeven jaar.”

Goh, zo ontmoet je nog eens iemand

Totale verbazing. Nee, cursist kwam hem écht niet bekend voor, nee ook niet van ouderavonden of zo. En nee, cursist had zelf ook niets gezegd, sterker nog, die had gezegd: “Goh, zo ontmoet je nog eens iemand! Op een cursus Russisch!”

Fokking Rusland

Afijn. Jullie begrijpen waar dit heen gaat. We hebben het hier dus over twee mannen die op een dinsdagavond anderhalf uur naast elkaar hebben gezeten, hebben gepraat over van alles en nog wat, waarbij ze tot de ontdekking kwamen dat ze gezamenlijke vriend in fokking Rusland hebben… maar dat ze al zeven jaar hetzelfde schoolplein bezoeken – dat ze kinderen in dezelfde klas hebben zitten – nee. Dát was de mannen niet bekend.

Echt, zoiets zou een vrouw nooit overkomen.

* Ik spreek een beetje Russisch

Meer lezen over ons? Kijk eens op www.esthervuijsters.nl.

Een lekker tussendoortje + Win een tienerfiets

Om drie uur precies zit ik klaar in aan de grote tafel.

Sultana3Een schaal Sultana’s, drie theekopjes en een fotoboek in de aanslag. Mijn eigen gezicht zie ik weerspiegeld in de theepot. Buiten klinken stemmen en de poort de gaat open. De meiden komen thuis.

Yo!

“Yummie!” Roept Liz (11) “Sultana YoFruit! Mag ik yoghurt-aardbei?” Annabel (9) wil framboos. Pas als ze rustig zitten en lekker knabbelen op hun koekjes, zien ze het grote boek dat voor me ligt.

“Wat heb je daar?!”

“Een fotoboek.”

“Zo’n echte? Van vroeger zeg maar? Met íngeplakte foto’s?”

“Ja. Van toen mama op de middelbare school zat.”

“De middelbare? Jij?!” Annabel kijkt alsof ik zojuist heb aangekondigd dat we een dinosaurus als huisdier krijgen.

Sultana8De middelbare

De meiden zijn een en al oor. Mamma op de middelbare? Dat is vast lachen. Ik sla het boek open en de meiden… gieren het uit. Het is duidelijk, mijn vijftienjarige ik komt NIET door de ballotage.

“Jezus mam, wat een foto! Je ziet er nu echt beter uit hoor!”

Sultana YoFruit

Zelf heb ik ondertussen ook een Sultana te pakken. Brings back memories! Ik at (en eet) ze ook vaak. Die met rozijnen, altijd met rozijnen. Die met dat yoghurtlaagje in verschillende fruitsmaken, die had je vroeger nog niet. Ik nam ze overal mee naar toe. Naar school, naar sport, naar toneel.

Havo vijf

Sultana6Ik wijs op een foto waarop ik met een vriendin over een brommer geleund sta. “Vijf havo”, zeg ik. “Toen mocht je nog zomaar op een brommer. Zonder brommercertificaat!” Ik neem nog een hapje van mijn koek. “En ik zat dat jaar naast een bijzonder knappe jongen met Nederlands”, vertel ik. “Daarom vond ik dat vak ineens zo leuk!”

“Ik word zo vrolijk van dat mannetje op die verpakking!”

We bladeren door het fotoboek opzoek naar een foto van de knappe jongen, maar we komen hem niet tegen. Wel stuit ik op een vriendenclubje. Kamp, volgens mij. Als ik nog verder terugga komen de felle kleuren. Het zwarte kohlpotlood, de beenwarmers en de geblondeerde kuif.

Sultana7

Annabel vraagt of ze nog een Sultana mag. Ik knik afwezig. Mijn moeder maakte soms een cadeautje van onze tienuurtjes. Briefje erbij, strikje erom. Dat zou ik ook eens moeten doen.

Stiftfase

Sultana5Liz kijkt ondertussen gefascineerd naar een foto uit de rode-lippenstift-fase. “Hoe vond jij de middelbare, mam?” Ik kijk naar de plaatjes en herinner me het fietsen naar school met vriendinnen, tutten op het toilet en kletsen tijdens de tussenuren. Stickerboekjes, agenda’s van The Next Generation, Wham. “Afgezien van hartzeer, teveel huiswerk én een mislukt permanent? Mooiste tijd van mijn leven. Totdat jullie kwamen natuurlijk.”

Zoeken

Als het album uit is wil Annabel weten waarom ik het eigenlijk gepakt heb. “Ik zocht iets,” zeg ik. “Voor een stukje op mijn blog.”

“Heb je het gevonden?”

“Ik denk het wel.”

De volgende ochtend stop ik twee lekkere tussendoortjes in de tassen. Met een kaartje erbij en een strikje erom. Cadeautje van mama én van Sultana. Eet smakelijk lieverds.

Ben jij ook dol op de tussendoortjes van Sultana? En op old skool? Dan heb ik goed nieuws! Ik mag van Sultana een heuse omafiets weggeven! Stuur me een mail via het contactformulier op mijn blog, vertel me jouw leukste herinnering aan de middelbare school en win!

(Meedoen kan tot en met vrijdag 19 september as.)

sultanaheader