Gelukkig, er is nog niemand dood!

Ik ga iets leuks doen!

Vriendin M. – ze is mijn vriendin al sinds de eerste klas middelbare school – kwam een paar weken geleden twee leraren ‘van toen’ tegen. Die leraren kregen on our watch een relatie, wat wij in die tijd natuurlijk hilarisch vonden.

Reünie

Eén van die leraren kwam spontaan met het idee van een reünie. Van de brugklas. Haar ‘mentorklas’, zoals ze zei. Vriendin M. was meteen enthousiast en mailde mij of ik wilde helpen. En daarom zit ik hier. In een eetcafé met wifi. Met een iPad voor mijn neus.

Onzeker

Vriendin M. is er nog niet. Vroeger zou dat me onzeker gemaakt hebben. Zo in mijn eentje in een horecagelegenheid. De situatie verbeterde weliswaar toen ik ging roken, maar ja, helemaal over ging het daar niet van. En mobieltjes hadden we niet.

Gelukkig is die tijd van onzekerheid voorbij.

Onzeker tijdens adolescentie

Vrouwen zijn het meest onzeker tijdens hun jeugd en adolescentie, heb ik wel eens gelezen. Zo’n beetje precies de periode waar wij ons nu in gaan verdiepen. Grappig, toevallig was ik laatst voor een opdracht nog met foto’s uit die tijd in de weer. Ik herinner het me nog goed. De rode lippenstift, kuif in je haar, bloesjes met ruitjes.

Zoeken naar oud klasgenoten

Als M. is gearriveerd beginnen we met zoeken naar onze ex-klasgenoten. De een vinden we via de lokale politieke partij, de ander via de volleybalverenging. Zo te zien is er nog niemand dood. Dat scheelt. Wat grappig om dit te doen, wat zal het leuk zijn om elkaar straks weer te zien. Te horen wat iedereen nu doet. Ik verheug me er nu al op om te laten zien hoe ik veranderd ben. Op geen enkel front meer onzeker. Trots op wie ik ben.

Ik heb er zin in!

Aan het einde van de avond hebben we een flinke lijst om te mailen. We hebben een mailtekst opgesteld en een datum geprikt. Nu maar hopen dat iedereen komt, dat zou wel heel bijzonder zijn. “We zijn er klaar voor M.,” zeg ik zelfverzekerd. “Ik heb er onwijs veel zin in!”

Gelukkig, nog even tijd

We rekenen af en ik spring op mijn fiets naar huis. Lachen man, die reünie. In mijn hoofd tel ik de weken af. Gelukkig heb ik nog wel even tijd.

Ik moet nog even naar de kapper, lijnen, bedenken wat ik aantrek (ik heb níks! Níks!) en mijn job-omschrijving opleuken. Maar dat heeft natuurlijk níets met onzekerheid te maken.

Foto vond ik hier en op www.esthervuijsters.nl lees je vandaag het bevallingsverhaal van gastblogger Dewi!

Droom jij soms nog over school?

Ik droom nog best vaak over school.

Dan loop ik door de gangen, opzoek naar het juiste lokaal. Of naar mijn tas.

Vaak ben iets kwijt, ik weet mijn rooster niet meer of ik ben verdwaald. Soms zit ik op de Middelbare, soms op het HBO. In zulke dromen is er altijd sprake van een lichte paniek. Vaak ook omdat ik ben vergeten een proefwerk of tentamen te leren.

Dromen over school

Volgens Liz komt het dromen over school omdat zij volgend jaar naar de Middelbare gaat en we er veel over praten. Met het air van een Alwetende Puber legt ze uit hoe dromen in elkaar zitten. “Je droomt omdat je ergens mee bezig bent.”

Paul zegt dat ik faalangst heb. En dat die is ontstaan op de Middelbare school. “Je bent bang om fouten te maken,” orakelt hij, “maar dat is niet nodig, want iedereen maakt fouten.” Hij laat een wind en daarmee is het verhaal klaar.

