Oeps…

“Nérgens aankomen!”

Annabel haar kleine handje zweeft boven de glazen kerstengeltjes. Als ze mijn dreigende blik ziet, laat ze hem snel weer zakken. Als mamma zó kijkt, is het ernst. Een verkoopster knikt goedkeurend.

We slenteren langs de gekleurde ballen. De kerst schittert ons tegemoet. Tussen de glinsterende versiering hangen takken mistletoe.
Boven ons hoofd fietst een kerstman heen en weer.

“Páts….”
De verkoopster en ik draaien tegelijk ons hoofd om. De kinderen kijken ons verschrikt aan. “Wij deden niets,” zegt Lizzy. “Echt niet.” zegt Annabel. Twee paar lege handjes worden naar ons uitgestoken. “Kijk!” Grote, onschuldige ogen.

“Sorry,” klinkt het iets verderop.
Automatisch kijken de verkoopster en ik over de hoofden van de kinderen heen.
Tussen de pieken en het engelenhaar staat Paul. In zijn hand heeft hij een kapotte kerstbal. “Ik kneep helemaal niet hard,” zegt hij.

Voornemens

En inderdaad.

Één van die voornemens is lijnen. Of diëten. Gewicht verminderen, afslanken, vetverbranden, noem het hoe je het wilt. Als er maar kilo’s afgaan. De feestdagen hebben hun sporen nagelaten.

Een flinke hoeveelheid drank lijkt zich te hebben verzameld in een reservoir ter hoogte van mijn heupen. Wanneer ik loop voel ik deinen. En wie goed luistert kan het horen klotsen. De oliebollen hebben zich gevestigd op mijn billen en bovenbenen. Over cellulites gesproken! Als ik het warm heb, ruik ik zoetig. Alsof er gesmolten chocolade door mijn aderen stroomt. Niet dat ik er slecht uitzie, helemaal niet. ‘Lekker gezond’ hoor ik oma zeggen. Alleen een beetje ‘te’ gezond, naar mijn bescheiden mening.

Ik merkte steeds vaker dat ik liefdevol over mijn buik streek. Belachelijk. Er was niets in mijn binnenste dat die aandacht verdiende. Wat stond ik daar nou mijn eigen vet te aaien. Ik trok er zelfs een holle rug bij! Het was echt wachten op de eerste die vroeg wanneer ik was uitgerekend. Gelukkig bleef die schande me tot nu toe bespaard.

Afijn, voordat ik mezelf een dezer dagen in positiekleding terugvond, heb ik besloten maar weer eens pas op de plaats te maken. De wegschaal (de onaardigste van de twee) heb ik uit de kast gehaald en afgestoft. Ik had ondertussen al heel wat leuke tips gekregen. (“Goed eten hoor, lijnen kost energie!” “Gewoon tussen de maaltijden door lijnen.”) En zo stond ik vanmorgen, naakt in lichaam en ziel, voor de weegschaal. Klaar om mijn lot te aanvaarden.

Wat denk je? Doet-ie ‘t niet! Zijn de batterijen op!