Het medaillon

Het is alweer ruim een jaar geleden dat mijn oma overleed.

“Mag ik haar medaillon,” had ik destijds gevraagd. “Dat zilveren, met die Franse versiering.” Dat medaillon, dat was heel erg oma. Vroeger maakte ze het altijd voor ons open, zodat mijn broertje en ik erin konden kijken. Open en dicht. Het maakte een heel bijzonder geluid. Iets tussen klik, krak en plok in. “Alsof je een stukje chocolade van een reep afbreekt,” zeiden mijn broer en ik.

Mijn moeder en mijn tante wisten eigenlijk niet zo goed wat ik bedoelde. Medaillon? Had ze een medaillon dan? Blijkbaar was het medaillon vooral fascinerend geweest voor de kleinkinderen. En nu wist niemand meer waar het was gebleven.

Een paar dagen geleden kwam het medaillon, tot mijn grote vreugde, boven water. Mijn moeder had het gevonden. Het had in een doosje gezeten. En dat doosje zat in een laatje van een kistje. Dat kistje stond in een kast en die kast was een troep. Zo gaat dat.

“Het is een vies ding hoor,” zei mijn moeder. “Maar als je nog wilt, dan mag je het hebben.” En vies was het. Bijna zwart. Plakkerig van het vuil en met een kapot kettinkje. Ik maakte een badje van sodawater met aluminium en poetste met zilverpoets. Ik verving het kettinkje.

Vóór ik het omhing deed ik er twee foto’s in. De haarlok van mijn moeder – die er al in had gezeten – stopte ik achter Lizzy’s foto.

De Kletsen vinden het medaillon fascinerend. Steeds weer moet het open en dicht. Net als vroeger. “Het maakt zo’n grappig geluid als je dicht klikt,” zei Lizzy vanochtend. “Ja hè,” knikte ik. “Net of je een stukje chocolade van een reep afbreekt.” De Kletsen knikten instemmend. Precies. Zo klonk het.

Oma, mijn moeder, ik en mijn dochters. Vier generaties samen in één zilveren medaillon.

Mooi hè?

Advertisements

Verantwoord shoppen

Na een dagje shoppen zijn jouw armen behangen met deze plastic exemplaren. Al die goedgevulde tassen geven je een heerlijk gevoel, maar echt goed voor het milieu zijn ze niet. Tijd voor actie dus!

DEE
Gelukkig is er iets ontworpen zodat je verantwoord en onbezorgd kunt shoppen. De DEE Bag is de grote rivaal  van de plastic tas. De naam DEE staat voor Design, Ecologisch en Eerlijk. Deze boodschappentas is ontworpen door milieubewuste studenten van de UvA in samenwerking met kledingontwerper Daryl van Wouw en Fairtrade Original. Deze katoenen bag is voorzien van een mooie opdruk en daarmee gelijk fashionproof.
Vanaf 1 juni 2009 is deze beauty verkrijgbaar in de Daryl van Wouw store in Amsterdam en vanaf 16 mei al in de voorverkoop op de website van DEE Bag. Deze DEE Bag zal € 20,00 gaan kosten. Laat de strijd tegen de plastic tas beginnen!

Vlinder

Eigenlijk had ik als vlinder ter wereld moeten komen. Maar helaas.

Mijn vederlichte ziel werd geboren in het lichaam van Hollands Welvaren. En dat was een grove inschattingsfout. Onderhand zullen ze dat daarboven zelf ook wel beseffen, maar ja, doe er nu nog maar eens wat aan. Da’s lastig. Dus zitten ze waarschijnlijk regelmatig met ingehouden adem. Als ik weer op een dichte deur afsteven. Of met te enthousiaste gebaren een glas wijn omgooi.

Het is gewoon een feit. Mijn hoofd zit te hoog, mijn voeten zijn te lang en op de één of andere manier blijft mijn ruimtelijk inzicht altijd steken op mijn imaginaire maat vierendertig. Niet voor niets is de hoogte van ons meubilair doorgaans af te meten aan de verschillende concentraties blauwe plekken.

In de winter kan ik het altijd wel verhullen. Op de één of andere manier ben ik dan wat trager, wat de gemiddelde aanvaring ten goede komt. En ik heb ook altijd wat meer rust. Ik neem de tijd om een deur te doorgronden (vooral als het een draaideur is, waar ik met wandelwagen doorheen moet) en zit, over het geheel genomen, veel minder vaak klem.

Maar wanneer de lente komt, gaat het mis. Ik ben gehaast, wil alles tegelijk en mijn God, wat staat er veel rotzooi in die schuur! Geen wonder dat ik continu mijn kop stoot, mijn armen ophaal en klem kom te zitten. Tegen de tijd dat ik de strijd met de tuinstoel heb gewonnen, is de zon alweer verdwenen.

Het zal altijd wel zo blijven. Blauwe benen onder een kort rokje. Gehavende armen en een bult op mijn hoofd. Koffievlekken op mijn kleren. Een schoen zonder hak. “Het is mijn schuld niet,” zeg ik tegen mezelf, “mijn verpakking is gewoon te lomp”.

Ik ben en blijf een ballerina in het diepst van mijn gedachten.