De vis wordt duur betaald

Het spelletje gaat werkelijk nergens over.

Rijtjes van drie maken op de Nintendo, dat is alles. Drie diamantjes, drie steentjes, drie munten. Drie, drie drie. Wie ‘Bejeweled’, ‘Cradle of Rome’ en ‘Jewel Quest’ wel eens gespeeld heeft, weet wat ik bedoel. Speel alle vakjes ‘open’ en ga je naar een volgend level. Simpel en verslavend.

Hier in huis zijn we momenteel into Fishdom, een drie-op-een-rij spel met zeesterren, kwallen en octopusjes. Fishdom is Duits maar dat maakt het spel niet minder leuk; je speelt namelijk om geld. En met dat geld kan je vervolgens leuks kopen voor ‘jouw’ interactieve aquarium. Hoe meer geld, hoe duurder je vissen en hoe mooier het aquarium.

In het begin hadden de kletsen nog wel het geduld om zelf levels te halen. Zaten ze samen op de bank, na het behalen van een monsterscore, een mooie vis uit te zoeken. Maar naarmate het spel moeilijker werd, en ze vaker achter het visten, nam de frustratie toe. (Ze hebben wel hun eerste Duitse zin geleerd: “Du hast verloren!”). Om een lang verhaal kort te maken, bij level dertien haakten ze definitief af.
En toen riepen ze hun vader.

“Ach,” zei Paul toen hij mij bedenkelijk zag kijken. “Als ik ze nou af en toe wat help met een leveltje, dat gééft toch niet?!”
Nee.
Maar ondertussen zat hij uren op de bank met zijn neus boven de Nintendo, terwijl de rich bitches zich met de voortgang bemoeiden. “Pappa, heb je nou al geld voor ons verdiend?” “Kunnen we nu die mooie vis kopen?” En als hij dan uiteindelijk, duidelijk vermoeid, de DS aan de meiden teruggaf, waren ze na twee minuten alweer door het geld heen.

“Op,” riep Lizzy, terwijl ze met een nonchalant gebaar de DS aan Paul teruggaf. “Haal jij nog een paar levels?”

Gisteravond lag ik al bijna te slapen toen ik naast me opeens geblieb en geblubber hoorde. Ik draaide me om en zag, ter hoogte van Pauls kussen, een flauw blauw schijnsel. “Wat ben je aan het doen,” vroeg ik verbaasd. Het antwoord had ik natuurlijk kunnen raden: “Geld verdienen, voor de meiden.”

Vanochtend was het geld alweer op nog voor de cornflakes op tafel kwamen. “Jammer hé,” hoorde ik Lizzy zeggen. “Ja,” knikte Annabel. “Pappa had ook niet veel verdiend!”
Grinnikend schonk ik mezelf een kop koffie in.

We hadden ze Paris en Nicole moeten noemen.