Ik denk dat ik ben …


“Ik zit in een quarterlifecrisis,” mopper ik.

Paul kijkt op van zijn krant. “Echt niet. Daar ben je veel te oud voor.”
“Te oud?! Hoezo?”
“Je wordt toch geen honderzesenvijftig? Je zit hoogtuit in een midlifecrisis.”
“Ook goed. Ik zit in een crisis. Hou ik het daar wel op.”

Misschien komt het door die foto die ik laatst met AgingBooth van mezelf maakte. Ineens was ik ruim dertig jaar ouder en keek naar het gezicht van een oude vrouw. Of misschien komt het doordat ik volgend jaar veertig word. Ik weet het niet. Ik merk alleen dat ik een beetje onrustig ben. En dat vind ik vooral zelf behoorlijk vermoeiend.

Paul is alweer verdiept in de krant. Hij laat mij en mijn crisis lekker sudderen. Wel mompelt hij nog dat hij ook een midlifecrisis heeft gehad, maar dat het wel weer over gaat. Hij? Een midlifecrisis? Nooit iets van gemerkt. Bovendien, híj werd alleen maar knapper toen ik AgingBooth op hem losliet.
“Toen ik in een midlifecrisis zat stopte ik met roken.”
“Dat was twee weken geleden.”
“Kan je nagaan hoe snel hij weer over was!”

Later bespreek ik de zaak met buurvrouw C. (die voor AgingBooth bedankte). Officieel kijken we naar het derde deel van de Twilightsaga, officieus bespreken we het leven in al zijn facetten. Buurvrouw C. knikt richting de TV en zegt dat ze af en toe best een vampier zou willen zijn.
“Die worden nooit ouder,” zegt ze. “En ze zijn ook nooit moe.”
“Bovendien weten ze altijd precies wat ze willen,” vul ik aan.
En terwijl buurvrouw C. zich afvraagt of er eigenlijk wel lesbische vampiers bestaan (“Eh, C., volgens mij bestaan vampiers überhaupt niet hè, weet je nog?”) ga ik in gedachten terug naar de column die ik ooit voor Viva schreef. Over ouder worden en over levenstwijfels. Ik werd toen dertig – met een beetje rek zou je dat wellicht als quarterlifecrisis kunnen bestempelen – en mijn collega van negentien vond me een soort fossiel. Toen ik haar vroeg wat volgens haar bepaalde of je nou oud of jong was, antwoordde ze: “Dat weet ik niet, ik denk nooit zo over die dingen na.” Waarna ik – op papier – vaststelde dat dát kennelijk de grens was: het moment dat je over die dingen gaat nadenken.

Op televisie twijfelt Bella of ze moet kiezen voor een aantrekkelijke vampier of een sexy weerwolf (“Luxeprobleempje!”) en terwijl ik nog maar eens een kopje thee inschenk vraag ik C. of zij vindt dat ik teveel nadenk.

“Dat valt wel mee toch?” antwoordt C. “Het is toch logisch dat je over het leven nadenkt. Het is juist goed als je dat doet. en jij denkt vast niet meer dan een ander, ook al denk je soms van wel. Ik denk eerder dat je een probleem als je níet meer meer over de dingen nadenkt.” C. roert bedachtzaam in haar thee.

“Tenminste, dat dénk ik.”

20 thoughts on “Ik denk dat ik ben …

  1. Inderdaad! (Zal Maxima blij mee zijn… :-S)

    Je hebt me wel nieuwsgierig gemaakt. Even snel verder aan een blogje en dan ga ik het misschien ook eens proberen…

    Like

  2. 🙂 🙂 geweldig. en die foto o men zeg. inderdaad angela. Nou ik hoop dat je er zo uit gaat zien als je 100 wordt. Dan valt het nog mee.

    Like

  3. Ik had me bijna laten verleiden om ook Aging Booth te gebruiken, maar gelukkig kost het ding geld. Dus hoef ik mezelf niet te zien over dertig jaar; ik geloof niet dat ik daar heel bij van zal worden :$

    Ik herken je gevoel wel, over het veertig worden. En hoewel ik al twee jaar voorbij die grens ben, vond ik het idee om 40 (veertig!!) te worden echt verschrikkelijk. Alsof je al na mag denken over wat je met je 65+ pas (of als het zover is, waarschijnlijk 68+) kunt doen en waar je korting krijgt of -hell yeah- al vast een kleur, metallic of niet, mag uitzoeken voor je rollator. Ik heb mijn verjaardag dus ook niet gevierd en heb die dag gewoon heerlijk gestruisvogeld.

