Vrouwen luisteren naar vrouwen. Mannen gaan liever …

Of het nou gaat om hypotheekadvies of je relatie, vrouwen voelen zich er prettig bij om dingen te bespreken met… vrouwen.

Het elkaar kénnen is daarbij geen vereiste. Uit onderzoek blijkt dat vrouwen de online meningen van andere vrouwen – via forum, blog of online review – even belangrijk vinden als de mening van vrienden of kennissen.

Mannen gaan niet off-topic

Mannen zijn hierin selectiever. Om te beginnen gooien ze niet alles op één hoop. Zeker niet online. Op autosites praten ze over auto’s en op het forum voor hengelsport wordt gepraat over dobbers en vissen. Wie ‘off-topic’ gaat krijgt al snel een waarschuwing. Van de moderater of van een mede-forummer. Potje praat doe je maar in de kroeg.

Praten, klagen en delen

Misschien dat er daarom zoveel vrouwensites zijn. Vrouwonline, maar ook het Vivaforum waar ik jaren heb ‘rondgehangen’ en waar ik elk denkbeeldig onderwerp voorbij heb zien komen (en mijn vriendin maar roepen: ‘ga nou naar de dókter, in plaats van hier advies te vragen’ als er weer eens iemand met een keur aan klachten lang kwam). Vrouwen zoeken vrouwen. Om te praten, te klagen en te delen.

Bloggers?

En wat te denken van de blogs? Mannen bloggen nauwelijks. En negentig procent van de bezoekers op een blog  is, inderdaad, vrouw!

“Op de een of andere manier vind ik jouw blog veel betrouwbaarder dan die marketing-praatjes van de maker!” (Een reactie van een lezer op mijn blog over de Airfryer)

Dekmantel

Dus. Wat doen die mánnen dan op internet? Ze zitten er tenslotte net zo vaak op als wij. Maar kennelijk niet om elkaar advies te geven. Of naar elkaar te luisteren. Simpel, ze kijken vieze plaatjes. Onderzoek toont aan dat 80% van onze boefjes dagelijks naar porno kijkt op internet. Dat visforum is dus gewoon een dekmantel.

O jee, wat nu?

Wat je daar tegen doet? Waarschijnlijk niets. Het is natuurlijk ook niet zo heel erg. Je moet het gewoon alleen niet zo op jezelf betrekken. Hoe je dat leert? Geen idee eigenlijk. Mij lukt dat nooit zo goed.

Heeft iemand advies?

Wil je mij blijven volgen? Like dan mijn pagina op Facebook.
Advertisements

De Metroman is dood, leve de Spornoseksueel!

Een spornoseksueel. Een wát? Een spornoseksueel. Ken je die term? Nee? Nou, ik ook niet. En daarom ben ik éven in de wereld van de spornoseksuelen gedoken. En ik geef toe, er is daar bést wat leuks te vinden!

Sponsor-mij!

Ik dacht eerst dat ‘sporno’ iets te maken had met sponsoring. Misschien een man die zich voor zijn erotische activiteiten liet betalen? Ik riep nog tegen een denkbeeldige collega: “Vroeger noemden we dat gewoon een  gigolo!” Maar ja, vroeger. Vroeger is een verre ster.

sporno2Sport, spieren en social media

Nee, een spornoseksueel, kortgezegd ‘sporno’ (de term is bedacht door Mark Simpson, de journalist die ook de Metroman introduceerde) is iets heel anders. Het woord is een samenvoeging van de woorden ‘sport’ en ‘porno’. De spornoseksuele man kan dan ook het best getypeerd worden als een man die aan de lopende band selfies-met-ontbloot-bovenlijf op Instagram zet, bijvoorbeeld vanuit de sportschool.

Als je haar maar goed zit

We hebben allemaal wel een spornoseksueel in onze omgeving. (Ik heb zelfs met een sporno-avant-la-lettre samengewoond moet ik tot mijn schrik bekennen, gelukkig vóór instagram). Of we kennen ze van TV. Ze zijn over het algemeen zonnebankbruin, zijn erg druk met ‘haartjes doen’ en dragen soms sierraden. En bovenal: ze willen pronken met hun lijf. Denk, zeggen ze in dit artikel, voor een volledig beeld aan het mannelijk deel van de cast van Jersey Shore, of haal Christiano Ronaldo er even bij.

De metroman is dood, leve de spornoseksueel

Tja. Tijden veranderen. Was je tien jaar geleden nog hip als je een vrouwelijke touch had (zoals David Beckham in een sarong) , moet je het nu als man hebben van je body & biceps. En je instagram app natuurlijk.

Levert leuke plaatjes op, zeker. Maar hou het maar bij plaatjes kijken. Sporno’s zijn over het algemeen niet de meest empathische personen. En uit eigen ervaring kan ik zeggen dat met zo’n type samenwonen echt géén goed idee is!

Wil je checken of jij een sporno ken of bent? Doe dan deze test en je hebt meteen zekerheid!

Vandaag op www.esthervuijsters.nl een nieuwe Pink Saturday én een leuke winactie! O ja, de foto’s vond ik hier  en hier.

Seksuele opvoeding op een briefje

Op het eiland Mangaia in de Stille Oceaan komt – naast de mens – slechts één zoogdier voor. De Tongavleerhond. Maar dat is niet het enige opvallende aan dit zogeheten ‘oudste’ eiland in de Pacific….

