Hij verdient zijn geld met het ontmaagden van vrouwen!

Het is crisis en dat merk je. De hulp wordt ontslagen, we shoppen bij Aldi en en masse kijken we uit naar creatieve manieren om aan geld te komen.

Verdien je geld met ontmaagden

Vooral dat laatste is een bron van vermaak. Een Italiaan begon een bedrijf in … wachten. Overal duiken vloggers op en de eerste bitcoin-handelaar is een feit. Maar. De 44-jarige André neemt het volgen van ‘zijn passie’ wel heel erg serieus. Hij verdient geld met het ontmaagden van vrouwen.

Ontstoppingen

Ja, dat lees je goed. André – mijn schaamhaar en mijn ballen zijn gewaxt – legt op zijn site “Mijn ontmaagding” uit dat zijn ‘concept’ vooral draait om liefde en respect. ‘Veel vrouwen zijn teleurgesteld na eerste keer’, schrijft hij. Of ze zien er tegenop en blijven (te) lang maagd. Gelukkig is dat nu verleden tijd. Want nu is er André. Voor al uw ontstoppingen.

Meewerkaftrek

André heeft ‘gewoon’ een vrouw (en drie kinderen). Het stel is monogaam, maar tegelijkertijd erg ruimdenkend. Zijn vrouw doet de administratie en de website. Het geeft een geheel andere betekenis aan het principe van de ‘meewerkaftrek’.

Sorry, mijn vagina is geen bezoek gewend

Vrouwen die door André ontmaagd willen worden (in hotel, met champagne, bad en tantrisch voorspel) kunnen hem een mailtje sturen. Dan volgt eerst een kennismaking – je mag hem het hemd (huh-huh) van het lijf vragen – en als de vrouw in kwestie dan heeft besloten ‘ja ik wil’ dan is zij vanaf dat moment in charge.

Nu ben je klaar voor de ontmaagding. Ik zal je voorzichtig en respectvol penetreren, zodat je hier geen onplezierige pijn aan beleeft. (…) Misschien moet jouw vagina even wennen aan de nieuwe bezoeker.(…) Daarna ga je beleven hoe het is als een man in jou klaarkomt.

Natte-vinger-werk

Goedkoop is het niet. Dat potje neuken met André. Ik vond nergens een bedrag maar in dit artikel op Spunk werd over ‘flink wat geld’ gesproken. Volgens André is dat nodig om uit de kosten te komen. Als hij straks meer vrouwen mag verwennen dan wordt het goedkoper. (Je kan natuurlijk ook groepskorting vragen, bedacht ik, of zou dat juist meer kosten dan?)

Relatiegeschenk

Afijn. Ben je ouder dan 21 en heb je ‘het’ nog nooit gedaan, dan kan je dus naar André, de Maagdfluisteraar. Hij doet ook aan extraatjes, want: “Je mag ook jouw meest erotische fantasie of wens uitspreken en misschien brengen we die wel gelijk in vervulling, als cadeautje bij jouw ontmaagding.”

Mooi, zo’n relatiegeschenk. En (daarmee) nog aftrekbaar ook!

NB Op www.esthervuijsters.nl staan twee nieuwe blogs en een actie waarbij je supercoole laarzen kan winnen voor je klaar! Kijk snel.

De stress die ik dagelijks ervaar is er niets bij!

Een drukke baan, een eigen huis én een paar opgroeiende kinderen. Ik heb het af en toe best zwaar. Tel daar een eigen bedrijf(je), de mantelzorg voor mijn huisdieren én een hang naar perfectionisme bij op en een burn-out ligt op de loer.

Mijn stress is er niets bij

Maar. De stress die ik dagelijks ervaar is niets, ik herhaal NIETS vergeleken bij de druk die momenteel op mijn oudste dochter (11) ligt. Zij moet namelijk over twee weken ‘op’ voor de entreetoets. En hoewel ze pas in groep zeven zit – en alle wegen nog open liggen – hangt er om die toets zó’n aura van onomkeerbaarheid dat zelfs ík er buikpijn van krijg.

