Wie wat bewaart …


Vijftien jaar geleden was ik verloofd.

“1996” stond er in de ring gegraveerd, naast de naam van mijn toenmalige verloofde. Met trouwen hadden we geen haast. Gelukkig maar want twee jaar later waren we elkaar flink zat. De ex-verloofde nam het tweepersoons bed mee en ik hield de vogels. De ring belandde onderin een sieradenkistje.

Vanochtend zat ik bij de goudinkoper. De goudprijs staat hoog, een mooi moment om mijn ring te ‘verbeuren’, zoals dat zo mooi heet. Gek genoeg vond ik het nog best lastig om die ring van de hand te doen. Zo’n persoonlijk ding ‘verkopen’… het voelt alsof je je herinneringen verpatst. “U krijgt er vijfenzestig euro voor,” zei de goudinkoper droog.

Gewapend met mijn vijfenzestig euro toog ik naar de ‘jubelier’ ((r) by Annabel) alwaar ik twee mooie pareloorbelletjes uitzocht. Een sieraad voor een sieraad, zo bedacht ik. Niet dat ik nou zo nodig mijn ex in mijn oren wilde hangen maar herinneringen moet je koesteren. Net als parels.

De oorbelletjes kleurden prachtig bij mijn jurk en iedereen zag ze direct. Ik kreeg een heleboel complimenten en ik bedacht hoe fijn het was dat ik die stoffige verlovingsring had omgeruild voor een paar mooie oorbellen. Zo zie je maar, dacht ik, verleden en heden bijten elkaar niet, sterker nog, ze vaak hand in hand!

Wel merkte ik dat deze oorbellen al vrij snel begonnen te irriteren.
Eigenlijk net als mijn ex destijds.