Waarom doen we niet gewoon aan Kerstspreiding?

December is bést een drukke maand.

Niet alleen omdat je zoveel móet, maar gewoon, omdat zovéél mensen zoveel moeten. Dus: file onderweg, rijen voor de kassa en winkels waar je je kont niet kunt keren.

Bepotelen

Cadeautjes bestel ik zoveel mogelijk online. Maar dat werkt natuurlijk niet altijd. Soms moet ik het leuks gewoon even bepotelen voordat ik weet of iets geschikt is voor (schoon)moeder, man of kind. Of ik wil in een tijdje in de etalage loeren om inspiratie te krijgen. Maar ja, daarin ben ik niet de enige.

Geen keukenprinses

Ook wat eten betreft is december één groot drama. Ik ben geen keukenprinses en áls ik dan een keertje iets bijzonders maak (rosbief is bij mij al heel exotisch), dan wil ik er wél een leuke versiering bij. Het recept roept om dingen als mierikswortel, steranijs en guavepitten. En dat terwijl ik doorgaans al moeite heb met het vinden van een pak melk. Tel daarbij op: een ramvolle supermarkt en een volkomen onduidelijk boodschappen-navigatiesysteem en ja, een paniekaanval ligt op de loer!

Hysterische toestanden

En dan heb ik het nog niet eens over school gehad! Over de hysterische toestanden die dáár aan de kerstvakantie vooraf gaan. Iets maken voor het kerstdiner, nette (als het even kan nieuwe) kleren scoren en helpen met versieren en knutselen (kwam je vroeger nog wel eens weg met een stuk oasis voor een kerststukje, tegenwoordig worden er complete pallets ontmanteld om houten kerstbomen te maken!). Vind je het gek dat alle ouders halverwege december sterretjes zien en het op een zuipen zetten tijdens de glühweinborrel in de aula?!

Gezanik

De schaapjes zijn ondertussen ook toe aan vakantie – moe & mekkerig – en die maken het er niet gezelliger op. Gezeur over cadeautjes, gejengel bij het uit bed komen, gymspullen die net in de was zitten blijken opeens nodig en hoepsasa, drinkbeker nummer zes is kwijtgeraakt tijdens het oefenen van het kerstspel. Lekker weer.

Zucht. Nog een weekje, dan is het schoolgedoe in elk geval voorbij. Kunnen we achter aansluiten in de (kassa) rij bij het tuincentrum of in de file staan onderweg naar opa en oma. Waarom, bedenk ik me terwijl ik dit stukje schrijf, waarom doen we met Kerst niet aan spreiding, zoals met bijvoorbeeld de zomer- en herfstvakantie?

Kerstspreiding

Dan viert deze regio het gewoon een maandje eerder dan de rest? En een andere regio een maand later? Lijkt me echt ideaal. Geen files, geen massahysterie en eeuwig uitverkoop.

Wat? Niet handig in verband met (familie) bezoeken? O. Tja. Dat vond ik er nou juist zo lekker relaxed aan! 🙂

Meer lezen van mij? Op www.esthervuijsters.nl gaat het vandaag over mijn puberdochter!

En, hoeveel ben jij aangekomen?

Oké. Ik weet niet hoe het met jullie is, maar mijn rokjes zitten wel weer een béétje straks, na twee weken Kroatische wijn.

Die Holländer

kro42En was het nou alleen maar die wijn, dan was het misschien nog wel bij één of twee pondjes gebleven. Maar nee, op de terugweg gingen we nog éven langs familie in Oostenrijk.

Oom Hans, of ‘der Hanzel’ zoals hij in Gerlos wordt genoemd, is kok en besloot ons Holländer wel eens even te laten zien hóe je nou eigenlijk een propere maaltijd bereidt. (Die Holländer kunnen namelijk niet koken, zoals Hanzel ons bij elk bezoek opnieuw laat weten.) Bospaddenstoelenragout, home made schnitzel, bosbessenpannenkoekjes (paarse tongen!), pruimentaart, ja, die Oostenrijkers weten wel hoe ze je moeten verwennen.

 

Gemiddeld twee kilo!

kro53Nederlanders komen gemiddeld twee kilo aan op vakantie, lees ik op internet. Gemiddeld, want de gewichtstoename kan oplopen tot wel zes kilo per week! En aangezien we er minimaal een maand over doen het overtollige gewicht weer kwijt te raken, ligt het gevaar van jojo-en op de loer. Want tegen die tijd wordt de volgende vakantie alweer gepland.

