Waterballet

“Paul, kijk eens!”

Over de schutting verschijnt het hoofd van de buurman. “Ik heb iets nieuws!” In zijn hand houdt hij een soort pistooltje, het lijkt vast te zitten aan de tuinslang. “Deze kan vér joh!” Paul, altijd in voor leuke technische snufjes, komt geïnteresseerd aanlopen. Op dat moment verschuift de buurman een hendeltje. Binnen één seconde is Paul doorweekt.

“Hé,” roep ik verontwaardigd. “Je maakt mijn boek nat!” Ook de buurvrouw begint zich ermee te bemoeien. Ze zegt dat haar man niet zo’n lawaai moet maken. Dat hun kind slaapt. Maar dáár trekt Bolderbast zich niets van aan. Met een demonische grijns blijft hij spuiten. Donald vlucht naar de kelder. Gewapend met zijn supersoaker komt hij weer naar buiten.

Bolderbast spiedt over de schutting. Hij ziet Donald niet; die heeft zich achter de klimop verschanst. Donald gluurt door een gaatje in de terreinafscheiding. Voorzichtig schuifelt hij langs de plantjes om plots bovenop een balk te springen. De supersoaker richt hij op Bolderbast; hij schiet. “Help!” hoor ik verschrikt roepen. De harde straal heeft doel getroffen. Snel grijpt de buurman zijn eigen wapen. Ze schieten nu over en weer. Buurvrouw en ik vluchten naar binnen.

Als de munitie op is (lees: de supersoaker is leeg en buurvrouw heeft de kraan dichtgedraaid) komen de heren enigszins op adem. Ze lachen om elkaar en om de drijfnatte tuinen. Net als ze een stap naar voren willen doen om een gezellig praatje te beginnen (biertje?) komt er vanuit de poort opeens een nieuw straal. Hij treft direct doel en de mannen slaken een verontwaardigde kreet.

Even later gaat de poort open en daar komt buurman II binnen. Met een waterkanon. Even ‘geleend’ van zijn zestienjarige zoon. Hij kijkt verwilderd om zich heen. “Ten aanval!” roept hij strijdlustig. Donald vlucht de keuken in en vult zijn wapen. Bolderbast rent naar zijn terras en draait de kraan weer open En dan begint het gevecht opnieuw.

En zo is maar weer eens bewezen dat mannen nóóit, maar dan ook nóóit volwassen worden.