DIVORCE en de kokende mannen

David kan het uitstekend, maar Joris heeft toch liever dat een vrouw het doet. Boudewijn kan het niet en probeert er onderuit te komen. En als hij het dan tóch een keer doet, dan vindt niemand het lekker….

Mannen koken minder vaak dan vrouwen, maar als ze koken zit er wel meer uitdaging in.

Bij ons thuis is van die uitdaging niet zoveel te merken – alhoewel hij héérlijke pizza’s maakt is Paul bepaald geen ‘keukenprins’  – maar het schijnt echt zo te zijn. Niet voor niets zijn de meeste topkoks mannen en duiken de heren en masse de keuken in voor de uitgebreide(re) diners!

Snelle winst

Het is wel te verklaren. Vrouwen zijn zorgzamer ingesteld, koken vaker en meer op de automatische piloot. Mannen gaan voor de snelle winst. Ze willen wel koken maar ze moeten er wél mee kunnen scoren. Bijvoorbeeld als er vrienden komen eten of met de feestdagen. Ze laten zich ook minder leiden door het idee dat eten gezond moet zijn.

Minder seks

Daarnaast wordt koken meestal niet als erg mannelijk ervaren. Onderzoek wijst zelfs uit dat mannen die regelmatig iets in het huishouden doen (koken, wassen) minder seks hebben dan hun ‘luie’ soortgenoten. Daar ligt natuurlijk een eeuwenoude overlevingsstrategie aan ten grondslag (lees ik in het boek Het beest in ons, van Dagmar van der Neut) maar het helpt niet mee om vriendlief achter het aanrecht te krijgen.

KOOKbier

Een poging om de mannen tóch de keuken in te krijgen werd gedaan door Janneke Pieters die het KOOKbier bedacht. Een ‘pakjesvervanger’ in de vorm van bier om mee te koken. Gezonde (en vooral simpele) ingrediënten erbij en voilà, een kind kan de was doen (want die gaan de mannen er natuurlijk niet óók nog bij doen). Geschikt voor drukke, vrijgezelle mannen en voor mannen die door hun vrouw de keuken ingeschopt zijn.

Toetje!

KOOKbier dus. Vast best lekker. En makkelijk. Iets voor Paul misschien. En voor Boudewijn. Maar we zitten nog wel met dat stukje van die kokende mannen en minder seks. KOOKbier of niet, dat scoort niet goed in de meeste huishoudens! Misschien dat Janneke daar ook iets op kan verzinnen? Een speciaal toetjesboekje voor vrouwen wellicht? Iets met aardbeien, room en blote navels?

Foto vond ik hier! Op Esthervuijsters.nl vandaag: even uitrusten!

Suiker is ook behoorlijk uncool


“Ik moest mijn darmen helemaal stilleggen.”

Vriendin E. is net terug van haar weekje detoxen in Portugal. Heerlijk was het, zegt ze. Volgend jaar gaat ze weer. “Heerlijk?” reageer ik verbaasd. “Betalen voor een vakantie waar je niets te vreten krijgt?! Niet mijn idee van heerlijk.”

Vriendin E. biedt me een van haar zelfgemaakte bonbons aan. Er zit geen suiker in, zegt ze, ze zijn gezoet met dadels en ze zijn vetarm. Ze heeft kokosolie gebruikt. En noten. Ik moet een beetje wennen aan de smaak maar eerlijk is eerlijk, de bonbons smaken niet slecht. Integendeel! Wanneer E. sereen in haar thee roert, pak nog gauw even een chocolaatje.
“Het is wél heerlijk,” zegt E. “Echt, je wordt van A tot Z vertroeteld en je komt er helemaal Zen vandaan.”

Ik schrik er altijd een beetje van als mensen zo gezond doen. Ik ben daar zelf niet zo goed in. In gezond doen. Ik vind het al heel Zen van mezelf dat ik tegenwoordig ’s avonds vaak een kopje kruidenthee neem, in plaats van een glas wijn. Of dat ik op de fiets ga in plaats van met de auto. Maar aan de andere kant, die massages waar E. het over heeft, en die yogalessen, die klinken wel goed. En ik moet toegeven, ze ziet er fantastisch uit. Slank, strak en stralend. Zelfs haar haar glimt. Misschien is dat detoxen toch zo gek nog niet.

“Ik bouw nu heel langzaam de koolhydraten weer op,” zegt E. Ach, denk ik (mijn gedachten reeds halverwege Portugal), koolhydraten, who needs them?! Koolhydraten zijn zó tweeduizend nog wat. En suiker eet ze nog steeds niet. Nou ja, suiker is ook behoorlijk uncool natuurlijk. Dat kan ik wel missen. En alcohol ook, sinds ik aan het lijnen ben drink ik sowieso een stuk minder. “En natuurlijk drink ik al maanden geen koffie meer.”

Wat?! Hoorde ik dat nou goed? Geen kóffie meer? Géén ‘aromatische, donkerbruine drank gebrouwen van de geroosterde en gemalen of gestampte boon van bijvoorbeeld de Arabicaplant?’ E. knikt. Geen koffie. Dus ook geen bakkie troost op moeilijke momenten? En geen lekkere latte met romige opgeklopte schuimkraag, krachtige cacao-cappuccino of een pittige espresso? Detoxen = yoga = massage = geen koffie??!

Aju.

Het hagelt… het hagelt…

De pyjama al aan want onze kleren zijn al eerder natgeregend.
Schoenen van pappa aan, snel snel.
Pluutje mee.
Naar buiten in de hagel!