    En nu twee jaar later? Ach, ik denk er niet eens meer over na 😀 Misschien is dat wel het ultieme teken van acceptatie

    Like

  4. Vind je blik vooral heel open. Komt ook met de jaren.
    Ik, net 40, kijk nog steeds over mijn schouder in een winkel als iemand aan mij vraagt, “kan ik U misschien helpen”? Staat dan nooit iemand achter mij. Duidelijk geen acceptatie…..

    Like

  5. ieks… ik heb het ook gedaan. Word je niet blij van. Hoewel het wel per foto verschilt.
    En het gekke is… ik heb ‘m ook op een foto van Bo losgelaten en die zag er nog ouder uit dan ik! 😀

    Like

  6. Hihi.. om die foto moest ik wel even grinniken, sorry ;-P

    Maar ik denk niet dat die foto gaat kloppen hoor, misschien op je 80e pas. Wel leuk om hem te bewaren en tegen die tijd te vergelijken!

    En Patricia, ik ben 26 en werd ook net met mevrouw aangesproken. Hoogst beledigd 😉

    Like

  7. Leuk zulke gesprekken, zowel die met Paul als met buurvrouw C. beide op hun eigen manier 😀

    Grappig hoe verschillend dat is: ik vond het leuk om 40 te worden en inmiddels ben ik 43 en ik kan je vertellen dat het prima bevalt!! En de meeste mensen van 40+ die ik ken hebben hetzelfde hoor! Er gebeurt iets met je als je 40 wordt… dingen vallen op hun plek, sommige dingen worden belangrijker, andere juist niet en er komt meer rust van binnen. Hoor dit ook van anderen. En het valt me ook op als ik kijk naar vrouwen in de 50, dat daar hele coole vrouwen bijzitten, die 50 er heel goed uit laten zien, en met dat vooruitzicht voelt 40+ best comfortabel…. ligt eraan wat je er zelf van maakt 😀 (haha hoezo open deur).
    Dus denk nog maar lekker even verder en maak je vooral niet druk om je leeftijd, zodra je belegen gaat klinken zullen we je waarschuwen!

    Like

  8. Hellemaal met Correke en Pantervrouw eens, ik trok me nooit iets van leeftijd aan zolang ik me maar soms 28 voelde 😉 Mijn 50 ste heb ik groter gevierd dan anders, dat was in meerdere opzichte een mijlpaal voor me! De eerste verjaardag na ernstige ziekte en ik zei de hele dag ook: zo, nu begin ik aan de tweede 50 yessssssss. 😀 Ik heb nu meer rust in mijn leven, ik hoef bv niet meer op te voeden, alleen raadgever te zijn! 😛 Ik vind 53 helemaal prima!!

    Like

  9. Haha leuk stukje! Ook door Twillight, ik zit helemaal in de boeken, heb uit tijdgebrek om naar de bieb te kunnen het hele tweede deel op mn iphone gelezen… :-S Ging best goed hoor, ik ben iig wel om voor een e-reader!
    En ik over leeftijd: ik vond 40 worden wel leuk (feestje!) maar 40 zijn… Nee ik kan er nog niet aan wennen. Maar ook omdat ik zie dat dingen om me heen zich herhalen. Er zat een collega van 23 bij me op cursus en ze had een oversized spijkerblouse aan: dat droeg ik in de jaren 80!! :{ De mode maak ik voor de tweede keer mee! Dat is ouder worden… 😉
    Maar om dit hele stuk mooi af te sluiten: ik ben heel erg blij dat ik ouder word, want ik ken ook mensen die nooit deze leeftijd krijgen… (en dan heb ik t niet over vampieren :))

    Like

  10. Eens met pantervrouw!

    Na een paar maanden 40 kan ik je vertellen dat het prima bevalt (nou ja, het leven dan; het getal vind ik nog steeds meer iets voor anderen…)

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s