 

Meisje & haar ijsje

Ikzelf heb inmiddels wel wat trucjes ontwikkeld om niet dicht te groeien tijdens de vakantie. Om te beginnen ontbijt ik niet met wittebrood & zoetigheid, maar gewoon met yoghurt, muesli en lokale honing of jam. Ik neem alleen ijs als er mentha-chocolate in de bakken van de Italiaan zit (want dat kan ik echt niet weerstaan!), ik probeer elke dag te zwemmen of te wandelen en ik sla de chips rond vier uur standaard over.

Maar ja

Maar ja. Dan nog blijven er genoeg verlokkingen over. IJskoffie met room, pizze als lunch, gefrituurde calemari… om nog maar te zwijgen over de lekkere lokale drankjes. Bovendien moet je na twee weken relatief  ‘netjes’ dus niet nog even een paar dagen bij een chef-kok in Oostenrijk gaan zitten.

kro27Weg ermee

Hoeveel ik ben aangekomen? Ik heb geen idee. Ik heb (voor het eerst dit jaar) de weegschaal maar gewoon in de kast gegooid. Tegen de tijd dat mijn rokjes niet meer zo strak zitten mag hij er weer uit.

Kom jij ook altijd aan op vakantie? Je kunt ook kiezen voor een actieve vakantie! Daarbij beweeg je zoveel dat je er slanker van zult terugkomen. (Althans, volgens dit artikel in theorie.)

En dan nu. Naar de sportschool.

Meer lezen? Op http://www.esthervuijsters.nl ben ik ook weer begonnen. Daar lees je de vandaag het eerste deel van mijn vakantieverslag!

 

Als jullie dit lezen ben ik op vakantie!

Naar Kroatië! Het land van vele eilandjes!

Het was wel even slikken hoor, toen ik twee weken geleden ontdekte dat ik feitelijk de verkeerde camping had geboekt. Tja, alles op Krk heet daar Krk of City-Krk, isle of Krk, Krk-Krk. Ik ben – na het bekijken van al die campings – kennelijk een beetje doorge-Krk-t, waarna ik érgens op de verkeerde knop moet hebben gedrukt!

Hoogtepunten!

Maar! Geen nood! Het schijnt het erg mooi te zijn op ons ‘nieuwe’ plekje. En er is van alles te doen, volgens de reisgids. Gelukkig maar want ik vreesde het ergste. Ik kreeg namelijk een mail van booking.com met de ‘specials’ van onze bestemming. “De hoogtepunten bij u in de buurt!” juichte de mail: “Twee stranden en een busstation.”

Twee stranden en een busstation! Wow! Party-Hardy!

De Duitsers komen!

Tja, en dan zijn er nog die Duitsers. Onze kersverse camping schijnt vooral Duits te zijn. Kwam al recensies tegen van Bier und Bratworst-festen! En ik heb niets tegen Duitsers, maar wel tegen hun taal. Ik ken geen Duits en ik kan het ook niet. Ik ga altijd stotteren en stumperen als ik Duits moet praten. En ik zie er niet uit in een dirndl!

“Wees dan maar blij dat het WK is afgelopen,” grapte mijn broer. “Want er is één ding erger dan een Duitser op vakantie en dat is een Duitser die net wereldkampioen is geworden!”

Maar hoe dan ook, als jullie dit lezen ben ik op vakantie. Naar Kroatië, het land van azuurblauwe kusten. Ik zit voor onze caravan met mijn enkel in het gips (gestruikeld over kuil?), lig tussen de Duitsers op één van de twee (!) stranden of ik ben al snorkelend onze nieuwe onderwatercamera aan het uit proberen zoeken.

Of…

Of ik sta op dat práchtige busstation natuurlijk, dat kan ook. De lokale vervoersmiddelen te bewonderen. Te bekijken hoe mooi alles blikkert in de zon. Hoe poëtisch de wielen… En wordt het nou allemaal écht helemaal niets? Tja, dan stap ik gewoon op de bus met het boordje “Naar huis”.

Wil je me tijdens de vakantie blijven volgen? Like dan mijn pagina op Facebook!

Te laat? Ach nee, we zijn nu toch al moe!

De kinderen zijn moe, hoor ik overal. Ze zijn aan vakantie toe.

Nou, niet alleen de kinderen! Ik ben gistermiddag gewoon op de bank in slaap gevallen! De hele dag was ik op stap geweest met Annabel en haar klas, naar een Middeleeuwse boerderij, en toen ik thuiskwam ging ik ‘even’ zitten. Om tien voor vijf maakte Annabel me wakker. “Mam! Ik moet om vijf uur turnen!”

