Van School naar Schoorl


Dat was een fijn weekend!

Allemaal heel erg bedankt voor de leuke felicitaties via blog en facebook. Het maakte dat ik me bijzonder jarig voelde en dat was nodig want het was voor het eerst (sinds ik Paul ken) dat ik een verjaardag zonder mijn man vierde. Hij stond nog beurs te zijn op de beurs in Noorwegen en kwam pas heel laat ’s avonds thuis. Toen waren wij al weg.

Overdag werd ik flink getrakteerd op taarteters. Reuze leuk want ik had toevallig best veel taart gehaald. Ik werd verrast met leuke cadeautjes en, zoals jullie zien, een mooie tekening. Van wandelvriendin B. kreeg ik een notitieblok van Plint met ‘te doen’ lijstjes waartussen een aantal ‘lekker niet doen’ lijstjes gevoegd was. Briljant, vooral omdat ik toevallig van plan ben om komende week een flink aantal dingen niet te gaan doen, dus daar kan ik wel een lijstje bij gebruiken.

Na Schooltijd was het Schoorltijd. Ik stapte dorstig in de auto – was vergeten een flesje water mee te nemen – en verheugde me op een kop thee aldaar. Halverwege werd ik slaperig en ruilde ik in gedachten de thee voor koffie maar tegen de tijd dat we aankwamen (flink wat file verder) had ik alleen nog maar zin in een verjaardagswijntje.

En die kreeg ik. Sterker nog, ik kreeg een ouderwetse familieverjaardag! In het huisje hingen slingers, op het raam hing ‘gefeliciteerd’, ik kreeg cadeautjes en er werd voor me gezongen. Mijn moeder had lekker gekookt en ’s avonds keek ik met ‘de meiden’ (dwz de Kletsen, schoonzus en ik) gezellig naar The Voice Of Holland terwijl we met dekentjes op de bank lagen. Ik ging slapen als een tevreden mensch.

De volgende ochtend voegde Paul zich bij ons en na de gebruikelijke ‘o-pappa-we-hebben-je-zo-gemist-en-heb-je-een- cadeautje-voor-ons-meegenomen’ begroetingen gingen we lekker naar het strand. Het was niet superwarm en het waaide maar de zee was zeer aangenaam! Voor we het wisten lagen de meisjes allemaal in het water, en dat in september!

Het bleef het hele weekend droog. We speelden in het speeltuintje, we barbecueden en aten bedorven verjaardagstaart (“mamma? wat is dit groene spul?”). Veel te snel was het weekend voorbij en zaten we alweer in de auto terug naar huis. Met twee boze meisjes die vonden dat het weekend nog helemaal niet was afgelopen en dat het maar stom was dat ze bij oma wegmoesten. Van Schoorl naar School, nou, daar hadden ze heus geen trek in.

Natuurlijk zei ik – heel pedagogisch – dat aan alle goede dingen eens een einde komt. En dat het einde weer het begin is van iets nieuws, iets anders, dat ook vast weer heel leuk wordt. Maar ondertussen dacht ik, wat klets ik toch. Ze hebben gewoon helemaal gelijk. Van Schoorl naar School, daar is toch stom?!


Een leuk idee van één van mijn lezers: allemaal op ‘ons’ eigen boek stemmen! Ga naar de pagina van NSpublieksprijs (KLIK), vul bij eigen keuze Je Kan Er Maar Beter Om Lachen in en stem. Als je zin hebt natuurlijk.

Van harte schat!


Om negen uur werd er op het raam getikt.

De buren. En de buren van de buren. “Van harte!” riepen ze. “Van harte Paul, met je 41e.” Smak-smak, slobber. “Dank je, dank je,” knikte Paul. Hij nam een scheurkalender in ontvangst, een bon van de Eurofleur en een fles rosé.

“Ik breng de kinderen even naar bed,” riep Paul, terwijl hij om de visite heen zigzagde.

Ik liep naar de keuken om een paar schoteltjes te pakken. Op het aanrecht stonden de restjes babi pangang gezellig te kwebbelen met een half afgekloven mokkataart. Ik vroeg of de gasten wijn wilden. Of misschien liever koffie? En passant zwaaide ik Pauls ouders uit. “Doei Paul!” riepen ze naar boven. “Doei!” riep Paul terug.

Ik had ’s middags slingers opgehangen. Paul vindt daar niet zoveel aan, maar ik vind het leuk. Het staat zo gezellig. Zo lekker jarig. Ik hou van jarig. Ik had lekkere taart gehaald en wijn koud gezet. Paul had de hele dag gewerkt, hij was net na de eerste taartronde thuisgekomen. Hij had een biertje gedronken en was met een vermoeide blik in zijn ogen op de bank gaan zitten. Volgens mij was hij blij dat hij even de kinderen op bed ‘mocht’ leggen.

