Toe aan vakantie


Ik vind het een verdrietige dag vandaag.

Om te beginnen lag er vanochtend een jonge koolmees dood in de tuin. Pootjes omhoog, oogjes dicht. Het beestje woog minder dan een postzegel en was nauwelijks groter dan een hommel. En ik weet dat de dood bij het leven hoort, en dat slechts een paar van de meesjes hun ‘jeugd’ overleven, maar toch. Het was een verdrietig gezicht.

Ook van het weer word ik momenteel niet vrolijk. Elke keer als ik denk: ‘ha, nu gaat de zomer echt beginnen,’ dan kom ik er weer bedrogen uit. Noem me een pessimist maar ik heb inmiddels vijf paraplu’s in de hal staan. En ze worden allemaal gebruikt. Mijn broer zit ergens in Griekenland, waar het wel mooi weer is, dus ik zit op mijn werk ook nog eens grotendeels alleen te kniezen terwijl ik ondertussen het ene na het andere nare verhaal te horen krijg. Lekker gezellig.

En dan mijn kleine Annabelletje. Die heeft het ook zwaar. Ze heeft veel meegemaakt het afgelopen (half) jaar en dat is haar niet in haar koude kleren gaan zitten. ’s Avonds is ze angstig en ze slaapt onrustig. Er maalt van alles door haar koppie en ze is bang en verdrietig. Het is niet leuk, om een kind zo te zien worstelen met zichzelf. Helemaal niet leuk. Ergens midden in de nacht kwam ze bij mij liggen, dat had Liz natuurlijk weer door dus die moest er ook bij, en nu heb ik een soort hernia van het scheefliggen. Ook niet fijn.

Kortom, ik denk dat we aan vakantie toe zijn. Even lekker geen druk van school, beetje bijslapen en hopelijk nog wat mooie dagen. Over ruim een week is het bij ons alweer gebeurd, dan is het schooljaar 2011/2012 ten einde. Ik kijk er wel naar uit.

Maar voor het zover is heb ik nog wel wat dingen te doen. Liz heeft nog hockeytraining, Annabel heeft een paar uitvoeringen van ballet. Ik moet een cadeautje voor de juffen scoren en wat dingen op school afronden.

En ik moet een kleine koolmees begraven in mijn achtertuin. Snik.

Spijbelen

Ik heb iets geks gedaan.

Iets afwijkends. Iets dat ik normaal nooit doe. Iets dat bijna, tja, rebels voelt. Ik heb zomaar een dag vrij genomen. Zomaar. Eigenlijk zonder reden. Echt gek hoor! Gek, maar heerlijk.

Annabel is alweer flink opgeknapt (bezoekje aan de huisarts doet wonderen) en ik kan met een gerust hart gaan. Zo meteen neem ik de trein naar Amsterdam, naar vriendin F. En dan gaan we lunchen en lekker winkelen.

En terwijl ik hier zo zit, met koffie achter de laptop, voel me een soort scholier. Eentje die spijbelt. Ik voel me een student, die in de kroeg zit in plaats van op school. Ik voel me in ieder geval géén werkende moeder. En dat is nou precies het gevoel waarna ik even op zoek ben.

Dus als je straks een meisje onafgebroken ziet grijnzen, in de trein, in de Bijenkorf of gewoon ergens op straat, kijk dan maar eens goed.

Grote kans dat ik het ben.