Bikinistress


Ik ben de laatste tijd dik tevreden.

Tevreden omdat mijn leven op rolletjes loopt en dik omdat ik nou eenmaal een kilo of zes te zwaar ben. Ergens vind ik dat vreselijk, dat extra vel, maar aan de andere kant: ik zit er wel lekker in. En lijnen is bij mij net als schrijven: als de inspiratie je in de steek laat dan wordt het sowieso niets.

Lekker leven en weer gaan lijnen als de tijd rijp is dus. Maar. Mijn nieuwe figuur levert wel één actueel probleem op: welke bikini moet er mee op vakantie? Ik heb inmiddels een lade vol maar niet één zit er goed. Het lijkt verdorie wel of ik elk jáár een andere maat heb! Maar zelfs als zou dat zo zijn, zoals jullie inmiddels wel weten ben ik niet bepaald maatvast, dan zou je toch zeggen dat ik na zoveel jaar sparen altijd wel een passende bikini op voorraad heb. Ik bedoel, dat matensysteem is toch eindig, of niet soms?
Het blijkt niet zo te zijn: past het broekje dan is het bovenstukje te krap, zit het bovenstukje goed dan verandert het broekje mijn benen in twee rollades. Combinaties? Paarse bloemen met oranje stippen, dacht het niet.

Na een nacht hyperventileren (te zwaar = stress, krappe bikini = stress. Te zwaar + krappe bikini= extreme stress) besloot ik gistermiddag toch maar even naar de stad te gaan om een nieuwe bikini te kopen. Kon ik direct die ouwe meuk weggooien (behalve natuurlijk die mooi kleine bikini van twee jaar geleden, die zou ik zeker volgend jaar weer passen!)
Ik fietste naar mijn favoriete lingeriezaak in de stad. Daar ga ik altijd heen omdat ik me daar kan verschuilen in een groot pashok met een kleine spiegel (zodat ik mezelf niet noodgedwongen in 3D zie) en omdat daar aardige mevrouwen werken die me heel discreet van alles door het gordijn aanreiken.

Het hele probleem met bikini’s passen zit hem in de acceptatie van je lijf. Daar kunnen we heel gewichtig over doen, maar we moeten wel realistisch blijven. Een mooie bikini ondersteunt, onderstreept en ondervangt, maar je zal er niet opeens uitziet alsof je elke dag in de sportschool staat en maat 36 hebt (tenzij je elke dag in de sportschool staat en maat 36 hebt). De ene dag snap ik dat soort logica beter dan de andere dag en gelukkig kon ik mezelf gisteren goed accepteren. Al snel had ik een zwarte/witte tankini en een paarswitte bikini uitzocht, compleet met twee snoezige strandjurkjes. Helemaal blij (en opgelucht) verliet ik de winkel.

“Je moet het zo zien,” zei ik later tegen Paul die zich afvroeg hoe ik het voor elkaar kreeg zoveel geld uit te geven aan zo weinig stof, “mijn dikke kont wordt er niet minder van, maar nu heb ik tenminste iets moois aan mijn dikke kont, en dat scheelt een heleboel!”

En nee meiden, bij dit logje géén foto van mij! *wink*

Tassen special

Chocolade, aandacht, schoenen en… tassen!

Beroemde tassen
Als er een tas naar je vernoemd wordt, dan heb je het pas écht gemaakt. Helemaal als andere celeb’s met die tas aan hun arm lopen!

Deze dames hebben hun ‘eigen’ tas:
Grace Kelly: The Kelly Bag van Hermès (zie foto)
Jacky Kennedy: The Jacky O Bag van Gucci
Kate Moss: The Kate Bag van Tod’s
Jane Birkin: The Birkin Bag (Hermès)
Sienna Miller: The Sienna Bag (Kooba)

Dure tassen (en hun beroemde eigenaressen)

Met een merktas aan je arm (om je schouder is ‘not done’ tegenwoordig, je houdt de hengsels gewoon in je hand!) ben je het helemaal:

Prada (Kate Winslet is fan van de simpele nylon variant)

Balenciaga (Paris en Nicky Hilton zijn grootafneemsters)

Louis Vuiton (Jennifer Lopez heeft de hele collectie en Jessica Simpson’s hondje reist in de speciale reistas!)

