Suiker is ook behoorlijk uncool


“Ik moest mijn darmen helemaal stilleggen.”

Vriendin E. is net terug van haar weekje detoxen in Portugal. Heerlijk was het, zegt ze. Volgend jaar gaat ze weer. “Heerlijk?” reageer ik verbaasd. “Betalen voor een vakantie waar je niets te vreten krijgt?! Niet mijn idee van heerlijk.”

Vriendin E. biedt me een van haar zelfgemaakte bonbons aan. Er zit geen suiker in, zegt ze, ze zijn gezoet met dadels en ze zijn vetarm. Ze heeft kokosolie gebruikt. En noten. Ik moet een beetje wennen aan de smaak maar eerlijk is eerlijk, de bonbons smaken niet slecht. Integendeel! Wanneer E. sereen in haar thee roert, pak nog gauw even een chocolaatje.
“Het is wél heerlijk,” zegt E. “Echt, je wordt van A tot Z vertroeteld en je komt er helemaal Zen vandaan.”

Ik schrik er altijd een beetje van als mensen zo gezond doen. Ik ben daar zelf niet zo goed in. In gezond doen. Ik vind het al heel Zen van mezelf dat ik tegenwoordig ’s avonds vaak een kopje kruidenthee neem, in plaats van een glas wijn. Of dat ik op de fiets ga in plaats van met de auto. Maar aan de andere kant, die massages waar E. het over heeft, en die yogalessen, die klinken wel goed. En ik moet toegeven, ze ziet er fantastisch uit. Slank, strak en stralend. Zelfs haar haar glimt. Misschien is dat detoxen toch zo gek nog niet.

“Ik bouw nu heel langzaam de koolhydraten weer op,” zegt E. Ach, denk ik (mijn gedachten reeds halverwege Portugal), koolhydraten, who needs them?! Koolhydraten zijn zó tweeduizend nog wat. En suiker eet ze nog steeds niet. Nou ja, suiker is ook behoorlijk uncool natuurlijk. Dat kan ik wel missen. En alcohol ook, sinds ik aan het lijnen ben drink ik sowieso een stuk minder. “En natuurlijk drink ik al maanden geen koffie meer.”

Wat?! Hoorde ik dat nou goed? Geen kóffie meer? Géén ‘aromatische, donkerbruine drank gebrouwen van de geroosterde en gemalen of gestampte boon van bijvoorbeeld de Arabicaplant?’ E. knikt. Geen koffie. Dus ook geen bakkie troost op moeilijke momenten? En geen lekkere latte met romige opgeklopte schuimkraag, krachtige cacao-cappuccino of een pittige espresso? Detoxen = yoga = massage = geen koffie??!

Aju.

Knookje

De kleine klets is ziek.

Echt ziek. Bankhangziek. Vogeltjesziek. Koorts- en slaapziek. Lodderige ogenziek. Kortom, er zit weinig leven in. Zaterdag begon ze met spugen, maandag knapte ze op. Ik dacht dat ze aan de beterende hand was, maar gister stortte ze weer helemaal in.

En vanochtend moest ik haar achterlaten. Op de bank bij oma. Lieve oma, daar niet van. Maar zieke kindjes willen toch ’t liefst de mamma. Een klam handje werd naar me uitgestoken. “Mamma, niet weggaan.” Haar grote blauwe ogen – ze had moeite ze open te houden – vulden zich met tranen. “Blijven.”

Ach, mijn lieve, líeve klets. Wat is ze dan opeens weer klein. Ze drinkt goed maar ondertussen eet ze al vijf dagen (bijna) niet meer. En ’t was al zo’n dunnertje. Knookje noem ik haar nu. Dat vindt ze zelf ook een lief woord. Iedereen moet haar nu Knookje noemen. En ondertussen ligt ze op de bank te slapen.

Arm Knookje. Word maar snel weer beter.

Spokenlogica

Halloween!

Tijd om weer eens een verhaaltje te vertellen in de kleuterklas van Lizzy. Over spoken natuurlijk. En over een eng kasteel. Over vleermuizen, spinnen en spannende kelders. Het is tenslotte Halloween vandaag; we ‘verjagen’ de Keltische geesten met enge maskers, kostuums en spannende verhalen.

Dat van die Keltische geesten heb ik de kleuters maar niet verteld. Daar leken ze me nog wat te jong voor. Wel vertelde ik, terwijl ik de twee uitgeholde pompoenen van lichtjes voorzag, dat Halloween vooral draait om verzónnen verhaaltjes. En dat alles met Halloween vooral nép is. Ik presenteerde het als het Grootste Geheim Van Halloween. Het. Is. Niet. Echt.

Aldus vertelde ik. Over de spookjes die – in mijn verhaal – in het oude kasteel wonen. Die spookjes, kleine deugnietjes met dikke witte spokenbillen, zijn dit keer zélf bang. Ze zijn geschrokken van een gebonk dat uit de kelder komt. Gelukkig blijken de kleuters niet bang en helpen zij de spoken naar de kelder. Het geluid, het harde gebonk, blijkt uiteindelijk veroorzaakt te worden door de tánte van de spookjes. Ze is jarig en wil iedereen uitnodigen voor een groot Halloweenfeest. Spannend maar eind goed, al goed.

Het vertellen was weer heerlijk. De kleuters zaten op het puntje van hun stoel. Dat ze mijn uitleg ‘het is allemaal nep’ goed hadden begrepen, maar desondanks toch behoorlijk door het verhaal gegrepen waren, bleek wel uit de reacties die ik achteraf kreeg. “Die spookjes hoefden helemaal niet bang te zijn voor dat geluid uit die kist, dat was toch maar een verhaaltje.” Vertrouwende één van de helden me toe. Waarop een ander zei: “Maar ja, dat wisten die spookjes niet hè? Dat het nep was!”

Geweldig toch, die kinderlogica!