Roze jurk

Ik heb mijn roze jurk aan.

Dat heb ik speciaal gedaan omdat ik knetterchagrijnig opstond. Echt, mijn voet had het laminaat nog niet geraakt of ik was kwaad. En van de roze jurk word ik eigenlijk altijd vrolijk. Nou ja, meestal dan.

Vandaag niet. Ik heb gewoon mijn dag niet. Alles gaat mis, niets werkt zoals het moet werken. Mijn glas is niet halfvol, zelfs niet halfleeg. Het ligt aan diggelen op de grond. Melk op terwijl je een lekkere koffieverkeerd wil maken; dat soort ergernissen.

Afijn. ’t Zit er gewoon niet in vandaag. Zal er dus ook wel niet uitkomen. Ik ga zo meteen gewoon naar kantoor alwaar ik me zal verschuilen achter mijn PC. Dan neem ik daar zo min mogelijk de telefoon op (dat kost klanten) en drink ik zoveel mogelijk koffie.

Wie weet gaat het straks beter.

(c) Doek van mijn oude Viva vriendin Maaike Hartjes.

Later:

Ik heb iets gevonden waar ik vrolijk van ben geworden! Zie hier (geluid zacht zetten!) Maak kennis met mij en mijn broer!

http://sendables.jibjab.com/view/8o8GFbElLO2VOzlb

Ik kijk in de spiegel en zie

Een bruin gezicht.

Ja. Een bruin gezicht. Met een paar sproeten. Ongelooflijk hoe snel ik verkleurd ben gisteren in de lentezon. Annabel was zo lief aan het spelen met haar buurmeisje, ik heb zeker anderhalf uur met een kopje thee op het bankje gezeten.

En ’s middags zat ik er weer. Met een glas rosé. Dat had ik wel verdiend want ik had in de tuin gewerkt. Beetje onkruid wieden en vegen terwijl Paul het grotere aanpakte. Hij haalde een boom om. “Zo komt de Chinese roos beter uit.” De romanticus.

Het badwater was zwarter dan ooit. De kinderen hadden de hele dag voor het huis in het zand gespeeld. Lizzy had ergens een rups gevonden en die de hele dag (in een jampotje) met zich meegesleept. Ik kon nog maar net voorkomen dat hij bij haar in bed moest slapen.

Ik kijk in de spiegel en zie een bruin gezicht. Ja. Een gelukkig bruin gezicht. Niet meer en niet minder. Meer zelfreflectie lijkt me niet nodig. Ik zet gewoon een zonnebril op.