Het hagelt… het hagelt…

De pyjama al aan want onze kleren zijn al eerder natgeregend.
Schoenen van pappa aan, snel snel.
Pluutje mee.
Naar buiten in de hagel!

En hebben jullie je al gemeld voor de Grote Geefwegweken?

Bij mij…
Bij Margje…
Bij Machteld…

Zwemles

Door een kiertje kan ik haar zien.

Ze staat rillend op de kant. Haar armen naar voren, haar hoofd omlaag. Ze moet door haar knieën zakken, zegt de juf. “Door je knieën en dan goed afzetten.” In plaats van een duik komt er een soort mislukte kikkersprong. Plons.

Zo snel als Lizzy was (met vijf jaar diploma A en B), zo langzaam is haar zusje. Ze is nu ruim vijf en ploetert, reeds een half jaar, nog steeds in fase drie (fase zes is afzwemmen voor A). Ze mist de inzet van haar zus (‘halverwege is Annabel wel klaar met de les,’ zegt juf) maar ook de kracht. En ze vindt duiken eng.

“Opnieuw,” hoor ik de juf roepen. Ze zet Annabel weer op de kant. Ik ken die juf. Ze is streng maar wel goed. En toch lief. Ik mag haar wel. Soms is streng zijn nodig. Vooral met zwemles. Annabel ‘duikt’ weer als een kikker. De juf zet haar weer op de kant, pakt haar armen vast en trekt haar zo onder water. Zó moet het.

De andere kinderen zitten al op de bank. Annabel is nog steeds bezig. Ik zie de concentratie op haar gezichtje. Plukjes haar plakken aan haar wangen. Nog een keer. En nog een keer. Tenslotte neemt de juf haar mee. Tot Annabel haar grote verbazing krijg ze een briefje: ze mag door naar fase vier.

“Ik mag een schubje*,” zegt ze, als ze de deur door komt. En dan begint ze heel hard te huilen. Ik druk het natte kleine meisje tegen me aan en kan even niets zeggen. Het geroezemoes verstomt en ik probeer te slikken. Het lukt niet, mijn keel is te dik. “Ik ben zo trots op je,” mompel ik. Mijn stem klinkt heel raar.

Mijn wangen worden nat.

*Voor elke fase krijgen ze een foam schubje dat in de vis past. Als de vis ‘vol’ is betekent dat, dat A, B, en C. gehaald zijn.

Pyjama Party

Kijk,

Wij hebben een nieuwe pyjama! Mooi hè? We zijn er heel blij mee, zó blij dat we er de hele avond al zoet mee zijn. We spelen namelijk dat we prinsessen zijn en dat we in een groot kasteel wonen.

Mamma zegt dat ze expres dezelfde pyjama’s voor ons heeft gekocht. Dat ze dat heeft gedaan omdat wij ‘er anders maar ruzie over krijgen’. Dat vinden wij raar. Dat mamma dat zegt. Moet je ons toch eens kijken!

Zien wij eruit alsof we óóit ruzie maken?!

Vitamine P

Penis. Leuk gevonden.

Maar nee. De P. in Vitamine P. staat níet voor penis. Ook niet voor peuter en zeker niet voor pesthumeur. De P. van Vitamine P. staat voor veel Prettiger dingen. Voor Prettige Prikkels. Voor Positief denken. Kortom, voor alles wat het leven Príma maakt.

Want wat maakt nou eigenlijk het leven leuk. “Veel meer dan we eigenlijk denken,” zegt Marenthe de Bruijne (samen met Saskia Hoogendoorn bedenkster van de term Vitamine P). “Soms is het alleen een kwestie van ergens nét even anders tegenaan kijken.” “Neem nou deze saaie vergaderruimte. Je kunt je ergeren aan die saaiheid. Je kunt ook denken; hoe maak ik het leuk. Zoek alternatieven.”

Om onszelf te introduceren moesten we een symbool tekenen. Ik tekende een pen, maar mijn buurvrouw zag er een sigaret in. “Dat zegt vooral iets over mij, vrees ik,” grinnikte ze. Het ijs was meteen gebroken. Ook dat is vitamine P. Pret. Gewone dingen leuk maken.

Ik kan natuurlijk niet alles beschrijven wat Marenthe tijdens de drie uur durende workshop vertelde. Maar kijk eens op de website. En bedenk voor jezelf wat vitamine P. voor jóu is. Is het genieten van een warm bad? Van een perfecte cappuccino? Het gras maaien? Glinsterende blaadjes in de regen? Een onbekende die je zomaar een compliment maakt?

Denk er eens over na. En misschien, heel misschien, wil je het Plezier wel met ons delen.

Wat is vitamine P. voor jou?