Vrijdag de dertiende

De Romeinen voltrokken hun doodvonnissen op vrijdag. Ook in Engeland stond de doodstraf altijd op de agenda op de vijfde dag van de week. Lekker, zo vlak voor het weekend. En Jezus werd gekruisigd, inderdaad, op vrijdag! Een ongeluksdag dus, die vrijdag. En als hij dan óók nog samenvalt met het ongeluksgetal 13, tja, dan is het al snel ‘when the shit hits the fan’.

Valt allemaal wel mee!

Onderzoek toont echter aan dat we weinig te vrezen hebben op deze ongeluksdag. Zo werd er in 2008 en onderzoek gedaan door het Nederlandse Centrum voor Verzekeringsstatistiek (CVS). De uitkomst was dat er minder ongelukken gebeuren op vrijdag de 13e, met als verklaring dat mensen dan juist wat voorzichtiger zijn dan normaal.

Mazzelmeid

Het andere uiterste – en daar heb ik  vandaag ‘last’ van – is dat vrijdag de dertiende ineens geluk gaat brengen. Geen idee wat voor wetmatigheid hieraan ten grondslag ligt, maar ik hoor daar meer mensen over. Het is echt opvallend, ik krijg het ene positieve bericht na het andere, ik kan het bijna niet geloven. Leuke opdracht erbij, salarisverhoging voor Paul, cadeautje bezorgd, dat werk.

Een beetje verdacht vind ik wel en ik probeer dan ook niet overmoedig te worden. Ik moet vanavond namelijk nog uiteten (en dan kan er véél misgaan, ik moet nog op de fiets ook!) en daarna ga ik met een vriendin naar een toneelstuk van Het Thrillertheater. Thrillertheater! En dat op vrijdag de dertiende! Dat is natuurlijk wel een béétje ‘erom vragen’.

Duimen jullie dus maar voor me. Dat het zo goed blijft gaan. Dan duim ik terug. Statistisch gezien hebben we dan wel niets te vrezen, maar ik zou toch maar blijven opletten.

Want, zoals mijn oma altijd zei: “Prijs de dag niet, voor het avond is!”

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl kan je vandaag lezen hoe het met mijn wimperextentions gaat.

Foto is van: http://fotoboek.fok.nl/mylifeisgrey/3/25
Advertisements

Extra oplettendheid in mijn strandtas

Er is een jongetje van vijf verdronken in de Kralingse Plas.

Sinds ik zelf moeder ben, komt dit soort nieuws extra hard binnen. Zevenenzeventig doden door een treinongeval in Spanje, ook vreselijk natuurlijk, stijging Hiv-infecties in Londen, bah, 14 sjiitische vrachtwagenchauffeurs gedood, drama. Toch blijft geen enkel item blijft zó hangen als het nieuws over dat verdronken jongetje. Die ouders… dat zusje… die oppas….

Ik hou van water

Ik hou van water, altijd gedaan. Het is één van de redenen waarom ik met de kinderen ‘op zwemles’ ging toen ze slechts zes maanden oud waren. Gewoon, om ze te laten wennen aan het gevoel van water in je ogen. Om ze te leren opstaan als een keer zouden vallen. Annabel leerde letterlijk lopen in het water. In Frankrijk, met haar bandjes om in het ondiepe kon ze naar hartenlust vallen en opstaan. Tegen de tijd dat we naar huis gingen liep ze zó het droge op.

Ouder-en-kindzwemmen

Ouder-en-kindzwemmen ging over in zwemles en toen Annabel haar B-diploma haalde boekten we een vakantie op Lanzarote. Op een park met een groot zwembad. Heerlijk, die vrijheid van het zwemdiploma. Natuurlijk, het is geen garantie dat er niets zal gebeuren, putjes in zwembaden bleken gevaarlijk, de zee was verraderlijk en grote kinderen konden bovenop je springen. Maar toch, ze konden in elk geval zwémmen.

Het nieuwsbericht komt – aan de vooravond van onze reis naar Frankrijk – flink binnen. We gaan naar een rivier en net als vorig jaar zullen we zwemmen, raften en peddelen. Water hoort voor ons bij zomer en bij de vakantie. Maar het blijft verraderlijk, hoe oud een kind ook is.

Ik vertrek…

Ik vertrek dit jaar met veel goede zin, plezier én vertrouwen in mijn koffer. Maar met een extra dosis oplettendheid in mijn strandtas.

Tot in augustus!