Alles is liefde…


C’est le ton….

– “Zeg schat, weet jij eigenlijk wel hoeveel ik van je hou?”
(verward/verschrikt) “Huh? Hoezo?”
– “Nou, we hebben toch volgende week die borrel van jouw werk?”
(behoedzaam) “Ja…”
– “En nu heb ik speciáál voor jóu, voor jóuw werk en jóuw borrel, vanochtend een nieuw jurkje besteld. Líef he? En hij was echt niet goedkoop hoor, écht niet.”

(gealarmeerd) “Duur dus.”
– “Een beetje maar. En weet je wat?”
(argwanend/geschrokt)“Nou?”
– “Ik dénk zelfs, ja dat zou zomaar kunnen, dat ik zelfs zóveel van je hou, dat ik er vanmiddag – speciaal voor die borrel-, gewoon nog even een paar mooie laarzen bijshop. Nou?”
(zuchtend) “Tegen zoveel liefde kan ik niet op.”

Heksen!

“Wat gaat u met die vijf pompoenen doen? Ik weet geeneens wat ik er met één zou moeten!”

Verbaasd draai ik me om. De vrouw achter me – ik schat haar een jaar of zestig – kijkt me vragend aan. Terwijl ik de laatste pompoen op de kassaband leg, denk ik na over haar vraag. Ik stel me voor hoe ik iemand eenzelfde soort vraag zou stellen. Bijvoorbeeld: “Wat gaat u met dat gezinspak condooms doen? Ik weet geeneens wat ik er met één zou moeten.”

Nu.

Aangezien de vrouw me de vraag zo eerlijk stelt, besluit ik dat ik haar ook eerlijk zal antwoorden. “Ik heb vrijdagavond een heksenavond,” leg ik uit. “En ik ga voor tien heksen Pittege Pompoensoep maken. Met vleermuisnageltjes.” De vrouw doet verschrikt een stapje achteruit. (Zou dat door de heksenavond komen of door de vleermuisnageltjes?) “Bent u een heks dan?” vraag ze. Ik denk aan Paul en mijn collega’s.
“Soms,” zeg ik eerlijk.

De vrouw staart naar de vijf pompoenen op de kassaband. Ze weet duidelijk niet wat ze moet zeggen. Ik leg haar niet uit dat de heksenavond een Poolse traditie is op zeventwintig november. En dat mijn vriendin S., die de avond organiseert, Pools is. Nee, natuurlijk leg ik dat niet uit. Wanneer je mensen zomaar dingen vraagt, kan je ook zomaar een eerlijk antwoord krijgen. En ja, daar kan dan best een eng verhaal achter zitten!

Precies de reden waarom ik iemand ook nooit naar een familiepak condooms zou vragen.

Esthers pittige pompoensoep met vleermuisnageltjes

1 biopompoen – uitgehold niet geschild, wel gewassen, in stukken –
2 liter bouillon
½ Spaanse peper – in stukjes –
Klein stukje gember – geschild en in stukjes –
2 tenen knoflook
2 middelgrote uien
Mosterd
Zout

Kook de pompoen ongeveer veertig minuten in de bouillon
Giet bouillon af tot gewenste dikte
Roerbak ui, knoflook, gember en peper (zorg ervoor dat de ui ietsjes aanbakt zodat je later in de soep leuke donkere ‘vleermuisnagels’ krijgt).
Pureer pompoen inclusief bouillon en de roergebakken groenten
Voeg een theelepel mosterd toe
Voeg zout toe naar smaak

Eet smakelijk

Waar is Esther?

Zo.

Dat was vroeg vanochtend. Of laat. ´t Is maar net hoe je het bekijkt.

Om drie uur vannacht zaten we in de auto. “Gaat het rijbewijs vertellen waar we heen moeten?” Lizzy knikte opgewonden in de richting van het navitatiesysteem.

Twaalf uur later arriveerden we op de plaats van bestemming. In de koelkast ligt inmiddels een heerlijk stuk stinkkaas en de kinderen verstoppen zich in de grote kasten. Inmiddels heb ik ook de mij beloofde computer met internetaansluiting gevonden.

Met een gek, beetje high gevoel zit ik hier nu te typen. Het toetsenbord is een beetje raar maar het uitzicht is fantastisch.

Voor het eerst ingelogd vanuit den vreemde.

Maar waar zou ik nou toch zijn?