Maar moe of niet, feest werd er gevierd. Het was een gezellige verjaardagsavond met deze en gene. Na de taart kwam de wijn en we hadden reuze plezier. Lachen, lol. Ik weet niet eens meer waarom. Verjaardagen in de buurt zijn altijd leuk, lekker makkelijk, geen bob nodig, babyfoons op een rijtje. Naar huis wanneer je wilt, geen gedoe.

Een geslaagde avond dus. Een fijne verjaardag.

Hoe Paul het vond?
Geen idee. Hij is niet meer naar beneden gekomen.

Nederland wint van Sloffarije!

Voetbal kijken is leuk. Voetbal kijken met kinderen is leuker.*

De kletsen kijken uit naar elke wedstrijd (al was het alleen maar om de chips!). Feest! Gezellig! Met z’n allen op de bank!

Het tweejarige dochtertje van mijn broer snapt geen bal van het spel maar is bij elk treffen in de gloria omdat ze haar oranje jurk weer aan mag. Annabel bodypaint zichzelf met roodwitblauwe krijtjes en een vriendje van Lizzy verraste zijn juf door op school te komen met een door beessies opgekalefaterde bril. Helaas moest hij van de juf de beessies verwijderen nadat hij voor de derde keer tegen zijn tafel was opgelopen.

Kinderen vinden voetbal leuk.

Voetbal is feest en de pappa’s en mamma’s doen dan zo lekker gek. Ze gaan heel hard schreeuwen als er een doelpunt wordt gemaakt en schreeuwen is leuk! Annabel begrijpt het verschijnsel ‘herhaling’ nog niet helemaal en juicht de hele wedstrijd door. Ze heeft zelf een rode en een gele kaart gemaakt en deelt die samen met haar zus naar hartenlust uit. Gelukkig maar dat Lizzy de spelregels al kent. Een bal over de lijn is ‘buitenspel’, als de scheidsrechter iets zegt is het ‘gelul’ en een corner is iets héél anders dan een hoekschop. Laatst deelden de kletsen een rode kaart uit aan de doelman van de tegenpartij. Hij had de bal uit zijn doel weten te houden en daarbijj ‘hands’ gemaakt.

Ook de deelnemende landen blijven fascineren. Hoe kunnen de Aussies nou wakker zijn als het in hun land nu nacht is? De Japansen zijn inmiddels verslagen en Nederland won afgelopen maandag van Sloffarije. Agretinie wordt wereldkampioen en anders wordt het Duitseland.

De mooiste opmerking kwam van de dochter van een vriendin. Tijdens de wedstrijd Mexico-Argentinie vroeg het meisje zich af ‘voor wie haar vader was’. “Maakt me niet veel uit,” had de vader geantwoord. “Maar ik weet wel voor wie Maxima is!” Hierop had zijn dochter even nagedacht en gezegd: “Die is natuurlijk voor Maxico!”

Wil je ook een leuke ‘voetbalopmerking’ kwijt? Bij de reacties is plaats genoeg!

* Dat vindt blijkbaar niet iedereen. Bizar bericht.

Van deze en genen

“Zeg,” vraagt mijn moeder. “Heb jij nog wat met die boekjes gedaan? Die boekjes van Klik en Klak, die hier van zolder kwamen?”

Mijn moeder heeft opgeruimd. Ze is van alles tegen gekomen. Oude musicalspullen, agenda’s, blokkendozen en de voorleesboekjes van Klik en Klak. Jeugdsentiment!
“Tja, nou, kijk,” antwoord ik een beetje ontwijkend. “Ik heb er een paar bladzijden uit voorgelezen.”

En na een korte stilte: “Lizzy vond het eng.”

“Eng?” Mijn moeder klinkt verbaasd. “Het zijn kléuterboekjes. Over twee ééndjes nota bene! Ik las ze ook aan jullie voor vroeger.”

Ik peuter aan een nagel.
“Dat weet ik. Maar Lizzy vindt best wel snel iets eng. Dat weet je toch?”
“Ja, maar dit zijn schattige eendjes. En de verhaaltjes lopen toch goed af?”

