Naar de bios


Van vriendin E. hoorde ik over een nieuwe sensatie in onze bios: 4D.

4D is het nieuwe 3D; diepte gecombineerd met beweging, volgens vriendin E. ‘helemaal de bom’. Ze was met haar zoon naar “The myserious island” geweest en toen ‘hun’ helikopter in een tornado terechtkwam gingen ze echt uit hun dak: door de bewegende stoelen leek het net of ze echt door de lucht werden geslingerd.

Ik heb nog nooit een 3D film in de bios gezien, dus toen ik het verhaal van vriendin E. hoorde, besloot ik dat ik het maar meteen goed zou aanpakken: ik ging 4D! Het leeftijdsadvies was 9+ dus kon ik mooi Liz meenemen, die zou dat ook wel kek vinden. Wel een beetje sneu voor Annabel, bedacht ik, dus die kon dan wel met Paul naar de Chipmunks.

In eerste instantie was iedereen heel enthousiast over het uitje. Totdat Liz ineens begon te mekkeren dat ze eigenlijk liever met Paul en Bel naar de Chipmunks wilde, want de Chipmunks waren zo leuk en ze was fan van Alvin. Hoezeer ik de 4D film ook promootte, ze wilde toch liever naar de Chipmunks.
“Zullen we dan maar met z’n allen naar de Chipmunks gaan?” opperde Paul.
Ik – de meegaande moeder bij uitstek – werd op dat moment een beetje pissig. Het hele plan was bedacht omdat ik naar “The mysterious island” wilde en dan zou ik straks zeker bij die stomme eekhoorns met die irritante stemmetjes gaan zitten?! No fokkin way.

“Je bekijkt het maar,” zei ik tegen Liz. “Ga jij maar met hun mee. Ik ga wel met een vriendin.”
Daarna nam Paul de meiden mee om boodschappen te doen en belde ik vriendin C. die het heel leuk vond om met mij naar een 4D film te gaan. “Lijkt me een hele ervaring!”

Afijn, je raadt het al: tegen de tijd dat meiden weer thuiskwamen had Liz zich bedacht. Ze wilde alsnog met mij mee. Toen ik zei dat ze daarmee nu te laat was kreeg ze een woede-aanval: ze wilde perse met mij naar een 4D film en nu moest ze naar die ‘stomme’ Chipmunks! Over de boel omdraaien gesproken.

Toen ik de kaartjes ging halen – 3x Chipmunks en 2x Mysterious Island – bleek dat laatstgenoemde film inmiddels zijn 4D status had verloren. Hij werd nu alleen nog vertoond in ‘3D’. En toen ik later een paar recensies las kreeg ik ook nog eens de indruk dat we hier met een ‘baggerfilm’ te maken hadden. Had ik weer.

Kan ik mijn kaartje nog ruilen? Ik wil namelijk eigenlijk liever naar de Chipmunks.

Knutselsmurf

Lizzy slaapgedrag laat nog immer te wensen over.

En aangezien Annabel onder haar Ikeatent slaapt als doornroosje herself, had Paul bedacht dat Lizzy misschien ook wel gebaat zou zijn bij een tent boven haar bed. Aldus toog hij gisteren naar de Gamma. Met een tas vol buisjes, koppelstukjes en touwen kwam hij weer thuis.

Wanneer Paul aan het klussen gaat maak ik me altijd uit de voeten. Ik snap nooit wat hij doet en denk altijd dat hij ervoor zorgt dat het huis zal instorten. Bovendien ziet het er meestal niet uit of zijn plan gaat lukken waardoor ik helemaal zenuwachtig word. De kletsen hebben echter een rotsvast vertrouwen in hun vader en dus ging Paul aan de klus boven met de meiden erbij.

Een uurtje later, ik had net het eten op staan, was de tent een feit. Of ik even kwam kijken want het was zo mooi geworden. Tja. Mooi. Een subjectief begrip. Een ingewikkelde constructie van touwen, buizen en lappen had Lizzy’s bed omgetoverd in een soort bedoeïenenten. De gemiddelde woestijnbewoner zou er stinkend jaloers op zijn geweest. Binnenin de tent deed het ook aardig woestijnachtig aan trouwens, zo heet was het daar.

Terwijl Paul in de verbanddoos rommelde naar jodium, pleisters en zwaluwstaartjes (hij had soort winkelhaak in zijn eigen hand geknipt) bekeken Lizzy, Annabel en ik de tent. “Nou,”zei ik. “Het is wel een euh… bijzondere tent hè?” Lizzy knikte trots. “Mijn eigen tent,” zuchtte ze. “Helemaal van mij.” “Dat heeft pappa toch maar weer handig gedaan hè?” Lizzy en Annabel knikten. “Maar het was wel een gedoe hoor, mamma. Pappa heeft wel een heleboel lelijke woorden gezegd.” Annabel knikt instemmend. “Maar dat mochten we niet tegen jou zeggen.” “Weet je wat,” zeg ik begripvol. “Ik heb gewoon niets gehoord.”

Gerustgesteld gaan Lizzy en Annabel in de bedoeïenen spelen. En ik? Ik ga maar eens kijken of mijn man de pleisters kan vinden. En dan zal ik hem een kusje op de zere plek geven.