Het medaillon

Het is alweer ruim een jaar geleden dat mijn oma overleed.

“Mag ik haar medaillon,” had ik destijds gevraagd. “Dat zilveren, met die Franse versiering.” Dat medaillon, dat was heel erg oma. Vroeger maakte ze het altijd voor ons open, zodat mijn broertje en ik erin konden kijken. Open en dicht. Het maakte een heel bijzonder geluid. Iets tussen klik, krak en plok in. “Alsof je een stukje chocolade van een reep afbreekt,” zeiden mijn broer en ik.

Mijn moeder en mijn tante wisten eigenlijk niet zo goed wat ik bedoelde. Medaillon? Had ze een medaillon dan? Blijkbaar was het medaillon vooral fascinerend geweest voor de kleinkinderen. En nu wist niemand meer waar het was gebleven.

Een paar dagen geleden kwam het medaillon, tot mijn grote vreugde, boven water. Mijn moeder had het gevonden. Het had in een doosje gezeten. En dat doosje zat in een laatje van een kistje. Dat kistje stond in een kast en die kast was een troep. Zo gaat dat.

“Het is een vies ding hoor,” zei mijn moeder. “Maar als je nog wilt, dan mag je het hebben.” En vies was het. Bijna zwart. Plakkerig van het vuil en met een kapot kettinkje. Ik maakte een badje van sodawater met aluminium en poetste met zilverpoets. Ik verving het kettinkje.

Vóór ik het omhing deed ik er twee foto’s in. De haarlok van mijn moeder – die er al in had gezeten – stopte ik achter Lizzy’s foto.

De Kletsen vinden het medaillon fascinerend. Steeds weer moet het open en dicht. Net als vroeger. “Het maakt zo’n grappig geluid als je dicht klikt,” zei Lizzy vanochtend. “Ja hè,” knikte ik. “Net of je een stukje chocolade van een reep afbreekt.” De Kletsen knikten instemmend. Precies. Zo klonk het.

Oma, mijn moeder, ik en mijn dochters. Vier generaties samen in één zilveren medaillon.

Mooi hè?

Advertisements

Voornemens

En inderdaad.

Één van die voornemens is lijnen. Of diëten. Gewicht verminderen, afslanken, vetverbranden, noem het hoe je het wilt. Als er maar kilo’s afgaan. De feestdagen hebben hun sporen nagelaten.

Een flinke hoeveelheid drank lijkt zich te hebben verzameld in een reservoir ter hoogte van mijn heupen. Wanneer ik loop voel ik deinen. En wie goed luistert kan het horen klotsen. De oliebollen hebben zich gevestigd op mijn billen en bovenbenen. Over cellulites gesproken! Als ik het warm heb, ruik ik zoetig. Alsof er gesmolten chocolade door mijn aderen stroomt. Niet dat ik er slecht uitzie, helemaal niet. ‘Lekker gezond’ hoor ik oma zeggen. Alleen een beetje ‘te’ gezond, naar mijn bescheiden mening.

Ik merkte steeds vaker dat ik liefdevol over mijn buik streek. Belachelijk. Er was niets in mijn binnenste dat die aandacht verdiende. Wat stond ik daar nou mijn eigen vet te aaien. Ik trok er zelfs een holle rug bij! Het was echt wachten op de eerste die vroeg wanneer ik was uitgerekend. Gelukkig bleef die schande me tot nu toe bespaard.

Afijn, voordat ik mezelf een dezer dagen in positiekleding terugvond, heb ik besloten maar weer eens pas op de plaats te maken. De wegschaal (de onaardigste van de twee) heb ik uit de kast gehaald en afgestoft. Ik had ondertussen al heel wat leuke tips gekregen. (“Goed eten hoor, lijnen kost energie!” “Gewoon tussen de maaltijden door lijnen.”) En zo stond ik vanmorgen, naakt in lichaam en ziel, voor de weegschaal. Klaar om mijn lot te aanvaarden.

Wat denk je? Doet-ie ‘t niet! Zijn de batterijen op!