Annabel begrijpt het probleem niet. Aan haar gezicht is af te lezen dat ze twijfelt of mammasaurus überhaupt ooit wel op school heeft gezeten.

Vrijdagavond, versieravond

Vrijdagavond – inderdaad, op school – bespreek ik de dromen met een vriendin. “Heb jij dat ook? Dat dromen over school?” vraag ik, terwijl we bezig zijn met het ophangen van de sinterklaasversiering. Honderden nepcadeautjes hebben we van zolder gehaald. In de hal maken we een tafereel met een open haard. Wat een werk!

Verrek!

Halverwege het droomgesprek valt mijn oog op de kapstok. Verrek zeg! Daar hangt mijn jas! Mijn doordraagjas, die ik al weken kwijt ben. Die moet ik hier tijdens de herfstversiering hebben laten hangen.

“Ik dacht dat de tijd dat ik mijn jas op school liet hangen nu wel voorbij was!” roep ik verbaasd.
“Je wordt oud,” zegt vriendin I. “Oud en vergeetachtig. Daarom droom je over school. Dat doen oude mensen, die gaan altijd terug naar vroeger.”

Stoffige zolder

Snel gooi ik een pietenpruik naar haar hoofd. “Of”, grinnikt ze. “Je zit gewoon te vaak op die stoffige zolder hier. Net als ik. Want ik droom ook nog wel eens over school.”

Als we weggaan check ik goed of ik alles heb. Jas(sen), tas, sleutels. Die nacht droom ik niet over school. Maar over Sinterklaascadeautjes.

Meer van mij? Lees mee op www.esthervuijsters.nl

Te laat? Ach nee, we zijn nu toch al moe!

De kinderen zijn moe, hoor ik overal. Ze zijn aan vakantie toe.

Nou, niet alleen de kinderen! Ik ben gistermiddag gewoon op de bank in slaap gevallen! De hele dag was ik op stap geweest met Annabel en haar klas, naar een Middeleeuwse boerderij, en toen ik thuiskwam ging ik ‘even’ zitten. Om tien voor vijf maakte Annabel me wakker. “Mam! Ik moet om vijf uur turnen!”

Lekker lang buiten zitten

Het komt door de warmte. Daardoor ga ik te laat naar bed. En het komt omdat ik heel druk ben. Met schrijfopdrachten, verjaardagen, slaapfeestjes en voetbalfeestjes. En doordat ik een collega vervang, waardoor ik nu feitelijk drie banen en iets teveel werk heb. Je zou er schizofreen van worden!

Lekker drankje erbij

Gisteravond pakte ik even de rust. Lekker met een vriendin op het terras, heerlijk dat zomerse sfeertje. Maar ja. Wel weer een wijntje (waar ik om onduidelijke reden tegenwoordig héél slecht tegen kan?!) en laat naar bed. En om acht uur sprong dat tuig weer bovenop me natuurlijk. (Waarom zijn die kinderen in het weekend nooit ‘moe’?)

Voetbal, ook dag nog!

Vanavond is er weer voetbal, dat wordt natuurlijk weer een latertje. We kijken thuis mét vrienden en ik wéét dat ik in de hitte van de strijd de kinderen ook echt niet naar bed ga sturen. Die vinden het veel te spannend (en ik vind het te gezellig).

Te laat voor ze, zeg je? Ach nee. We zijn nu toch allemaal al moe. Dan kan die voetbal wedstrijd er ook nog wel bij.

Bijna vakantie!

PS Heb je al meegedaan aan deze superleuke actie op mijn blog? Je kunt een tas van Anecdote twv 189,95 euro én een tiental modevouchers winnen!

De stress die ik dagelijks ervaar is er niets bij!

Een drukke baan, een eigen huis én een paar opgroeiende kinderen. Ik heb het af en toe best zwaar. Tel daar een eigen bedrijf(je), de mantelzorg voor mijn huisdieren én een hang naar perfectionisme bij op en een burn-out ligt op de loer.