Lekker lang buiten zitten

Het komt door de warmte. Daardoor ga ik te laat naar bed. En het komt omdat ik heel druk ben. Met schrijfopdrachten, verjaardagen, slaapfeestjes en voetbalfeestjes. En doordat ik een collega vervang, waardoor ik nu feitelijk drie banen en iets teveel werk heb. Je zou er schizofreen van worden!

Lekker drankje erbij

Gisteravond pakte ik even de rust. Lekker met een vriendin op het terras, heerlijk dat zomerse sfeertje. Maar ja. Wel weer een wijntje (waar ik om onduidelijke reden tegenwoordig héél slecht tegen kan?!) en laat naar bed. En om acht uur sprong dat tuig weer bovenop me natuurlijk. (Waarom zijn die kinderen in het weekend nooit ‘moe’?)

Voetbal, ook dag nog!

Vanavond is er weer voetbal, dat wordt natuurlijk weer een latertje. We kijken thuis mét vrienden en ik wéét dat ik in de hitte van de strijd de kinderen ook echt niet naar bed ga sturen. Die vinden het veel te spannend (en ik vind het te gezellig).

Te laat voor ze, zeg je? Ach nee. We zijn nu toch allemaal al moe. Dan kan die voetbal wedstrijd er ook nog wel bij.

Bijna vakantie!

PS Heb je al meegedaan aan deze superleuke actie op mijn blog? Je kunt een tas van Anecdote twv 189,95 euro én een tiental modevouchers winnen!

Extra oplettendheid in mijn strandtas

Er is een jongetje van vijf verdronken in de Kralingse Plas.

Sinds ik zelf moeder ben, komt dit soort nieuws extra hard binnen. Zevenenzeventig doden door een treinongeval in Spanje, ook vreselijk natuurlijk, stijging Hiv-infecties in Londen, bah, 14 sjiitische vrachtwagenchauffeurs gedood, drama. Toch blijft geen enkel item blijft zó hangen als het nieuws over dat verdronken jongetje. Die ouders… dat zusje… die oppas….

Ik hou van water

Ik hou van water, altijd gedaan. Het is één van de redenen waarom ik met de kinderen ‘op zwemles’ ging toen ze slechts zes maanden oud waren. Gewoon, om ze te laten wennen aan het gevoel van water in je ogen. Om ze te leren opstaan als een keer zouden vallen. Annabel leerde letterlijk lopen in het water. In Frankrijk, met haar bandjes om in het ondiepe kon ze naar hartenlust vallen en opstaan. Tegen de tijd dat we naar huis gingen liep ze zó het droge op.

Ouder-en-kindzwemmen

Ouder-en-kindzwemmen ging over in zwemles en toen Annabel haar B-diploma haalde boekten we een vakantie op Lanzarote. Op een park met een groot zwembad. Heerlijk, die vrijheid van het zwemdiploma. Natuurlijk, het is geen garantie dat er niets zal gebeuren, putjes in zwembaden bleken gevaarlijk, de zee was verraderlijk en grote kinderen konden bovenop je springen. Maar toch, ze konden in elk geval zwémmen.

Het nieuwsbericht komt – aan de vooravond van onze reis naar Frankrijk – flink binnen. We gaan naar een rivier en net als vorig jaar zullen we zwemmen, raften en peddelen. Water hoort voor ons bij zomer en bij de vakantie. Maar het blijft verraderlijk, hoe oud een kind ook is.

Ik vertrek…

Ik vertrek dit jaar met veel goede zin, plezier én vertrouwen in mijn koffer. Maar met een extra dosis oplettendheid in mijn strandtas.

Tot in augustus!

Oeps… sorry!


Ik ben niet iemand die er zomaar van alles uitflapt.

Mij zul je niet zo snel horen zeggen dat ik een bepaalde opmerking niet leuk vind, dat ik je nieuwe vriend niet mag of dat ik vind dat je kind zich niet goed gedraagt. Ik ben meer van de mantel der liefde, van de splinter in het eigen oog. En van het ‘kijk eens in de spiegel’-principe.

Toch komt wat ik zeg niet altijd even goed over. Dat dit meer te maken heeft met onbenulligheid dan eerlijkheid blijkt wel uit het voorbeeld van gisteravond: tijdens het lenteklaar maken van de school joeg ik een collega/moeder de stuipen op het lijf door heel verongelijkt te zeggen dat ik vreselijk naar brand stonk. Dat kwam natuurlijk door het vuur op de Middeleeuwse boerderij, maar die moeder schrok zich een ongeluk omdat ze dacht dat mijn huis was afgebrand. Niet handig.