“Vanavond inschrijven voor de avond4daagse!”

“O nee! De avond4daagse is in dezelfde week als de entreetoets!”

 

“Wanneer vier ik mijn kinderfeestje?”

“Niet díe week hoor! Dan hebben we de entreetoets!”

Entreetoets.

Het woord zoemt door al dagen door alle gangen en kamers. Ik hoor het ook van andere ouders. Met de regen van de afgelopen dagen lijken de lentekriebels definitief te zijn weggespoeld. Ze hebben plaats gemaakt voor een heel ander soort kriebels. Zenuwen. Knoop in je maag. Faalangst. Als ik het maar goed doe.

Wie maakt wie nou gek?

Ze mogen snoep mee voor tijdens de toets (snoep? Huh?) en ze moeten zich tussendoor goed kunnen ontspannen. Want mán als je dít verknalt… Leuke dingen doen. De bioscoop, riep Liz al, en ‘uiteten’. Wel ja. We gaan een toets maken hoor, niet naar een Russisch strafkamp?! De vraag die ik mezelf steeds vaker stel: wie maakt wie nou gek?

Overspannen

Het komt op mij nogal overspannen over. Bijlessen voor de entreetoets, second opinion via de psycholoog, er zijn zelfs speciale softwarepakketen te downloaden om een kind voor te bereiden op de toets (met wekelijks rapport én een ouderapp). Nog even en alle ouders moeten op cursus vanwege de entreetoets!

Het is maar een toets…

Natuurlijk wil ik mijn kind helpen. Maar volgens mij doe ik dat het beste door een beetje te ontspannen. Door te zorgen dat mijn dochter onbevangen en zonder stress de klas in gaat. “Het is maar een toets”, zeg ik. “Maar als jij een flesje water wil meenemen, dan moet je dat lekker doen!”

Snoep krijgt ze in elk geval niet mee. En ook geen Valdispert. Een kus kan ze krijgen. En de verzekering dat  haar ouders alle vertrouwen in haar hebben.

Meer lezen? Op www.esthervuijsters.nl kan je meedingen naar een speciaal voor jou samengesteld verwenproduct!

Hoe het begon


We hingen nét een kwartier in de lucht toen Annabel vroeg ‘hoever het nog rijden’ was.

“We vlíegen hoor!” zei Liz, terwijl ze ondertussen een beetje twijfelend naar mij keek. Het leek alsof ze het allemaal niet zo vertrouwde. Wie zei haar dat we niet inmiddels aan het neerstorten waren?! Ondanks de Rescuspray van Bach die ik op haar tong had gespoten, was ze er niet bepaald gerust op.
Ik knikte de meisjes bemoedigend toe.

Ja, we vlogen.
Ja, alles ging goed.
Ja, stoel 19 A t/m D waren de veiligste plekken van het vliegtuig.
En dat rare geluid hoorde erbij, dat was gewoon de motor. (Tenminste, dat hoopte ik.)
Gerustgesteld bogen de meiden zich weer over hun Arke-kleurboek en kleurden verder met hun Arke-kleurpotloden.
Mooi, die waren weer rustig.

Nu ík nog.


Al een uur op Schiphol en nog geen zon!