Mijn stress is er niets bij

Maar. De stress die ik dagelijks ervaar is niets, ik herhaal NIETS vergeleken bij de druk die momenteel op mijn oudste dochter (11) ligt. Zij moet namelijk over twee weken ‘op’ voor de entreetoets. En hoewel ze pas in groep zeven zit – en alle wegen nog open liggen – hangt er om die toets zó’n aura van onomkeerbaarheid dat zelfs ík er buikpijn van krijg.

“Vanavond inschrijven voor de avond4daagse!”

“O nee! De avond4daagse is in dezelfde week als de entreetoets!”

 

“Wanneer vier ik mijn kinderfeestje?”

“Niet díe week hoor! Dan hebben we de entreetoets!”

Entreetoets.

Het woord zoemt door al dagen door alle gangen en kamers. Ik hoor het ook van andere ouders. Met de regen van de afgelopen dagen lijken de lentekriebels definitief te zijn weggespoeld. Ze hebben plaats gemaakt voor een heel ander soort kriebels. Zenuwen. Knoop in je maag. Faalangst. Als ik het maar goed doe.

Wie maakt wie nou gek?

Ze mogen snoep mee voor tijdens de toets (snoep? Huh?) en ze moeten zich tussendoor goed kunnen ontspannen. Want mán als je dít verknalt… Leuke dingen doen. De bioscoop, riep Liz al, en ‘uiteten’. Wel ja. We gaan een toets maken hoor, niet naar een Russisch strafkamp?! De vraag die ik mezelf steeds vaker stel: wie maakt wie nou gek?

Overspannen

Het komt op mij nogal overspannen over. Bijlessen voor de entreetoets, second opinion via de psycholoog, er zijn zelfs speciale softwarepakketen te downloaden om een kind voor te bereiden op de toets (met wekelijks rapport én een ouderapp). Nog even en alle ouders moeten op cursus vanwege de entreetoets!

Het is maar een toets…

Natuurlijk wil ik mijn kind helpen. Maar volgens mij doe ik dat het beste door een beetje te ontspannen. Door te zorgen dat mijn dochter onbevangen en zonder stress de klas in gaat. “Het is maar een toets”, zeg ik. “Maar als jij een flesje water wil meenemen, dan moet je dat lekker doen!”

Snoep krijgt ze in elk geval niet mee. En ook geen Valdispert. Een kus kan ze krijgen. En de verzekering dat  haar ouders alle vertrouwen in haar hebben.

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl kan je meedingen naar een speciaal voor jou samengesteld verwenproduct!

Mijn ouders hebben hét nog nooit gedaan! (Lentekriebels II)

Vorige week schreef ik een blog over de Lentekriebels van mijn dochter(s).

Die blog – over de schoolweek waarin leerlingen in groep 1 t/m 8 elke dag een les over relationele en seksuele vorming krijgen passend bij hun leeftijd – ging viral via Facebook en inmiddels sta ik op het schoolplein bekend als de lokale Dokter Corrie.

Sexy salad

Want niet alleen zochten andere ouders steun bij mij (‘Ik ben zo blij dat jij dat ook hebt! Mijn dochter vroeg ineens hoe een stijve piemel eruit zag, ik kwam niet verder dan ‘euh, nou, stijf!’), ook een aantal juffen sprak me aan op mijn tekst. “Ik zweer je dat er kinderen zijn die beweren dat hun ouders ‘het’ nog nooit gedaan hebben”, vertrouwde één van hen me toe. “En toen we het laatst over sperma hadden riep iemand ‘dat is toch een soort crème frais?” Natuurlijk! Lekker door de salade!

Maar het meest briljante verhaal kwam toch wel van de moeder van Linde. “We zaten net gezellig bij mijn ouders aan de spaghetti toen Linde ineens aan oma vroeg of zij nog wel eens seks had! Het is een wonder dat er niemand gestikt is!”

