Eerlijk is eerlijk!

Ik wil graag dat mijn kinderen eerlijk zijn. Maar dat betekent wél dat ik het óók moet zijn. Eerlijk is eerlijk, tenslotte. En kinderen kopiëren. Waarom zouden ze mij geloven als ik ze ‘bedonder’?

Ja en amen

Vroeger nam ik het niet zo nauw, met de eerlijkheid. Ik zei ja en amen als ze vroegen of ik honderd werd, ik vertelde schaamteloos over ‘de echte’ Sinterklaas, de Paashaas en de Hemel (oké, die laatste is een twijfelgevalletje) en natuurlijk waren de Teletubbies en Kabouter Plop écht. Mummies in musea waren ‘nep’ en kindjes werden nooit ziek. Althans, niet écht ziek.

“Dat skelet? Nee, ik denk dat het van plastic is.”

Niet ongezouten graag

Tegenwoordig let ik meer op eerlijkheid. Niet dat ik alles zomaar roep – eerlijkheid moet geen reden zijn om ongezouten je mening te geven – maar ik probeer wel goede antwoorden op hun vragen te geven. Over seks, de dood en relaties. We kijken het jeugdjournaal en ik probeer (op hun niveau) uitleg te geven over kaping, oorlog en misbruik. Het ís er nou eenmaal.

Ik vind pappa nog heel leuk hoor!

En toen Annabel onlangs maar blééf vragen of wij ooit gingen scheiden heb ik eerlijk gezegd dat ik dat niet van plan was (“ik vind pappa namelijk nog heel leuk!”), maar dat je zoiets nooit helemaal zeker weet. Maar dat áls dat mocht gebeuren we daarvoor met z’n allen een goede oplossing zouden vinden. Hierop zei Liz: “Mamma kan álles leuk maken!” (Een mooi compliment, al vraag ik me af hoe leuk ik een echtscheiding kan maken.)

Kleine kans

Ook over nare ziektes en de dood probeer ik eerlijk te zijn. Zonder ze de stuipen op het lijf te jagen. Ja, er gaan ook kinderen dood aan kanker, maar laten we eens nagaan hoeveel kinderen jij kent en hoeveel zijn er zo ziek? De kans is erg klein maar hij ís er wel. Eerlijk is eerlijk. Liever even wakker van de realiteit dan op een dag ontwaken en beseffen dat de wereld heel anders is dan jij dacht.

Lachen met jou!

En soms is het juist heel prettig om met kinderen ‘zware’ gesprekken te voeren. Kunnen ze daar verrassend luchtig op reageren, waardoor je het zelf ook een beetje van je kan afzetten. Zo eindigde een gesprek over een kindje met kanker, over de dood en uitstrooien na de crematie met de opmerking van Annabel: “O nou, dan mogen ze mij uitstrooien in KidsCity!”

Dat dát dan weer níet mag, dat leg ik nog wel een keertje uit. Je hoeft tenslotte niet altijd direct eerlijk te zijn. Toch?

Meer lezen? Like mijn pagina op Facebook of kijk op www.esthervuijsters.nl

Advertisements

Ga jij vandaag leren pijpen?


Het is alweer even geleden dat ik schreef over de charmante Meesteres Kate en haar bijzondere beroep.

Ik plaatste bij het blogje een oproep: wie heeft er (ook) een aparte baan? Rianne reageerde erop. Zij is elke dag bezig met pijpen, strippen en het vullen van gaten. Toch heeft ze een stuk minder met Meesteres Kate gemeen dan je zo op het eerste gezicht zou denken…

Gevaarlijke situaties?
“Pijpen houdt in dat je de koelwaterpijpen voormonteert, strippen is kabels bundelen, met tye-rips, om lussen -en daarmee gevaarlijke situaties- te voorkomen.”

