Van School naar Schoorl


Dat was een fijn weekend!

Allemaal heel erg bedankt voor de leuke felicitaties via blog en facebook. Het maakte dat ik me bijzonder jarig voelde en dat was nodig want het was voor het eerst (sinds ik Paul ken) dat ik een verjaardag zonder mijn man vierde. Hij stond nog beurs te zijn op de beurs in Noorwegen en kwam pas heel laat ’s avonds thuis. Toen waren wij al weg.

Overdag werd ik flink getrakteerd op taarteters. Reuze leuk want ik had toevallig best veel taart gehaald. Ik werd verrast met leuke cadeautjes en, zoals jullie zien, een mooie tekening. Van wandelvriendin B. kreeg ik een notitieblok van Plint met ‘te doen’ lijstjes waartussen een aantal ‘lekker niet doen’ lijstjes gevoegd was. Briljant, vooral omdat ik toevallig van plan ben om komende week een flink aantal dingen niet te gaan doen, dus daar kan ik wel een lijstje bij gebruiken.

Na Schooltijd was het Schoorltijd. Ik stapte dorstig in de auto – was vergeten een flesje water mee te nemen – en verheugde me op een kop thee aldaar. Halverwege werd ik slaperig en ruilde ik in gedachten de thee voor koffie maar tegen de tijd dat we aankwamen (flink wat file verder) had ik alleen nog maar zin in een verjaardagswijntje.

En die kreeg ik. Sterker nog, ik kreeg een ouderwetse familieverjaardag! In het huisje hingen slingers, op het raam hing ‘gefeliciteerd’, ik kreeg cadeautjes en er werd voor me gezongen. Mijn moeder had lekker gekookt en ’s avonds keek ik met ‘de meiden’ (dwz de Kletsen, schoonzus en ik) gezellig naar The Voice Of Holland terwijl we met dekentjes op de bank lagen. Ik ging slapen als een tevreden mensch.

De volgende ochtend voegde Paul zich bij ons en na de gebruikelijke ‘o-pappa-we-hebben-je-zo-gemist-en-heb-je-een- cadeautje-voor-ons-meegenomen’ begroetingen gingen we lekker naar het strand. Het was niet superwarm en het waaide maar de zee was zeer aangenaam! Voor we het wisten lagen de meisjes allemaal in het water, en dat in september!

Het bleef het hele weekend droog. We speelden in het speeltuintje, we barbecueden en aten bedorven verjaardagstaart (“mamma? wat is dit groene spul?”). Veel te snel was het weekend voorbij en zaten we alweer in de auto terug naar huis. Met twee boze meisjes die vonden dat het weekend nog helemaal niet was afgelopen en dat het maar stom was dat ze bij oma wegmoesten. Van Schoorl naar School, nou, daar hadden ze heus geen trek in.

Natuurlijk zei ik – heel pedagogisch – dat aan alle goede dingen eens een einde komt. En dat het einde weer het begin is van iets nieuws, iets anders, dat ook vast weer heel leuk wordt. Maar ondertussen dacht ik, wat klets ik toch. Ze hebben gewoon helemaal gelijk. Van Schoorl naar School, daar is toch stom?!


Een leuk idee van één van mijn lezers: allemaal op ‘ons’ eigen boek stemmen! Ga naar de pagina van NSpublieksprijs (KLIK), vul bij eigen keuze Je Kan Er Maar Beter Om Lachen in en stem. Als je zin hebt natuurlijk.