Op een oude fiets…

Op Mangaia heerst een ‘open’ sekscultuur. Men juicht het hebben van wisselende contacten toe. Moeders zijn er trots op, wanneer hun dochters meerdere partners hebben en jongens krijgen vanaf hun dertiende ‘seksuele opvoeding’ van een oudere vrouw. De aandacht gaat hierbij vooral uit naar tederheid en orale seks. De jongens leren ook dat een vrijpartij minstens vijftien minuten moet duren en dat de vrouw hierbij twee tot drie keer een orgasme moet hebben.

Vervelende reputatie

Intimiteit komt meestal achteraf op Mangaia (zoenen is niet populair) en als een vrouw onbevredigd blijft, zal zij haar man verlaten en het nieuws aan iedereen op het eiland vertellen. So I’ve heard. Het enige dat de man dan nog kan doen, is nog meer zijn best doen om van die vervelende reputatie verlost te raken.

Allemaal naar Mangaia?

Beter van niet. Niet alleen is het  51 km² grote eiland nogal snel vol en gaan kokosnoten als basisvoedsel vervelen, en is er momenteel ook sprake van een rupsenplaag op de Cook-eilanden. De beesten zitten echt overal. Desalniettemin, de ‘opleiding’ en de nadruk op het vrouwelijk orgasme, dáár kunnen we in de Westerse rang-pats-boem-landen nog wel wat van leren. Uit recent onderzoek blijkt immers dat 45% van de mannen altijd klaarkomt tijdens de seks, tegenover slechts 9% van de vrouwen. Gaat er toch iets niet helemaal goed, lijkt me.

Seksuele opvoeding

Leren hoe je partner te behagen is belangrijk. Voor zowel mannen als vrouwen. Maar hoe leer je zoiets? Anno 2014 ‘grijpen’ we snel naar de computer. Levert dat iets op? Misschien vinden we een dubieuze site over de Kamasutra, maar verder? Zoek je op internet, dan kom je al snel uit op porno. Deze moeder zag daar vooral een gevaar in. Om haar zoon te waarschuwen, te beschermen én om hem voor te bereiden op het échte (seks)leven, schreef ze hem een brief. A letter to my son about porn. Misschien niet het leukste onderwerp om met je kinderen te bespreken, maar wel belangrijk.

Dus?

Heb je kinderen (M/V, maar misschien vooral M) in ‘de’ leeftijd, vind je een gesprek over dit onderwerp moeilijk en ben je niet zo’n schrijver, schotel hem of haar dan deze brief eens voor.

Prachtig, liefdevol geschreven. En een stuk goedkoper dan een ticket naar Mangaia.

Meer Esther? Op www.esthervuijsters.nl lees je hoe vermoeiend een weekendje weg kan zijn.

Maandagochtend


Ik wist niet of ik het wel zou halen.

Om te beginnen viel het bepaald niet mee om de Kletsen uit bed te krijgen. Ze waren, na een week vakantie, gewend aan het lekkere lange liggen en ze hadden niet veel zin om op te staan. Liz was haar poncho kwijt en Annabel de kluts.

Eenmaal beneden hadden de meiden moeite met ontbijten én met het openhouden van hun ogen. Ze zaten apatisch op de bank. Ik pakte hun tassen in, kieperde hier en daar iets een opengesperde mond (‘kom vogeltje, doe eens open’) en besefte dat de koffie er even niet in zat. Wilde ik op tijd komen dan moest ik nú weg.

Liz werd door pappa naar school gebracht terwijl ik Annabel richting auto dirigeerde. Op naar de dermatoloog. (De kleine Klets heeft al sinds haar vierde heel veel last van kalknageltjes en aangezien ze nog geen medicijnen mag gebruiken blijft ze er maar mooi mee zitten. De pedicure waar we trouw elke zes weken naar toegaan wees ons op een nieuwe methode: laseren. Vandaag is de intake.) Fijn dat we zo snel terecht konden. Alleen had ik de afspraak beter niet op maandagochtend kunnen plannen. Man, wat had ik koffie nodig.

In de auto kreeg ik ruzie met de routeplanner. Hij wilde me wel naar het gewenste adres brengen maar alleen als ik ongeveer honderd kilometer (!) om zou rijden. Flink wat gepruts aan diverse knopjes (en een bijna-aanrijding) later bleek dat Nemo (waar we gisteren waren) als tussenadres was ingevoerd dus dat verklaarde een hoop. Kijk, dat krijg je ervan als je zonder fatsoenlijke ‘latte’ op pad gaat.

Het bleek behoorlijk druk onderweg dus ik bad, smeekte en sneed iedereen van de weg af (ja, ik lijk zo lief he? schijn bedriegt) zodat ik in elk geval tijd zou hebben voor één kopje koffie. In die klinieken hebben ze altijd goed geoutilleerde wachtruimtes, daar kon ik vast wel wat scoren. Annabel gaapte naast me en ik deed gezellig mee. Precies op tijd meldde ik me bij de receptie. Ik overhandigde legitimatie, verwijsbrief en verzekeringspas terwijl mijn getrainde neus alvast probeerde de koffierichting te detecteren.

“Alles is in orde,” zei de receptioniste. “U mag plaatsnemen in de wachtruimte. We lopen iets uit.”
Mooi zo, dacht ik. Mooi zo. Tijd voor twéé kopjes koffie!
“Mag jij koffie en thee pakken,” zei ik tegen Annabel terwijl ik de jassen op hing.

“Mamma,” klonk het even later uit de wachtkamer. “Wat betekent ‘defect’?”

Mogen jullie raden wat mamma antwoordde.

Er staan weer leuke – extra nieuwe – blogs op Miss Perfect (klik).