En hebben jullie je al gemeld voor de Grote Geefwegweken?

Bij mij…
Bij Margje…
Bij Machteld…

Tja, ‘t blijven meiden he?


Sinds het WK van vorige zomer zijn de meiden helemaal into het Nederlands elftal
.

Het oranjegevoel, het sparen van beessies en vooral de gezelligheid van het ‘samen kijken’, het is ze allemaal bijgebleven. Ze kunnen niet wachten tot het EK 2012 begint en dus zaten ze gisteravond gebadderd en gepoederd – verwachtingsvol – stipt om zeven uur voor de buis voor de kwalificatiewedstrijd Nederland-Finland.

Vlak voor de wedstrijd belde Paul.
“Hoe is het op vakantie?” vroeg Liz.
“Vakantie? Ik ben aan ’t werk hoor,” zei Paul ietwat beledigd.
“Je bent toch in het buitenland? Nou, dan ben je op vakantie.”

Veel tijd om medelijden met hem te hebben hadden we niet want de wedstrijd begon. De eerste vijf minuten bleef alles rustig, daarna begonnen de meiden te vragen ‘tot hoe laat’ ze mochten kijken. Voetbal = laat opblijven.
“Half negen,” zei ik. “Dat is laat zat.”
“Krijgen we chips?”
“Ja. Als je nu je snavel houdt.” Voetbal = lekkers

Na een kwartier scoorde Heitinga maar het doelpunt werd afgekeurd.
“Waarom telt hij niet?”
“Het was buitenspel.”
“Wat is buitenspel?”
“Vraag dat maar aan je vader.”

Na twintig minuten zei Liz dat ze haar oranje voetbalarmbandjes ging zoeken. Ze vertrok naar boven, samen met Annabel die op jacht ging naar haar “Nederland”-T-shirt en pas tegen de rust kwam het stel weer beneden.
“Hoeveel staat het?” vroeg Liz.
“Is het al game-over?” vroeg Annabel.
“Nee,” zuchtte ik. “Het is rust.”

Het begin van de tweede helft waren de dames vooral druk met het bedenken van jingles en aanmoedigingskreten. Steeds geïrriteerder vroeg ik of ze hun even hun mond konden houden. Ik kon niet eens het commentaar op de wedstrijd verstaan.
“Hoor je dat, ze roepen boe,” zei Liz.
“Ik hoor alleen jullie gesnater,” zei ik boos.

Uiteindelijk vertrokken de meiden naar boven om een voetbaldans te bedenken op Annabel haar kamer.
“Tot half negen mochten we toch opblijven?” vroeg Liz.
“Roep jij effe als er een doelpunt is?”

Ik zuchtte diep en schonk mezelf een wijntje in. Man man, het valt niet mee, voetbal kijken met twee meiden. En dan willen ze nog beweren dat gezinnen met twee dochters het gelukkigst zijn (klik hier). Dat onderzoek hebben ze vast niet gedaan tijdens het WK of EK.

Sonoy

Vraag om een tafeltje aan het raam, dat maakt een etentje bij Sonoy nog specialer. Hoogtevrees? Laat dan je gezelschap bij het raam zitten. Want recht de afgrond inkijken is niet voor de faint-hearted.

Het ronde restaurant is modern en licht ingericht. Alles is design: van de stoeltjes tot het bestek en servies. Maar het is niet alleen de strak ingerichte superlocatie boven in de toren die een etentje hier tot een ervaring maakt. De kookkunst van patron-cuisinier Paul van Staveren is grote klasse.

De keuze voor het Micro Menu betekent een avondvullend diner dat begint met zo’n tien opeenvolgende amuses en kleine gerechten, zoals IJsselmeerpaling, uitlek van tomaat, een kaasbeignetje met curry en oester met sereh en verder gaat met grotere gerechten, zoals zeebaarsfilet, langoustine, filet americain van kalf en Hollands lamsruggetje.

Zelfs het dessert bestaat uit drie microgangen. Wie daarna nog koffie durft te bestellen, krijgt daarbij nóg eens zes kleine traktaties. Sonoy? Top!

Door www.specialbite.com

Restaurantschip de Saffraan

De wanden en vloer zijn afgewerkt met grijs natuursteen. Het meubilair is massief eiken afgewisseld met banken en gemakkelijke leren stoeltjes. Door de patrijspoortjes schijnt het avondzonnetje, bijgestaan door het blauwe licht van diverse spotjes. Zowel de chef kok als de gastvrouw hebben het vak geleerd bij de Librije in Zwolle.

En dat is goed te merken! Deskundig advies aan tafel over wijn en spijs. Met volle vertrouwen geven wij ons dan ook over aan het vier gangen verrassingsmenu. We beginnen met een amuse, twee reageerbuisjes met een soepje van gember en wortelsap. Als voorgerecht tonijn met komkommer en Japanse mierikswortel, roulleau met wortel, soja en ananas. Ook de opmaak van het hoofdgerecht is weer een plaatje!

Rundersukade met gesmolten eendenlever, rode kool, uitjes en aardappel. Het dessert is een compositie van koffiebavarois met sinaasappel, witte chocolade en ijzerkruid. Alle gerechten zijn zeer verfijnd, maar verwacht geen grote hoeveelheden. Als we weer omhoog klimmen om van boord te gaan, zijn we heel even benieuwd of we toch niet stiekem naar een andere haven zijn gevaren… 

Door www.specialbite.com