“Nou,” zeg ik twijfelend. “Die heks, uit Klik en Klak en de heks, die is echt wel een beetje eng. En de jager uit Klik en Klak en de Boze Jager ook. En als Klik en Klak verdwalen, dan is dat best spannend. En Zwartkop, de kraai, uit Klik en Klak en de Kraai, die is heel gemeen getekend. En…”

Ik haal adem en sluit af met: “Dat kan ik me nog bést goed herinneren van vroeger hoor.”

“Dat blijkt,” zegt mijn moeder droog. “Nou, dan moet je Klik en Klak maar niet voorlezen,” “Precies,” zeg ik. “Lizzy is gewoon erg gevoelig voor dat soort dingen.” “Dat is ze zeker.”

“En dat heeft ze niet van een vreemde.”

Ik weet niet of mijn moeder het zegt of dat ik zelf hardop denk.

Hoe beleven wij seks?

In het boek In bed of op de keukentafel lees je verhalen van vrouwen van elke leeftijd, geloof of seksuele geaardheid die vertellen over hun beleving en gevoel bij een vrijpartij. Wat maakt hen onzeker? Hoe komen zij het liefst klaar? En kunnen zij het alleen doen met mannen (of vrouwen) van wie ze houden?

De 28 verhalen geven je het ene aha-moment na het andere, want volgens de schrijfster zullen we verbaasd staan van de verschillende sekslevens. Stel je bijvoorbeeld eens voor dat je op je 35e verliefd wordt op een vrouwelijke collega. Hoe ga je daarmee om? Dat is een van de vrouwen uit het boek overkomen.


Daarnaast kan je man vast ook wel wat van dit boek leren. Want wat weten zij nu eigenlijk van de handelingen, emoties en belevingen van een vrouw tijdens de seks?

  • Titel: In bed of op de keukentafel

  • Auteur: Corine Koole

  • Uitgever: Uitgeverij Balans

  • Bestel het boek hier.

    Trainen voor betere seks!

    Een voorbeeld hiervan is je bekkenbodemspier. Deze kan je erg veel plezier brengen! Als de seks bijvoorbeeld pijn doet, kun je de spier ontspannen zodat je dit gevoel niet meer hebt. Wil je de seks juist intenser maken? Dan kun je de spier aanspannen. Dit zorgt er voor dat je orgasme veel krachtiger is dan normaal!

    Probeer dus als eerste uit te vinden waar je bekkenbodemspier zit. Dit kun je testen door een vinger in je vagina te brengen en dan de spier aan te spannen. Hierdoor “knijp” je met je vagina in je vinger. Als je dit kunt zonder je billen aan te spannen of je buik in te trekken, dan train je de goede spier. Op een gegeven moment kun je je vinger achterwege laten en vanzelf de spier aanspannen.

    Het mooie is: je kunt dit gewoon overal ongemerkt oefenen! Probeer het eens op het toilet, aan je bureau of als je op de bank ligt. Als je de spier maar 3 seconden aanspant en daarna weer loslaat. Herhaal dit 10 tot 15 keer achter elkaar.

    Het is even oefenen, maar dan heb je wel wat!

    Navigatietrut

    Het was weer eens zo ver.

    Gisteravond, ik was op weg naar een lezing, kreeg ik ruzie met het navigatiesysteem. Het begon er mee dat hij (of zij; ze heeft tenslotte een vrouwenstem) de weg niet duidelijk aangaf, waardoor ik verkeerd reed. (“Indien mogelijk, keer om.”) Hierop was ik flink uitgevallen en dat zat de navigatiejuf duidelijk dwars. Ze begon kuren te vertonen.

    De bedoeling was dat ik ergens bij een hotel zou uitkomen. Maar de weg werd steeds donkerder en voor ik het wist reed ik ergens op een verlaten industrieterrein. Het was donker, het regende en ik had geen idéé waar ik was. Toen de TomTom (hierbij omgedoopt tot TrutTrut) me uiteindelijk langs een soort graansilo in doodlopende weg wilde insturen wist ik het zeker; hier was iets góed mis!.

    Uiteindelijk belde ik mijn vader. “Je moet me helpen,” riep ik wanhopig. “Ik ben ergens verdwaald en het is de schuld van de auto.” Ik moest echt mijn best doen om niet in tranen uit te barsten, ik ben hier zóóó slecht in! Via een omweg vond ik (dankzij pa) alsnog de goede afslag. De navigatietrut had ik inmiddels dusdanig hardhandig de mond gesnoerd dat de cd opnieuw geïnstalleerd moest worden.

    Bij binnenkomst excuseerde ik mij voor mijn late verschijning en mompelde iets onduidelijks over een file. De lezing ging over complexe producten.

    Wat mij betreft valt het navigatiesysteem daar óók onder.