Doen jullie aan Halloween? + tips voor feestjes

Doen jullie aan Halloween?

Ik wel, ik ben er dol op! Niet dat ik nou alle hippe Halloweenparty’s (zoals deze feestjes in Amsterdam) af ga, of dat ik avondenlang door het huis spook, dat niet. Maar ik éér de zielen wel. Ik snijd pompoenen met de meiden, ik bak spidercupcakes (deze zijn echt leuk!) of ik hang zelfgemaakte spinnen op.

Antroposoofje

grafsteenIk versier ook ons huis een beetje. Dit jaar plakte ik ‘bloederige handen’ op het raam en plaatste ik grafsteenbeeldjes in de vensterbank. De buren hebben al geklaagd, maar ik verschuil me achter mijn antroposofische seizoeninstelling. Ja, dan vallen ze inderdaad stil. Mooi man.

Griezelverhaal

Ik heb ook wel eens een griezelverhaal op school verteld. In het donker, met gekke geluiden en na afloop allemaal een lekkere oogbal om te snoepen. Dat was leuk, alleen begreep ik dat er ’s nachts een paar kinderen niet konden slapen. Sindsdien vertel alleen nog maar sprookjes.

Halloween

Dit jaar is Halloween extra leuk hier. Dat zit zo, het oude ziekenhuis (waar ik praktisch naast woon) staat leeg en men had eigenlijk al willen beginnen met de sloop. Maar. Toen besloot een zwerm beschermde vleermuizen uit de naburige kerk hun bivak op de slaan in de het oude gebouw.

Freakshow!

En nu kan de gemeente dus niets doen. Nou ja, bijna niets. Ze hebben rare apparaten geplaatst die met bepaalde geluiden en lichtflitsen de mini-draculaatjes weer naar ‘huis’ moeten krijgen. Toen ik gisteravond – in het donker – langs de plek des onheils liep, werd ik getrakteerd op een waar spektakel! Een leegstaand, donker gebouw, vol vleermuizen, overal rare lichtflitsen en enge geluiden! Wow! Vet man!

Dus. Zoek je nog een kekke Halloweenparty in het midden van het land? Zet dan snel je masker op, neem een fles bubbels mee en spoed je naar het Bergkwartier in 033.

Ik wacht op je!

Foto vond ik hier en wil je meer van mij? Hier schrijf ik vandaag over ‘shotgun’, het nieuwe woord van de kinderen!
Advertisements

Off-white


Elk jaar rond deze tijd ga ik een paar keer onder de zonnebank.

Niet om poepiebruin te worden, maar gewoon om off-white te geraken. Sinds ik ooit een vriendje had dat vroeg waarom ik een witte panty droeg op rokjesdag (wat toen nog niet eens echt bestond) ,let ik daar extra op. En daarbij, als je bruin bent lijk je ook dunner. Straks wordt het weer mooi weer (ik beschouw deze dip als tijdelijk) en zit ik daar, wit en lillend.
Kortom, ik moest maar snel weer gaan!

Nou vertelde ik laatst aan vriendin C. dat ik onder de zonnebank ging en zij vond dat maar onzin. Je haar blonderen in de zomer was tot daar aan toe (“grijs is lelijk en net-niet-bruin ook”) maar die zonnebank daar moest ze niets van hebben.
“Dan heb je over tien jaar een gezicht als een oude leren tas!”
“Nee hoor, ik zet de gezichtsbruiner altijd uit.”
“Maar toch.”

C. zei dat ik me niet moest laten opjutten door het beeld dat iedereen bruin ‘moet’ zijn. Wit is veel gezonder, in zekere zin, wit is adellijk en bruin veroorzaakt huidkanker.
“Als we nou allemaal gewoon normaal doen en niet gaan liggen bakken dan vallen witte benen ook niet meer op.”
“Denk je?”
“Ja. En je gaat al snel te lang onder de zonnbank en dan heb je roze borsten, dat ziet er ook nog eens niet uit.”
“Ik hou van roze.”

In elk geval, C. wist het heel overtuigend te brengen waardoor ik ging twijfelen aan mijn zonnebankplan. Misschien had ze wel gelijk. De zonnebank is niet gezond, het kost geld en tijd, en waarom zou ik me laten meeslepen door een ‘ideaalbeeld’. Misschien moest ik mijn benen (en armen) dit jaar maar gewoon wit laten.

Die avond stond ik extra lang voor de spiegel. Als ik lang keek viel het best mee met dat witzijn, ik bedoel, ik was toch geen albino of zo. En ik heb mooie benen, wit of niet. Dus. Net op het moment dat ik mijn kleren weer wilde aantrekken kwam Liz binnenlopen.

“Goh,” zei ze. “Mam, je bent zo wit als een ei.”

Zou C. het merken als ik stiekem toch een paar keertjes zou gaan?