Sorry…

Anderhalve week heeft ze hem nu.

Haar mobieltje. En ze is te gierig om er mee te bellen of om zelfs maar een sms te sturen. Welbeschouwd is de enige lol die ze van het ding dus heeft, het feit dat ze gebeld kan worden. Of dat ze een sms ontvangt.

Gelukkig gebeurt dat regelmatig. Ik stuur een sms vanaf mijn werk als ik weet dat ze thuis is, oma belt en sms’t (je weet wel, oma Tokkie), haar vader stuurt haar berichtjes en zo zijn er nog wat vrienden en bekenden die van tijd tot tijd iets later horen.

Vorige week stuurde ik een sms ’s avonds vanuit het zwembad. Ongeveer op het moment dat zij naar bed ging. Gisteren vroeg ze of ik dat weer wilde doen. En dan mocht ik het niet tegen pappa zeggen want dan ging zij de sms in haar bed lezen. Wilde ik wel doen, vond ik wel schattig.

“Niet vergeten hè?” fluisterde ze toen ik wegging.

Maar ik vergat het wel. Ik kwam het zwembad binnen en begon een gesprek met heksvriendin S. en daarna met I. en toen begon de aquarobicles. Pas toen ik om negen uur het water weer uitkwam, herinnerde ik me mijn belofte. Ik zag dat arme kind al met haar mobiel in bed liggen, wachtend op een bericht van mamma. Dat niet kwam.

“Sorry, sorry, sorry,” sms’te ik, ook al wist ik dat ze het niet meer zou lezen. “Veel te laat maar ik hou wel van je.” Ik voelde me erg schuldig.

Heksvriendin S. vroeg wat ik daar in al mijn nattigheid nou stond te sms’en. “Ik sms mijn dochtertje,” zei ik. “Sorry dat ik te laat ben.”

“Ach,” zei juf R. laconiek (die oudere kinderen heeft) “over een paar jaar gaat ze jou nog vaak genoeg hetzelfde flikken. En dan is het nog maar de vraag of ze netjes sorry zeg.”

Lokale buien

Het zou vandaag zonnig worden.

Maar niets is minder waar. Niet alleen buiten doet het weer nogal herfstachtig aan, ook binnen heb ik last van lokale buien. Al dat ‘ge-afscheid’ deze week, ik kan daar niet goed tegen.

De laatste keer ouder-en-kind zwemmen. Met Lizzy begonnen toen ze een half jaar was, met Annabel doorgegaan tot haar vierde. En nu is het voorbij. ‘Grote zwemles’ is begonnen. Geen liedjes en kringetjes meer. Geen mamma die mee zwemt.

Lizzy is kleuter-af. We knutselden cadeautjes voor de juffen, ze kreeg haar plakboek mee naar huis. “Lizzy is helemaal klaar voor groep drie,” stond er in haar rapport. “Lizzy wel,” dacht ik toen ik het las. “Maar ben ik het ook?”

Vandaag is de beurt aan Annabel. Afscheid van de peuterspeelzaal. Na de zomer naar de kleuters. Ach, die lieve juffies, wat zal ik ze missen. Het was altijd zo gezellig daar, zo ongedwongen. Niet alleen Annabel kwam er graag, ook ík zat er regelmatig met een kop koffie.

En zo gaat het verder. Bijna vakantie. Vanmiddag om twaalf uur zeggen we ‘dag’. Dag tegen iedereen. Zwaaien we af. “It’s the end of an era” declameerde Paul gisteravond plechtig. Hij lachte, maar ik zat alweer te snuffen.

“Time goes, you say? Ah no! Alas, Time stays, we go.” *

* Een prachtig citaat van dichter en essayist Henry Austin Dobson