Mamma! Hier zit je met een vreemde meneer in bad!

En met de dagboeken kwamen de foto’s.

Lizzy had op zolder haar babyboeken gevonden en nu moest de hele zwik mee naar beneden. Terwijl ik thee haalde (en vooruit, een schaaltje pepernoten) zat Lizzy al met het eerste boek op schoot. “Mámma!” schreeuwde ze, zo hard dat ik het schaaltje pepernoten bijna liet vallen. “Hier zit je met een vreemde meneer in bad!”

Het was op dat moment dat ik me herinnerde dat ik inderdaad een aantal van mijn eigen ‘oude’ fotoboeken in die doos had gepropt toen deze achter het schot ging. En als ik het heb over ‘mijn eigen oude’ fotoboeken, dan heb ik het over uitgelaten vakantiefoto’s, drank- annex kroegfoto’s, exenfoto’s en – inderdaad – jacuzzi-met-champagnefoto’s.

“Wie is die man?” vroeg Lizzy streng. “Eh,” mompelde ik, “dat is een ex.” Briljant. Nu wilde de Klets natuurlijk weten wat een ‘ex’ was. Voorzichtig legde ik uit dat mamma vóór ze pappa leerde kennen een ander ‘vriendje’ had, maar dat ze pappa uiteindelijk véél leuker vond. “Woonde jij met dat vriendje in één huis?” “Ja.” “En ging jij ook met hem sexen?” Párdon??!!

’s Avonds vertelde ik het verhaal aan wandelvriendin B. Toen we uitgelachen waren zei B. dat ze haar oude fotoboeken – althans degene van de exenperiodes – niet bewaard had. “Ik vond het raar om ze te bewaren,” zei ze. “Voor mezelf. Maar ook voor mijn man en mijn kinderen.” B. heeft al haar vriendjes aan de papierversnipperaar gevoerd.

Dat zette me aan het denken. Ik heb nooit overwogen mijn oude foto’s weg te doen. Is het raar om die te bewaren? Oké, exen hoeven niet op de schoorsteenmantel, maar zo’n fotoalbum, dat is toch leuk? Tja, en dan zit je een keer met een vreemde meneer aan de sangria op Gran Canaria. Of in een groot bubbelbad.

Paul heeft geen interesse in mijn oude fotoboeken. Waarom zou hij. Mijn dochter van zeven weet nu dat ik een ex heb. En dat ik daarmee in bad heb gezeten. (Op de vraag of ik ermee gesext heb, heb ik maar geen antwoord geven.) Ik denk verder niet dat ze er wakker van ligt. En daarbij, die fotoboeken vertellen toch de waarheid? De waarheid over mijn leven en over het leven in het algemeen.

Want in het sprookje over die éne prins die jou – jong en naïef – uit je ouderlijk kasteel weghaalt en waarmee je vervolgens heel lang en gelukkig leeft, gelooft natuurlijk niemand meer.

Toch?
Of hebben jullie netjes alle compromitterende foto’s uit de albums gehaald?

Tita Tovenaar

“Dan doe ik dit, en alles staat stil.”

Lizzy en Annabel zijn gék op Tita Tovenaar. Dat is begonnen met een dvd van de ‘oude’ serie. (Die uit de jaren zeventig met Ton Lensink in de hoofdrol), die ik ooit voor ongeveer nul euro uit de koopjesbak van de V&D heb gevist. (Kon de lokroep van mijn jeugd niet weerstaan.) Die dvd is inmiddels aardig grijsgedraaid.

En nu is er een geheel nieuwe serie Tita Tovenaar. “Da’s vast niets,” dacht ik, xenofobisch als ik ben, toen ik er voor ’t eerst over hoorde. Maar ik had het mis, de nieuwe serie is (ook) erg leuk. Net zo maf, nep en aandoenlijk als de oude. Sinds ik dat weet, neem ik het programma elke dag op. Mogen de kletsen ’s avonds voor het naar bed gaan Tita Tovenaar kijken. Vinden ze super!

En pappa en mamma ook. Want die kijken lekker mee!

En jullie? Wat kijken jullie ‘uit de oude doos’ (met of zonder kinderen?)

Vitamine P

Penis. Leuk gevonden.

Maar nee. De P. in Vitamine P. staat níet voor penis. Ook niet voor peuter en zeker niet voor pesthumeur. De P. van Vitamine P. staat voor veel Prettiger dingen. Voor Prettige Prikkels. Voor Positief denken. Kortom, voor alles wat het leven Príma maakt.

Want wat maakt nou eigenlijk het leven leuk. “Veel meer dan we eigenlijk denken,” zegt Marenthe de Bruijne (samen met Saskia Hoogendoorn bedenkster van de term Vitamine P). “Soms is het alleen een kwestie van ergens nét even anders tegenaan kijken.” “Neem nou deze saaie vergaderruimte. Je kunt je ergeren aan die saaiheid. Je kunt ook denken; hoe maak ik het leuk. Zoek alternatieven.”

Om onszelf te introduceren moesten we een symbool tekenen. Ik tekende een pen, maar mijn buurvrouw zag er een sigaret in. “Dat zegt vooral iets over mij, vrees ik,” grinnikte ze. Het ijs was meteen gebroken. Ook dat is vitamine P. Pret. Gewone dingen leuk maken.

Ik kan natuurlijk niet alles beschrijven wat Marenthe tijdens de drie uur durende workshop vertelde. Maar kijk eens op de website. En bedenk voor jezelf wat vitamine P. voor jóu is. Is het genieten van een warm bad? Van een perfecte cappuccino? Het gras maaien? Glinsterende blaadjes in de regen? Een onbekende die je zomaar een compliment maakt?

Denk er eens over na. En misschien, heel misschien, wil je het Plezier wel met ons delen.

Wat is vitamine P. voor jou?