Sabbelen & knuffelen

Met een knuffelbare BinkyBaby raakt hij z’n kostbare speentje nooit meer kwijt!

BinkyBaby is een plat en zacht knuffelvriendje dat je met een simpel drukknoopje aan de speen vastmaakt. Zo kunnen jij en je kindje zijn speentje sneller terugvinden.

De BinkyBaby is gemaakt van warme fleece aan de ene kant, en zacht pluche aan de andere kant. Heel knuffelbaar dus! Wie wordt de favoriet van jouw baby: Kat Mies, Konijn Koos of Hond Arie?

Ook heel handig om een ouder kindje te helpen afscheid te nemen van zijn speen – want het knuffeltje blijft gewoon!

Meer weten? Kijk op ozowiezo.nl

Daar zit een luchtje aan!

Ons kantoor is verhuisd.

Sinds een maand of wat zijn we gehuisvest in een geheel nieuw pand. En dat bevalt. Mooie ruimte, goed uitzicht, prima vormgeving. Niets meer aan doen.

Er is alleen één probleem. Het is een verzamelpand. Op ‘onze’ verdieping bevinden zich nog drie andere (kleinere) bedrijven. Eén daarvan heeft een rokende eigenaar. De sigaar noemen we hem. En hoewel hij met de deur dicht rookt, dringt de vieze lucht ons kantoor genadeloos binnen.

In het kantoor naast de sigaar zit een bedrijf dat iets onduidelijks doet met arbowetgeving. De eigenaar, een wat zweverig type met een aura van vergeetachtigheid, vindt zijn inspiratie in het stoken van wierrook. Zware, bloemige wierrook. Alsof iemand een bus toiletspray heeft leeggespoten.

Kortom. Het meurt op de afdeling. Vooral als de sigaar en de zwever samen aanwezig zijn. Dan gaat bij ons de deur dicht en komen we er alleen ons hok uit voor het hoogstnoodzakelijke.

Een plas doen bijvoorbeeld. En toen ik gistermiddag door het gangetje richting het toilet liep, zag ik een bordje hangen. “Gelieve geen asbakken te legen in het toilet.” Ongelovig staarde ik naar de grote zwarte letters.

Wat een húfters zijn sommige mensen toch!

Nog een mijlpaal

De rondpeuterende kruiper heeft plaats gemaakt voor een drentelende dreumes.
Zomaar ineens stond ze rechtop. Midden in de kamer. Helemaal alleen. Ze keek een beetje verbaasd om zich heen. Alsof deze actie haarzelf óók bijzonder verraste. Ze stak haar handjes een stukje naar voren, als een kleine slaapwandelaar, en besloot een stukje te gaan wandelen. “Kijk nou, Annabel lóópt!” riep Lizzy opgetogen. En voor ik iets kon doen had Lizzy haar kleine zusje ingehaald, omhelsd, en omver geworpen. Ik wachtte af wie van de twee het eerst zou gaan gillen, maar er gebeurde niets. Nou ja, niets, ze begonnen te lachen. Ze lachten zó hard dat het ze niet meer lukte om van de grond af te komen. Daarom bleven uiteindelijk maar liggen. Annabel met haar hoofd op Lizzy’s buik, Lizzy met haar handje op Annabel haar buik.

Ik bewoog niet. Ik stond en ik keek. In mijn hoofd klikte een camera.

NB Postings met betrekking tot de ‘mijlpaalprijsvraag’ (zie het stukje van gisteren) kunnen tot vannacht 00.00 uur geplaatst worden bij het stukje van gisteren en/of het stukje van vandaag.