Ons appartement, mét terras en óp de begane grond, bleek nogal retro (in het meest gunstige geval) en de keukeninventaris was, met drie kopjes en een koekenpan niet bepaald uitgebreid. Maar alles bij elkaar was het helemaal niet slecht. “Als je drie sterren boekt moet je er ook geen vijf verwachten,” zoals een wijs iemand eens op Zoover schreef.
De bedden waren prima, alles werd goed schoongemaakt en we hadden uitzicht op een paar enorme palmbomen (en als je heel goed je best deed; op zee).
Het park was, zeker voor drie sterren, behoorlijk goed. (Alhoewel ik gedurende ons verblijf minstens drie mensen door hun stoel heb zien zakken, maar dat kan evengoed iets zeggen over de kwaliteit van de (strand) stoelen als over de hoeveelheden die sommige mensen op het park aten!)
Vrolijk en zonnig liepen we naar wat de komende twee weken ‘ons huis’ zou zijn. De paden van het park waren omzoomd met palmen, bloeiende struiken en veelkleurige bloemen. Er was een zwembad dat precies groot genoeg was voor twee Kletsen met een B-diploma (en hun ietwat neurotische ouders). Het park beschikte zelfs over een eigen Sunadvisor. Als je langs haar standje liep, zag je er steevast een paar rood-wit gevlekte Engelsen met flinke klodders suncream op hun lillende lijf liggen.


Mijn nieuwe vakantiejurkje!

Ach ja, de mensen op ons park. D’r liepen er wel types rond hoor! Nationalistische Spanjaarden (“Talk Spanies! You in Spain now!”), gegrilde Ieren (rood-bruin gestreept) en moddervette Engelse. Gelukkig zat ons huisje redelijk achteraf (en hadden we wél leuke buren die een levende babyborn mee hadden waar de Kletsen graag mee aan de wandel gingen), toch kon ik niet voorkomen dat Paul ’s ochtends bij het drukke, – nee, extreem drukke – ontbijtbuffet, uit zijn humeur raakte omdat hij opzij gebeukt werd door een Engelse met een kont zo groot als Robbeneiland waarna hij getergd zuchtte: “Es, volgend jaar gaan we op vakantie naar ’n hutje op de hei!”

Ik had minder last van de mensen dan Paul. Ik ergerde me niet, ik paste me gewoon aan. Bruin en blond werd ik vanzelf, de roze topjes combineerden leuk met mijn bruine armen en een grote blingbling E om mijn nek maakten mijn nieuwe look af. Paul noemde me al snel “Barbie” en even overwoog ik om ook maar meteen een tatoeage te nemen. Ik was tenslote ongeveer de enige vrouw op het park die er géén had.

“O mamma,” zuchtte Lizzy toen ik mezelf weer eens overtroffen had. “Zag je er altijd maar zo mooi uit!”


Ed – de knuffel – kijkt uit het vliegtuigraampje!



Ik en mijn nieuwe look!

Oprotten

Wat een zooitje.

Ik rijd de parkeerplaats op. Het terrein is half omgeploegd. Ze bouwen een nieuwe vleugel. Overal staan bouwwerktuigen. Ik speur naar een plekje. Ik zie er een, maar ik kan niet goed manoeuvreren. Een cementmolen staat in de weg.

Ik kijk om me heen. Links, rechts, voor me. “We zijn er bijna,” zeg ik tegen Lizzy. Ik rijd de vijf meter die me scheiden van het plekje tegen het verkeer in.

Bij de deur word ik staande gehouden door een man van middelbare leeftijd. Hij staat naast een taxi. “Mevrouw,” zegt hij, “daar staat een verbódbord hoor!” Ik kijk de knakker aan. Meent hij dit? Ja, hij meent dit. “Dat heb ik gezien,” antwoord ik stoïcijns. “Tja,” reageert de man. “Als u er zó makkelijk over denkt.” Hij slaat zijn ogen ten hemel.

Geirriteerd druk ik op het knopje om de deur te openen. “Ík wou drukken,” zegt Lizzy verontwaardigd. “O ja, da’s waar schat. Weet je wat, we wachten tot de deur weer dichtgaat en dan drukken we gewoon nog een keer.” De man naast de taxi kijkt me nog steeds verwijtend aan.

Sodeju zeg.

Doe je eens een goede daad (de nagels van je oma lakken in ’t verzorgingstehuis) krijg je met zo’n balkende CDA-er te maken. Rot op man, ga iets nuttigs doen. Je nagels lakken of zo.

Eikel.