Welkom in Bethlehem


Op deze stralende zaterdag heb ik even een verzoek c.q. brutale vraag.

Alweer? Ja. Alweer.
Ik ben namelijk bezig met een factsheet, een document met informatie over mijn boek. Deze zogeheten factsheet bevat onder andere een korte bio van mij en informatie over mijn ‘schrijversverleden’ (en dus ook mijn weblog). Het zou mooi zijn om hierin te kunnen vermelden hoeveel lezers ik ongeveer heb en aangezien deze cijfers bij Sanoma niet voorhanden zijn, doe ik het maar via de ‘oldscool’ methode: we gaan turven. (Stel je nu voor: ik in een oranje hesje achter de computer met een notitieblok in de hand!)

Met andere woorden: je zou mij (en mijn boek) een groot plezier doen wanneer je jezelf even komt melden. Kost hooguit tien seconden, je hoef je niet in te loggen, je hoeft niets over jezelf te vertellen (mag wel) en hoeft zelfs je eigen naam niet te gebruiken, als je jezelf maar meldt als lezer. Soort vinexvariant van de Romeinse volkstelling zeg maar. Gewoon onder deze blog. Het e-mailadres dat je dient in te vullen is alleen ter controle en wordt uiteraard verder nergens voor gebruikt.

Ook wie normaal nooit reageert, of wie dit stukje pas over een paar dagen leest, mag natuurlijk reageren. Wordt zeer gewaardeerd en behalve voor de factsheet is het natuurlijk ook gewoon een leuk experiment. We gaan voor een record natuurlijk! (Ik weet nog niet precies wat voor record maar dat bedenk ik nog wel.)

Over een week verwijder ik deze blog weer maar niet voordat ik Lizzy en Annabel een willekeurige reactie heb laten aanwijzen. De persoon achter deze reactie ‘wint’ een gesigneerd exemplaar van mijn boek!

Genoeg reden om je melden? Ik hoop het.

Sonja en ik

Ik vond ‘r eerst maar niks.

Het klikte gewoon niet. Ondanks het feit dat iedereen zo positief over haar was. Of misschien wel juist daarom. Ik vind dat altijd een beetje verdacht. Allemansvrienden zijn niet de meest betrouwbare personen. In mijn ogen.

Ik had wel eens kennisgemaakt. Heus wel. Ik ga niet zomaar roepen dat ik iemand ‘niets’ vind. Maar ze kon me niet boeien. Ik vond haar een beetje vreemd. Betweterig. Een dwingeland. Het leek wel of ze zich alles beter wist.

Een tijdje geleden kwamen we elkaar weer tegen. Via een gezamenlijke vriendin. We raakten ‘aan de praat’ en ik vond het eigenlijk nog niet zo gek wat ze allemaal zei. Ik begon te twijfelen aan mijn eerdere oordeel over haar. Eigenlijk klonk haar verhaal bést logisch.

En dus gaf ik haar een tweede kans. Dit keer luisterde ik beter. En zij was ook wat milder geworden in haar oordeel. Haar adviezen waren minder dwingend. Ze boden meer ruimte. Opeens besefte ik me dat ik me eigenlijk heel prettig bij haar voelde.

Dus uiteindelijk kwam het allemaal goed. En nu zijn we dikke vriendinnen. Nou ja, dik. Dát niet natuurlijk. Maar wel vriendinnen.

Sonja en ik.