Ik heb ook wel eens tegen een accountmanager gezegd: “En hoelang duurt dat, schat je?” Als je het hardop zegt snap je wel waarom ik daarna hevig moest blozen. En wat te denken van de keer dat ik een grapje maakte over ‘rare Chinees’ tegen iemand die bleek met een Chinees getrouwd te zijn.

Het stomst wat ik ooit heb gezegd was eens tijdens Jazz hier in de stad. Het was onwijs druk en op de een of andere manier kwam ik allemaal mensen tegen waaraan ik echt geen behoefte had. Een ex, een duffe collega, iemand die ik niet mocht, die types. Later die avond – borreltje op – kwam ik een oude vriendin tegen met wie het destijds allemaal een beetje vreemd was gelopen.
“Gezellige drukte hè!” zei ze, toen we even stonden te kletsen.
“Nou,” zei ik. “Alleen kom ik op de een of andere manier alleen maar mensen tegen aan wie echt ik totaal geen behoefte heb.”

Daar bedoelde ik haar niet mee, echt niet. Maar ze liep wel boos weg. Oeps.

Wat is het stomste dat jij ooit per ongeluk gezegd heb?

Woord van het jaar 2011


Jammer, ik ben te laat.

Driehonderdvijfennegentig woorden werden er ingezonden en nu is het klaar. De oproep is van de site af en de woorden weigerambtenaar, wordfeud en plaszak maken alle drie kans op de titel ‘woord van het jaar‘.
Dat heeft de vakjury van Onze Taal vandaag bekendgemaakt. De shortlist is een feit en op 26 november wordt het winnende woord gekozen.

De afgelopen jaren vielen woorden als gedoogregering, ontvrienden, swaffelen en Bokitoproof in de prijzen en dit jaar strijden, naast de drie bovengenoemde woorden, mee: app, Arabische lente, bedrijfspoedel, casinopensioen, eurocrisis, occupy en schuldencrisis.

Echt jammer dat ik te laat ben. Ik er nog wel een paar in willen sturen.

Bijvoorbeeld:

– Regenbogen (het werkwoord)
– Schapenlampjes
– Vrouwenparkeerplaats
– Slaaphandstand
– Pepernotenkilo
– Uggsmoment
– Worstballen
– Lachkieuwen
– Twitterparkiet
– Parketbreuk
– Pintoyeren
– Tutti Frutti woord
– Hooivorkbeest
– Bikinistress
– Apollozweefmolen
– Appelboer
– Boorvrouw
– Mirenaflauwte
– Lasergate
– Kletsengeklets
– Killerkoolmees
– Vervuisting
– TenPages.compoezen

En dan ben ik nog maar teruggegaan tot juni!

Waar stemmen jullie voor? En wat is voor jullie hét woord van 2011? Heb je zelf nog een mooi woord of kies je liever voor iets dat hier genoemd is?

Hoe is het toch met….


Omdat ik steeds dezelfde vragen in de reacties zie terugkomen volgt hieronder een hup-hup-hupdate, oftwel een overzicht van alle #trending #topics uit het leven van uw blogster.

Hoe is toch het met…

… mijn boek

Tja. Het boek is inmiddels helemaal af en bij TenPages zijn ze druk bezig met het zoeken naar een geschikte uitgever. Zulks blijkt een tijdrovend karwei heb ik begrepen en dus wacht ik geduldig (nou ja…) af. Vooralsnog ga ik er vanuit dat rond de zomer 2012 het boek in de winkel moet kunnen liggen. Zo niet, dan gaan we de barricades op (soort Occupy maar dan zinvol). Wordt vervolgd dus.

… het slapen van Liz

Gaat met ups en downs. Hollands next sleepmodel zal ze nooit worden maar op het moment is ze weer aardig rustig. Af en toe maakt ze een nocturnale wandeling – laatst nog kwam ze me om drie uur ‘s nachts vertellen dat ze pauze had op school en even ging buitenspelen – maar gelukkig brengt ze het grootste deel van de nachten lekker in haar eigen bed door.

… de verbouwing

Die gaat niet door. Wel krijgt de woonkamer een makeover. Donderdag gaat de oude vloer eruit, maandag komt de nieuwe erin. In de tussentijd – komend weekend – heb ik dus even geen vaste grond onder de voeten. Zal ik me daar lekker zweverig worden?!

