Cursusje volgen?

Ik ben dol op cursussen. Echt. Ik vind ze super!

Ik heb er niet altijd tijd voor, maar ik houd wel graag bij wat er voor leuks er naast studie of werk te doen is. Heerlijk om thuis te leren, lekker ’s avonds, in mijn eigen tempo.

Commodore 16

Ik herinner me mijn eerste échte cursus als de dag van gisteren. Typen en tekstverwerking op een oude, afgeplakte commodore 16. Al snel volgde een computercursus, stenografie en modeltekenen. Er zat niet altijd een lijn in de cursussen maar dat maakte het juist zo leuk.

Teleac, bestaat dat nog?

Ik vond (en vind) het ook vooral érg leuk om het cursusaanbod te bekijken. Je kunt tegenwoordig de meest waanzinnige cursussen volgen. Grapte ik vroeger vaak dat Teleac eens moest komen met een cursus ‘hoe krijg ik de binnenkant van mijn arm bruin’, tegenwoordig bestaat er een heuse veilig-zonnen-training!  De meest vreemde cursus die ik ooit volgde was ‘goochelen voor beginners’. Deze cursus had echter zó weinig om het lijf dat ik achteraf moest vaststellen dat de truuk hierbij vooral was dat ík mijn geld nooit meer terugzag. De cursus was namelijk best duur en na deel drie heb ik nooit meer wat ontvangen!

Gelukkig gaat het tegenwoordig (online) allemaal veel veiliger. En sneller. Kennen jullie de Libelleacademy? Ook daar gaan de inschrijvingen online. Ze hebben van alles, speciaal voor vrouwen! Ontdek de wereld van de thee, begin een blog, leer Swahili …  je kunt het zo gek niet bedenken of je vindt het bij Libelle.

Cybercrime

Maar één ding ontbreekt. Want wat écht hot is op cursusgebied  (aldus Trouw) zijn tegenwoordig de internetcursussen cybercriminaliteit. Het vakkenpakket varieert van creditcardfraude en het oefenen van hacks tot het veiligstellen van de anonimiteit online. Een inleidende les in het wissen van digitale sporen kost zo’n 70 euro. Een les voor gevorderden in online fraude met creditcards kost ongeveer 37 euro.

Volgens het internationale beveiligingsbedrijf RSA was de cyberinformatie tot voor kort gratis te vinden op fora maar ontstaan er steeds meer professionele, betaalde klasjes en online cursussen.

Tja. Een inleidende les van 70 euro. Ik vind het best prijzig. Een rondje langs Google leert bovendien dat het taalgebruik in cybercrimespace nogal…. mannelijk is. De gebruikelijke gezelligheid die ik zo in een leuke cursus waardeer, díe ontbreekt!

Praktische cursus

Kortom, Libelleacademy, spring in dit gat in de markt. Zorg voor een cursus cyberscrime voor vrouwen. Binaire codes in roze en wachtwoordversleuteling door middel van het mode-alfabet. Leuk prijsje erop en presenteren onder het motto: ‘praktische cursus, verdient zichzelf snel terug’.

En jij? Volg jij wel eens een cursus? Heb je misschien een leuke tip?

Meer Esther? Op www.esthervuijsters.nl gaat het vandaag over de fotoshoot van Lizzy, Rusland en de herfst. Lees je mee?

Middeleeuwse straffen waren hier niets bij!


Echt, het leek zo’n goed idee!

Ik zou de kinderen (drie stuks) gewoon de arena in schoppen en zelf met een boekje (en lekkere cappuccino) gaan zitten niksen tot ik een ons woog. Heerlijk, zo’n Kinderspeelparadijs in de herfstvakantie, wat wil een mens nog meer.

Maar ik was nog geen half uur binnen of de twijfel sloeg toe. Wel alle grote kunstroven nog aan toe, het was hier wel erg druk en erg lawaaierig en erg… érg! Zoveel kinderen, zoveel geschreeuw. Een akoestiek die haaks op de Wet Geluidshinder stond. Had ik me bij binnenkomst nog afgevraagd waarom hier in hemelsnaam sterke drank geserveerd werd, begon ik het nu – na het kapotkauwen van zes plastic bekertjes – een beetje te begrijpen. Hoezo Paradijs?

Afijn, om te voorkomen dat ik als een moderne Miss Hanigan (“Little Girls, Little Girls, everywhere I turn I can see them”) hysterisch door de speelhal zou gaan rennen, verplaatste ik mezelf, met cappuccino en boekje, naar het ‘boventerras’. Daar was het weliswaar ziekmakend benauwd, maar daar had ik iets meer ruimte.
Helaas stroomde het ook boven langzaam vol en raakte ik wederom ingesloten. De pakjes Capri-sonne en half afgekloven frikadellen vlogen me om de oren en telkens wanneer ik opkeek schenen de kindergezichten grotesker en hun grijnzen demonischer. Nog even en ik zou zo van de balustrade afspringen! (Niet dat dat zou helpen want daar lag een supergroot springkussen onder, maar even voor de beeldvorming.)

Ik heb het volgehouden tot na de lunch (het broodje kroket sleepte me er doorheen) en toen heb ik aangekondigd dat we deze Stephen King-achtige setting gingen verlaten. De eerstvolgende keer dat ik een zenuwbehandeling bij de tandarts moest ondergaan zou ik niet meer klagen. Met drie verontwaardigde kinderen in mijn kielzog strompelde ik naar mijn auto. Lucht! Frisse Lucht! Gasp! Gasp! Werkelijk, middeleeuwse straffen waren hier niets bij. Welke zieke geest had dit bedacht? Welke sadist was hier aan het werk geweest?!

Goed. Met de ramen open reed ik fluks naar huis. Nog nooit was ik zo blij om mijn eigen rustige buurt te zien. Sartre had ongelijk, bedacht ik terwijl ik de auto parkeerde, ‘de hel dat zijn niet de anderen. De hel dat is het kinderspeelparadijs.’