Chanel (alle partytasjes van Paris Hilton zijn van dit merk)

Fendi (Gwen Stefanie heeft de beroemde Fendi Spy Bag)

De tassentrends van nu


  • Hoe groter, hoe beter! We hoeven niet alles meer in een klein handtasje te stoppen. De tassen van nu zijn XXL!

  • Populaire modellen zijn de Muse Bag van Yves Saint Laurent (zie foto), de B Bag van Fendi, de Ramona Bag van Jimmy Choo, de Gaucho van Dior en de Emmy van Mulberry.


Ter inspiratie: fijne sites boordevol mooie tassen

Ook leuk:

Een weblog over, jawel, tassen:

www.thebagblog.com

In balans

Mulberry heeft deze drie dingen fijn bij elkaar gebracht in de nieuwe najaarscollectie tassen. Deze staan namelijk (net als de zomercollectie) volledig in het teken van kleur en zijn very shopable!
Wat dacht je van: Knal oranje, hoogglans groen, glimmend goud, metallic en diep paars. En niet alleen de tassen zijn om vrolijk van te worden, maar ook de namen laten je glimlachen. Loop je graag met een Maggy, Roxanne Tote of Poppy aan je arm?
Stop met lezen en ga gauw naar de webshop van Mulberry! Shopse!

Herkenbaar?

Een zaterdag-situatie:

Na dagen knutselen aan een ingenieus (maar in mijn ogen totáál onnodig) afzuigsysteem in de kelder (“kijk eens hoe mooi, die buizen, echt industrieel”) is Paul klaar en helemaal tevreden. “Heel praktisch als we een keer moeten frituren!”

Ik knik instemmend, kijk bewonderend, en zeg dan: “Heel prachtig schat. Heel hándig ook. En wil je dan nu alsjeblieft dan eindelijk de Wc-bril repareren?”

Een spelletje

Ze zaten elkaar in de haren.

“Kom,” riep ik. “Kom, we doen een spelletje!” Ik haalde het prinsessenspel uit de kast en zette het op tafel. “Jááá!” klonk het eensgezind.

“Mag ik beginnen?” vroeg Lizzy. “Nee, ík!” riep Annabel. Ik reageerde een beetje geïrriteerd. “Nee. We doen gewoon wie het hoogste gooit. Díe mag beginnen.” Ik gaf Lizzy de dobbelsteen. “Oké,” zei ze. En ze gaf hem een zwieper richting het plafond. “Wat doe je nou?” riep ik geërgerd. “Kan je niet normaal gooien?” “Maar mamma,” klonk het oprecht verbaasd. “Je zei zelf dat wie het hóógst gooide mocht beginnen!”

In de trein

Gesprek tussen twee jongens.

J1: “Jij raadt nóóit wat ík gisteravond heb gedaan!”
J2: “Nou?”
J1: (trots) “Voor mezelf gekookt.”
J2: (ongelovig) “Echt?”
J1: “Jazeker. Aardappels. Groentje. Vleesje.”
J2: (verwachtingsvol) “En?”
J1: “Helemaal niet slecht. En nog wel leuk ook!’
J2: “Misschien moet ik dat dan ook eens doen.”
J1: (waarschuwend) “Wel een kookboek gebruiken hoor!”

… Stilte …

J2: (zuchtend) “Mijn moeder zei ook al dat het wel meeviel.”

Money for nothing

Royalty’s zijn leuk!

Royalty’s zijn gratis gelden. Waarvoor je niet hoeft te werken. Die zomaar op je rekening verschijnen. Enkel en alleen omdat je er récht op hebt. “Een soort ambtenarensalaris dus,” grinnikte een collega.

Royalty’s worden op grond van de Auteurswet en het Reprobesluit als repartitie uitbetaald, voor minimaal vijftig procent aan de ‘creator’. In normaal Nederlands: als jij iets ‘maakt’ moet een ander daar met zijn poten vanaf blijven. Of ze moeten dokken.

En zo kwam het dat ik opeens een brief ontving. Dat ik recht had op royalty’s. Dat ik een bedrag ontving omdat in 2007 een aantal columns (van mijn hand) geheel of gedeelte was hergebruikt.

Royalty’s. Tot voor kort dacht ik dat je er beroemd voor moest zijn. Laten we eerlijk zijn, het woord suggereert minimaal Madonna. Maar nee, ook heel gewone mensen kunnen royalty’s ontvangen. Blijkbaar.

Maar ik geef toe, het voelt bést een beetje beroemd.