… de eettafel

Ja! We zijn eruit! Gisteren gekocht: een nieuwe eettafel met een teakhouten bovenkant en een wit ‘onderstel’. Ook onze muurkast – die inmiddels op instorten staat – kan weg want uit dezelfde serie als de tafel hebben we ook een kast gekocht. Als alles staat volgt natuurlijk een foto! Een hint: het is in elk geval een ‘volroze’ tafel geworden, zoals Annabel in haar hoofd had.

…. mijn gewicht

Volgende onderwerp.

… fietsen naar mijn werk

Op die ene keer na heb ik heerlijk gefietst naar mijn werk.

… wordfeud

Ik heb inmiddels een paar vaste tegenspelers en elke avond probeer ik weer een paar mooie woorden te leggen. Er zit inmiddels wel een barst in het scherm van mijn Android (die Angry Birds toch…) maar ik speel er geen spel minder om. Mijn gebruikersnaam is es310873. Als ik teveel spelletjes speel dan kan het zijn dat ik een uitnodiging weiger. Dat is niet persoonlijk bedoeld. Tenminste, niet altíjd.

mijn schouder en andere bodyparts

Weer helemaal supercalifragilisticexpialidocious!

O ja? En je gelaserde ogen dan?

Daarmee gaat het zo goed dat ik het onderwerp bijna vergeet! Ik zie als een havik. Mijn ogen zijn nog wel erg gevoelig maar ik ben zo blij dat ik van de bril af ben dat ik gewoon een rare foto van mezelf met bril in het kadertje heb gezet. Valt er nog wat te lachen op de maandag!

Mis je nog een paar antwoorden? Laat het me weten dan geef ik hieronder meer antwoorden op eventuele ‘hoe is het toch met…’ – vragen.

Blues

Ik heb er niet zo’ n zin in.

Vóór de vakantie zat ik in een soort flow. Ik kon de wereld aan. Ik deed alles tegelijk en had toch zeeën van tijd. Ik liep op wolkjes, lachte veel, en alles ging vanzelf.

Dat gevoel is nu totaal verdwenen. Van flow naar blues lijkt het wel. En opeens lijkt alles te stagneren. Lijnen lukt niet meer (zelfs die anderhalve kilo van de vakantie krijg ik er niet meer af), mijn boek gaat me niet snel genoeg en ik heb totaal geen webloginspiratie.

Kortom, het is herfst in mijn hoofd. En ik ga me de komende tijd maar eens lekker verstoppen achter de dichte gordijnen. Met een potje thee en mijn man binnen handbereik. En als ik hier eens een dagje ‘oversla’, nou, dan weten jullie waar het van komt.

Dan zwelg ik.

Wat er op mijn pad komt

“Lizzy! Annabel! Kom eens kijken!”

De buurvrouw roept vanuit het poortje. Ze is bezig een boom te snoeien. De kletsen springen van schommel en rennen de tuin uit.

“Kijk!” zegt de buurvrouw enthousiast. “Daar zit een pad!” Op het moment dat ze het zegt springt het beest loom onze achtertuin in. Paul komt kijken wat er aan de hand is. “Een pad!” roept Lizzy. “Een hele dikkerd!” Met z’n allen hobbelen we achter het beest aan.

“Vooruit Es, geef hem een zoen,” grinnikt Paul. “Dan verandert hij in een prins.” Ook de buurman is inmiddels op het rumoer afgekomen. “Goh,” merkt hij droog op. “Dat Paul nog in sprookjes gelooft!” Ik schud mijn hoofd en lach naar Paul. “Ik heb al een prins.”

“Mag ík hem kussen?” vraagt Annabel. Gebiologeerd slaat ze de pad gade. “Ga je gang,” zeg ik. “Leef je uit!” Lizzy kijkt geïnteresseerd toe. Af en toe is zo’n klein nieuwsgierig zusje best leuk. Annabel hangt met haar hoofd boven het amfibie. “Het lijkt wel een augurk,” zegt ze.

Net op het moment dat Annabel de pad wil kussen springt hij weg en verdwijnt. “Jammer,” zegt Lizzy. “Daar gaat je prins.” Paul en ik moeten lachen om het teleurgestelde gezicht van Annabel. “Het geeft niet,” zeg ik. “Jouw prins komt nog wel.” “Wel ja,” zegt de buurman. “Je bent nog jong.”

Gerustgesteld klimt Annabel weer op de schommel.