Mandarijntjes


De eerste chocolade- annex pepernotenkilo is een feit.

En dan te bedenken dat de chocoladeletters er nog aan komen, de marsepeinen biggetjes, het (overgebleven) Sint-Maartensnoep, de gluhwein en de banketletters! Om nog maar te zwijgen over kerstkransjes, kerstontbijtjes en chocoladekerstballen. Het was past eind oktober maar als ik zo doorging was ik in januari straks zelf een chocoladekerstbal/ marsepeinen biggetje. Dit vroeg om drastische maatregelen.

De redding kwam in de vorm van een kist mandarijnen. Ach ja! Die horen óók bij deze tijd van ’t jaar! Een hele kist ‘appeltjes van oranje’ voor nog geen vier euro! Ik liet mijn hand over de bolletjes glijden: zo te voelen was het fruit nu op z’n best: stevige schil, waarschijnlijk geen pitten, lekker sappig. Snel zette ik één van de kisten in mijn karretje, vanaf nu zou ik elk snaaimoment gezond én lekker te lijf gaan.

Ik had de boodschappen nog niet opgeruimd of ik zat op de bank met twee mandarijntjes. Ik voelde me gezond, gezegend en heel tevreden. Hoe blij kan je worden van een mandarijn? Afijn, ik was net begonnen met peuteren toen de Kletsen als snuffelend binnenstormden.

“Wat ruikt het hier lekker!” riep Annabel.
“Ja,” knikte Liz. “Het ruikt naar… Sinterklaas!”

Het ruikt naar Sinterklaas! Kijk, dat heb ik ze over een pepernoot nooit horen zeggen.
De Sint komt eraan, hulde aan de mandarijn.
(En hulde aan –1 kilo.)

Laatste loodjes

De kletsen zijn aan vakantie toe.

Ik merk het ’s ochtends. Ze zijn humeurig, willen hun bed niet uit en hebben op alles commentaar. (Zie ook logje van gisteren.) “Wanneer is het nou vákááhantie?” vraag Lizzy elke dag. Ze heeft duidelijk geen zin meer. “Ik wil slapen,” zegt Annabel geeuwend.

En ook overdag zijn ze onrustig. Ze maken ruzie om de gekste dingen en ik moet ze constant vragen om niet zo door elkaar heen te tetteren. “Maar ik wou net is slimmigs zeggen!” roept Annabel boos. “ Door jou vergeet ik altijd alles, mamma!” moppert Lizzy.

Volgens de juf is het in de klas niet anders. De kleuters zijn druk en moeilijk te handhaven. Ik vond het dan ook niet vreemd dat Juf vroeg of ik de kleuters een ochtendje kon bezighouden met een leuk verhaal. “Dan kan ik even verder met opruimen.”

Aldus toog ik vanochtend met mijn vertelhoed op naar Lizzy’s klas. Ik vertelde het verhaal van Jet en Joris, die dit jaar niet op vakantie zouden gaan. Hierop besloten de kinderen dan zelf maar op reis te gaan. Aan het eind van hun avontuur (dat hen naar het eiland van Prinses en Prinszeven leidde), mochten ze een wens doen. Jet en Joris wisten niet hoe snel ze zichzelf weer naar huis moesten wensen.

Na het verhaal lapte ik – ondanks mijn lamme vlerken – de ramen. Dat had ik nou eenmaal beloofd en belofte maakt schuld. En toen was ik er klaar mee. Me dunkt dat ik ’t afgelopen jaar genoeg gedaan heb. “Mamma,” zei Lizzy toen ik wegging. “Je moet nog een doos speelgoed meenemen om schoon te maken.” “Ik moet niks,” zei ik, waarop Lizzy me boos aankeek.

Zoals ik al zei, de kinderen zijn aan vakantie toe.

En mamma ook.

NB Wie belangstelling heeft voor het verhaal van Prinses en Prinzeven kan me een e-mail sturen (via VOL of Hyves). Dan mail ik het toe.