Extra oplettendheid in mijn strandtas

Er is een jongetje van vijf verdronken in de Kralingse Plas.

Sinds ik zelf moeder ben, komt dit soort nieuws extra hard binnen. Zevenenzeventig doden door een treinongeval in Spanje, ook vreselijk natuurlijk, stijging Hiv-infecties in Londen, bah, 14 sjiitische vrachtwagenchauffeurs gedood, drama. Toch blijft geen enkel item blijft zó hangen als het nieuws over dat verdronken jongetje. Die ouders… dat zusje… die oppas….

Ik hou van water

Ik hou van water, altijd gedaan. Het is één van de redenen waarom ik met de kinderen ‘op zwemles’ ging toen ze slechts zes maanden oud waren. Gewoon, om ze te laten wennen aan het gevoel van water in je ogen. Om ze te leren opstaan als een keer zouden vallen. Annabel leerde letterlijk lopen in het water. In Frankrijk, met haar bandjes om in het ondiepe kon ze naar hartenlust vallen en opstaan. Tegen de tijd dat we naar huis gingen liep ze zó het droge op.

Ouder-en-kindzwemmen

Ouder-en-kindzwemmen ging over in zwemles en toen Annabel haar B-diploma haalde boekten we een vakantie op Lanzarote. Op een park met een groot zwembad. Heerlijk, die vrijheid van het zwemdiploma. Natuurlijk, het is geen garantie dat er niets zal gebeuren, putjes in zwembaden bleken gevaarlijk, de zee was verraderlijk en grote kinderen konden bovenop je springen. Maar toch, ze konden in elk geval zwémmen.

Het nieuwsbericht komt – aan de vooravond van onze reis naar Frankrijk – flink binnen. We gaan naar een rivier en net als vorig jaar zullen we zwemmen, raften en peddelen. Water hoort voor ons bij zomer en bij de vakantie. Maar het blijft verraderlijk, hoe oud een kind ook is.

Ik vertrek…

Ik vertrek dit jaar met veel goede zin, plezier én vertrouwen in mijn koffer. Maar met een extra dosis oplettendheid in mijn strandtas.

Tot in augustus!

Advertisements