“Waar groeien vogels uit? Vogelzaad?” (Mia, 5 jaar)

Een piemelzakje

Het laatste kriebelnieuws hier thuis is overigens dat er later nóóit gevreeën gaat worden. “Ik wil adopteren!” riep Liz na de les over weeën, bevallen en uitscheuren. Tja, ik kán me er wat bij voorstellen. Toen ik was bevallen van Annabel riep de verloskundige: “Zo. Even kijken welke onderdelen hier bij elkaar horen!” Dat heb ik de meiden maar niet verteld, ik wilde ze niet alle ‘lust’ ontnemen.  Overigens weet  Annabel heel goed dat er ook wel een andere manier is om zwangerschap te voorkomen: “Je kan een piemelzakje gebruiken”. Maar vooralsnog vindt ze seks vooral ‘een gek idee’.

“Hij vertelde dat ze andere woorden moesten vertellen voor piemel. Lul vond hij maar niks, want dan scheld je iemand uit voor piemel!” – Moeder van Max (7)

Normale gesprekken

Afijn. De week van de Lentekriebels is inmiddels voorbij en langzaam komen de normale gesprekken weer op gang. We praten weer over paaseitjes in plaats van over embryo’s en aan tafel gaat het over donzige kuikentjes in plaats van wippende konijnen.

“Hij wist niet precies waar de klemtoon bij eicel lag, dus werd het zaadcel en eikel!”

Jeukende ballen?

Bij een vriendin in Zeeland echter ging de voorlichting deze week nog even door. Haar zoon moest een glossy mee naar school nemen (om een Moederdag cadeautje van te knutselen) waarop haar man hem een Linda meegaf. En niet zomaar een Linda, nee de gynaecologiespecial. Met daarin de meest gênante gynaecologenverhalen en niet te vergeten: close up foto’s van een man met jeukende ballen en op de cover een dame in de beugels met Linda tussen haar benen.

“Heb ik helemaal niet opgelet”, aldus het commentaar van de man.

Nou ja, haar zoon kan de komende jaren de week van de Lentekriebels wel overslaan. Haar man daarentegen moet zich nog even verdiepen in de zinsnede ‘passend bij hun leeftijd’.

De foto is van Boomerang. En wil je meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl gaat het vandaag over mijn profiel op SecondLove.

Er kan nog meer bij!

Er kan nog meer bij!

Het aantal leerlingen per leraar is het afgelopen jaar (weer) toegenomen. Zowel op de basisscholen, middelbare scholen als het mbo. En het waren er al zoveel!

Volle klassen

De grootste onderwijsvakbond hield onlangs een enquête onder de eigen leden en daaruit bleek dat Nederlandse klassen nu écht vol zijn. (Eén op de zes scholen heeft klassen met meer dan dertig leerlingen erin.)  Een drama natuurlijk. Voor zowel kind als leraar. Als ik tegenwoordig een middagje meehelp bij één van de kinderen, dan ben ik drie dagen uit de roulatie! Dat die leraren dat trekken!

Burgerinitiatief

Gelukkig zijn er mensen die voor kind én leraar opkomen. Mensen die niet akkoord gaan met deze vorm van massahysterie. Ik noemde het al in mijn nieuwsoverzicht van de afgelopen week: de vakbond Leraren in Actie heeft handtekeningen verzameld. Zij willen via een stappenplan terug naar maximaal 24 leerlingen per klas. Op de petitie kwamen veertigduizend handtekeningen binnen, waardoor de Tweede Kamer verplicht is om het burgerinitiatief te behandelen.

Dagje meedraaien?

Ook het ministerie van Onderwijs is bezig met een onderzoek naar volle schoolklassen. Ik vraag me af wat ze precies ‘onderzoeken’. Ze weten ook nog niet precies wanneer ze klaar zijn. Misschien kunnen gewoon een dagje meedraaien op een gemiddelde school in een gemiddelde klas? Dan weten ze vast wel voldoende. Verder onderzoek is overbodig.