Rianne (‘nog net geen dertig’) is vrachtwagenmonteur. Zij en haar collega’s ‘maken’ zo’n 108 vrachtauto’s per dag. Ze plaatsen onderdelen op de juiste plekken, in de zogeheten ‘gaten’ binnen het ladderframe. Klinkt technisch, maar klinkt ook alsof het over iets héél anders gaat!

“Ja he?! Laatst moest ik ergens een onderdeel monteren, was er door een fout al een ander onderdeel in terechtgekomen. Ik riep er een collega bij en we hadden het volgende gesprek.
Collega: ‘O, zit hij in het verkeerde gat?’
Ik: ‘Volgens mij wel.’
Collega: ‘Hoezo dan?’
Ik: ‘Nou, ik heb twee gaten nodig en nu heb ik er nog maar één.’”

Of ik al had leren pijpen

“Dit soort gesprekken hebben we – hoe toepasselijk – aan de lopende band. Toen ik hier net begonnen was, werd er regelmatig gevraagd of ik ‘al had leren pijpen’. En dan moet je weten dat ik de genen heb om snel te blozen. Tja. Dan merk je wel dat je echt in een mannenwereld zit.”

Ai, ik laat mijn spiraaltje vallen!
Rianne is een van de weinige vrouwen in een echt mannenberoep. We spreken van een mannenberoep als minder dan 15 % van de werknemers vrouw is. De top drie van mannenberoepen bestaat uit metaalbranders/lassers, verwarmingsinstallateurs en automonteurs.
Rianne zegt ‘mannenberoep’ niet zoveel. Het maakt haar niet uit of ze met vrouwen of mannen werkt. Al geeft ze toe dat ‘vrouwelijke charme’ soms een voordeel heeft.
“Ik heb wel eens het idee dat er minder geërgerd gereageerd wordt op mij, wanneer ik een fout maak, dan op een mannelijke collega. Bovendien,” voegt ze daaraan toe, “als ik een keer roep ‘oei, ik laat mijn spiraaltje vallen’, dan wordt daar om gelachen. Bij een man doen ze dat niet. Dat vind ik wel humor.”

Geef mij maar een fiets
Maar hoe graag ze de vrachtwagens ook in elkaar schroeft, er zelf in rijden vindt ze – in tegenstelling tot haar zus die vrachtwagenchauffeur is – helemaal niets. Ha! Hebben Rianne en ik toch nog wat gemeen!
“Ik begon met een scooter maar nadat ik in één maand tijd het asfalt vijf keer van dichtbij mocht bewonderen heb ik besloten dat een fiets mijn enige vervoermiddel is.”

Nou ja, Rianne, er zit óók nog wel iets tussen hoor.
“Nee hoor! Ik ben echt een vrachtwagenfan. Mijn kinderen nemen dat over. We kijken altijd ‘of het er een van ons is’.” Dat het gen erfelijk is, bleek al eerder: “Er wordt al mijn hele leven gekscherend geroepen dat er motorolie door onze aderen loopt. De hele familie zit vol met technische mensen. Mijn man werkt bij hetzelfde bedrijf als ik.”

En je kleding? Ik neem aan dat je niet in mantelpak naar je werk gaat?
“Onze kleding is niet spectaculair, grijs met veel zakken, maar ik krijg binnenkort wél nieuwe werkschoenen! Het lijken net ballerina’s. Schoenen met stalen neuzen zijn niet langer alleen maar lomp, hoera!!”

Als ik Rianne tenslotte vraag wat ze nou eigenlijk van haar werk vindt, zegt ze: “Ik vind het super. En nu ik zo jouw vragen beantwoord besef ik helemaal hoe goed ik hier eigenlijk op mijn plaats ben. Dank je voor dit interview!”

Nee Rianne, jij bedankt!


Heb jij ook zo’n bijzonder beroep? We horen het graag!

En dan nog even terugkomend op onze andere ‘tye-rip’ specialiste, Meesteres Kate, zij houdt op 11 april aanstaande weer een open dag in haar studio. Voor wie zin heeft, klik hier.