Meer

Ik sprak over de volle klassen met één van de leraren op de school van mijn kinderen. En laat ik voorop stellen: die mensen vind ik echt fantastisch! Drukke klassen, ja, maar zij staan er wel. En ze doen hun stinkende best. Maar ik zie dat het hen óók raakt. “Het is zo zonde”, zei de juf. “We zouden er zoveel méér uit kunnen halen.”

We zouden er meer uit kunnen halen. Dat is toch afschuwelijk? Dat gaat wél over mijn kind! En over dat van jou! Laten we hopen dat de petitie tot actie leidt. Dat het ministerie ergens mee komt en dat niet alleen bij woorden blijft. Laten we het hopen, voor de kinderen én de leraren.

En voor de toekomst.

Meer lezen? Kijk eens op www.esthervuijsters.nl En, al meegedaan aan de Bloggers Sintactie?

Het heerst!

Stond ik hoor, héél hoog op die wankele ladder om de school Sintsfähig te maken. Ik hing nét een grote slingers met cadeautjes op, toen de oppas belde. Annabel was ziek en ze had alles onder gespuugd. Over cadeautjes gesproken!

“Het heerst”, riepen de andere versiermoeders. (Het heerst helemaal niet, lees ik op de site van rivm, maar dat maakt niet uit, wat je ook hebt – al heb je een of andere exotische aandoening – er is altijd wel iemand die roept dat het heerst.)

Nou was Annabel de nacht daarvoor ook al aan de gang geweest,  maar ze was gewoon naar school gegaan. Ze had goed gegeten en lekker geturnd dus er was weinig aan de hand. Dat wil zeggen: tot nu.

Er zat weinig anders op dat de rest van de versierdames achter te laten en huiswaarts te gaan. Aldaar bluste ik een brandje, deelde wat knuffels uit en bracht Annabel (weer) naar bed. Ze sliep binnen vijf minuten. Ik liet Liz en oppas thuis en ging terug naar school.

Daar was inmiddels bijna alles klaar. Ik kon zo door naar de afterparty: de dames zaten aan de wijn. Voor de vorm veegde ik nog een paar papiersnippers en een verdwaalde pepernoot op, waarna ik snel ook een wijntje inschonk. Gezellig hoor, zo in de versierde aula!

We hadden echt hard gewerkt. En al zittend werkten we even zo hard door: de fles was vrij snel leeg. Gelukkig had versiermoeder C. had ook nog een flesje meegebracht en voor we het wisten was het half twaalf. Thuis kroop ik maar snel in bed.

De volgende ochtend was ik me een beetje misselijk. En ik had wat hoofdpijn. Maar dat was natuurlijk niet zo gek.

Het heerste immers.

En over Sinterklaasgesproken? Heb je al meegedaan aan de Grote Bloggers Sinterklaasactie? We geven superleuke cadeautjes weg, klik snel hier!

Wetenschapsquiz

“En wat was nou uiteindelijk het antwoord?”

In de kleedkamer van het zwembad bespreken we de wetenschapsquiz. “Strijken,” zegt C., terwijl ze een handdoek om haar hoofd knoopt. “Stríjken blijkt de meeste inspanning te vergen.”

“Goh,” merkt S. op. “Ik zou denken dat séx vermoeiender is dan strijken. Of anders ramenlappen.” C. schudt haar hoofd. “Die stonden er niet bij. Het ging tussen strijken, autorijden en rustig wandelen.”

“Maar los van de wetenschapsquiz,” zegt S. peinzend. “Wat vergt meer inspanning: ramenlappen of sex?” “Dat hangt er vanaf,” zegt C. terwijl ze haar onderbroek aantrekt. S. werpt een vragende blik op haar buurvrouw. “Waarvan dan?” C. – inmiddels bezig met haar sokken – kijkt ietwat verward op. “Van hoe groot de rámen zijn natuurlijk!”